The U.S. and A --> pretty amazing!
Op 7 juni - nee, wij gingen niet stemmen - vertrokken wij met US Airways richting Philadelphia. Klein detail: in business class met champagne! We hebben onze reis onmiddellijk goed ingezet.
Na een vlucht van een uur of 8 moesten we een paar uurtjes wachten voor we de bus van 'Greyhound' konden nemen naar New York. 3 nachten en 2 volle dagen New York waren echt de moeite. Verkenning van Manhattan, het weerzien van 2 vrienden van mijn AFS-jaar in Paraguay (na 10 en 7 jaar was het super om mekaar terug te zien!) , een tochtje door Central Park, wandelen over Brooklyn bridge, ontbijten on the road en koffie drinken in Starbucks! Op en top New York!
Europa Express: de circusroute
Op woensdag 30 april werden 55 personen of 27 liftteams verwacht in het station van Heverlee. We wisten nog altijd net zo weinig als toen we ons inschreven voor E.E., maar goed... we zouden het er toch maar op wagen zeker? Eerst nog een lekkere spaghetti gaan eten in de Via Via... want je weet maar nooit. Wat stond er op het menu de komende dagen?
Met een plannetje in de hand moesten we onze eerste slaapplaats zien te vinden, blijkbaar maar een kwartier stappen, maar wij zijn onmiddellijk beginnen liften. Eindbestemming: scoutslokaal in Heverlee. We installeerden onze matrasjes en slaapzakken. Toen kregen we nog een ludieke introductie naar morgen toe en wat opdrachten om een VIP-arrangement in de wacht te slepen. Het heeft niet mogen zijn...
Om 5u weer uit de veren, snel de bus op om te gaan inchecken voor vluchtnummer "nanana en vijftig". Uiteindelijk kwamen we er dan toch achter dat we naar Milaan vlogen. Niet slecht! Twee uur later werd de luchthaven van Milaan overrompeld door een hele bende verklede onnozelaars. De mensen wisten niet goed waar ze het hadden met ons. Maar wij hadden daar geen tijd voor want we moesten zo snel mogelijk weg geraken met een of andere lift... Dat bleek niet zo evident. Waren het onze pruiken die de mensen afschrikten?
Dag 1: Traject Milan luchthaven - Levanto (Cinque Terra). Een rit van iets meer dan 300km. Met vallen en opstaan, hoewel we niet kunnen klagen over onze eerste liftdag. We hebben op de meest gevaarlijke plaatsen ooit gestaan. We hebben 10eur moeten betalen aan twee vrouwen toen ze ons afzetten - op de foute parking dan nog wel. We hebben in een 3 uur durende rit onze basis Italiaans goed op peil gebracht doordat de chauffeurs niks dan Italiaans spraken.
Die eerste dag was een overrompeling en een onderdompeling. Aangekomen op de camping in Levanto moesten we zo snel mogelijk met de trein naar een dorpje, waar we zowaar een circusact moesten opvoeren op het dorpsplein. Als dat niet gênant is... :-) Maar we hebben veel gelachen en 's avonds kregen we een heerlijke eerste-klasse maaltijd aangeboden van de Karavaankoks. Een lekker nachtje slapen in onze tentjes, een vroege morgen met een stevig ontbijt in de koelte van de dauw. En daar begonnen we aan een tweede liftdag...
Nu moesten we van Levanto naar een klein bergdorpje in de buurt van Torino. Wat een dag! We kwamen weer bij de meest interessante en vreemde mensen terecht. We stonden vast in het stadscentrum van Genoa, en het koste ons grote moeite om daar weer uit te geraken. Maar eenmaal op dreef, bleven we op dreef. Van de ene Autogrill naar de volgende. Het waren telkens korte ritjes op de autosnelweg en onderweg kregen we hier en daar een opdracht. De meeste hebben we niet kunnen uitvoeren omdat we teveel gefocused waren op onze eindbestemming. 25km voor het einde kregen we een lift tot in een onooglijk dorpje. En daar stonden we dan! Twee medelifters - kwamen in onze kielzog staan- eerst was het nog elk voor zich... maar dit zag er hopeloos uit!
Niemand, maar dan ook niemand wilde stoppen! En als ze al wilden stoppen wilden ze ons zeker niet meenemen! Het begon te schemeren en we stonden daar nog steeds. Beginnen lopen had absoluut geen zin en bussen kwamen niet langs dit traject. Wat moesten we doen? Na 2uur wachten kwam er een jong koppel voorbij met een mini-auto. En zij waren zo lief om ons mee te nemen! Eindelijk! Onderweg hebben ze zelfs beslist om ons helemaal naar de camping te brengen! We wisten niet hoe we hen konden bedanken! Zo blij waren we!! Een heerlijke maaltijd en een leuk feestje hielpen ons weer helemaal op de been!
Dag 3: een koude morgen in de bergen! Keihard knokken om mee te geraken. Dat lukte snel tot aan de oprit van de autosnelweg. En daar stonden we dan. Niemand wou ons meenemen... weeral! De politie stuurde ons terug naar het dorp, we mochten daar niet staan. Niet ver van de oprit was de péage, hadden we gehoord. Dus we liepen snel langs de pechstrook naar boven. En ja hoor, daar stonden wel twintig groepjes. Met het systeem van first comes first served geraken alle groepjes uiteindelijk mee. We moesten door de tunnel van Fréjus tot Frankrijk en van daaruit naar onze eindbestemming Lyon. De derde dag was de moeilijkste dag, uitgeput kwamen we in de late namiddag aan op onze camping.
De zon scheen, het was lekker warm en er was een ijskoud meer. Heerlijk om even snel te verfrissen en dan heerlijk uit te rusten aan de oever met een fris pintje. 's Avonds kregen we zowaar champagne en hapjes! En weeral een heerlijke maaltijd... Om een schitterende afloop te vieren!
De volgende morgen was er nog een stadsspel voorzien voor de winnende ploegen om de ultieme winnaar te bepalen. Wij hoorden daar niet meer bij en zijn dus maar op een typisch Frans marktje gaan kuieren en op een van de vele pleintjes met fonteinen gaan zitten. Een gezellige morgen om af te sluiten met een goed gevoel en het idee van: volgend jaar doen we dit opnieuw! 
We zullen zien...
Een liftwedstrijd???
Straks begint Europa Express... de voorloper en miniversie van het alombekende Peking Express. Samen met mijn collega Tamara hebben we ons ingeschreven. We weten zo goed als niks... om 20u worden we verwacht in het station van Heverlee, met onze rugzak, tent, slaapzak, circuskledij EN een circusact.
Die act... tja, dat is voorlopig niet onze sterkste troef om de wedstrijd te winnen. Hopelijk ons lifttalent en onze charme wel...
Veel meer kan ik jullie er ook niet over vertellen op dit moment. Misschien kunnen jullie een link leggen tussen alle tips? Kijk maar eens na op www.meneerdvd.be/ee
En meer details volgen na het weekend. Als we die liftwedstrijd in Europa naar bestemming onbekend overleven...
Tot later!
Würst und Zweibeln in Berlin
Hallo hallo!
Wir sind nach Berlin gefahren und wir haben viel spass gehabt :)
En nu maar verder in het Nederlands zeker? Want dat Duits... het is toch niet alles hé. Hoewel ik kan het best wel verdragen, ik vind het eigenlijk wel een grappig taaltje.
Zaterdagavond vlogen Kris en ik naar Berlijn Schönerfeld. Micheline en Judith, een ex-collega van Kris, kwamen ons ophalen. Dat was aangenaam en zo konden we het "weg-zoeken" aan hen overlaten. Ze kennen Berlijn - inderdaad een grote stad - ook niet op hun duimpje. En wij hadden nu net een hostel geboekt ergens in het noordoosten van de stad, een buurt die Micheline (een Berlijnse) niet zo goed kent.
We dropten onze bagage in het "Generator hostel". Met school logeerden we ooit in de Londense versie hiervan. Daarna gingen we de stad in op zoek naar een restaurantje om onze grommende magen te sussen, en dit niet met sauerkraut maar wel heerlijk lamsvlees in een supergoedkoop Argentijns steakhouse. Die Duitsers kennen er wat van, zoals ze bier in kuipen drinken hadden ze ook hetzelfde formaat in coctails en bovendien aan ongeveer dezelfde prijs.
Onze tijd in Berlijn was beperkt, dus zijn we met onze stadsgidse Judith langs de belangrijkste bezienswaardigheden gereden en gewandeld: Check point Charlie, Brandenburger Tor, Potsdammer Platz, Fernsehentur, Holocaust Memorial, Tiergarten. Voor 2,5eur mochten we de 285 treden van de Siegezuel beklimmen. Van daar hadden we wel een prachtig zicht op grote stukken van de stad. Er werd zelfs een auto weggetakeld onder onze neus. 
Zondagnamiddag namen we afscheid van Judith, die nog terug naar Halle moest rijden om 's morgens te gaan werken. Wij hebben opt gemak de stad verder verkend en kennisgemaakt met de prachtige en ongelooflijk goed georganiseerde trein- en metrolijnen. We hadden heel goed weer, zodat we de laatste dag met ons snoetje in de zon hebben genoten van lekker niksdoen in een park langs het water tot we terug naar de luchthaven moesten.
Ons eerste weekendje samen was zeker geslaagd!
Tschüss Berlin!
Dreaming...
Eens reiskriebel, altijd reiskriebel... Is het een gezegde of een feit?
Ik heb er wel een beetje last van moet ik toegeven. Elke dag denk ik aan het prachtige voorbije jaar. Meestal met de glimlach, want het is fantastisch geweest. Heel vaak met weemoed... want wanneer zal ik ooit nog es zoiets kunnen doen? Misschien binnenkort? Misschien nooit meer? In de reissector werken maakt het er ook niet echt gemakkelijker op. Ik word elke dag geconfronteerd met het feit dat mensen op reis gaan naar al die plaatsen waar ik heen wil...
Ik droom altijd, elke dag, elk uur een beetje, misschien wel elke minuut. Ik droom over wat ik gehad heb en ik fantaseer over wat nog zou komen.
Reizen in je dromen is geweldig, is machtig en prachtig... reizen in 't echt is evenwel geweldig, machtig en prachtig maar dan in het tienvoud of zo! :)
The sound of silence
Patagonie is de Zuidelijke helft van Argentina en Chile. Het grensgebied is bergachtig, aan de kust is het helemaal vlak. Hoe zuidelijker je gaat hoe woestijnachtiger het landschap. De temperaturen schommelen sterk tussen de 20°C en onder het vriespunt. De sterke, meestal koude wind is de grote spelbreker in het klimaat.
Bariloche is een prachtige streek. We zijn met Eduardo, onze gids, met een busje naar El Tronador geweest, een klein deeltje van het Nationale Park Nahuel Huapi. De tocht was indrukwekkend, we reden langs mooie weggetjes, door bossen, heuvels en valleien, langs en over riviertjes, met de besneeuwde toppen van de Andes voor ons was het een adembenemend showspel. Als afsluiter van de dag gingen we naar het zwarte ijs kijken. Enorme ijsbergen die van de gletsjer zijn afgebroken die helemaal zwart zijn van het stof en de aarde die de gletsjer met zich meeneemt op z'n tocht naar beneden.
Terwijl de rest van de groep zelf een excursie deed, ben ik samen met Heidi, een dagje gaan paardrijden in het heuvelachtige begied rond Bariloche. Het was even wennen want ik heb nog nooit paardgereden, maar we gingen traag genoeg dat we de tijd hadden om te genieten van het landschap. Echt heel tof. En op het einde van de tocht kregen we in de estancia (boerderij) een typisch Argentijnse asado (BBQ) voorgeschoteld met lekkere lokale wijn.
De volgende dag trokken we het echte Patagonie in, met een busje en gids/cahuffeur Dirk, zouden we 4 dagen langs de legendarische ruta 40 rijden. Het merendeel van die weg is niet geasfalteerd wat het rijden nogal langzaam laat verlopen. De mensen die in dit gebied leven, wonen erg geisoleerd. Hun dichtste buur woont soms meer dan 100km ver. Als je dan es een ei nodig hebt of zo... We sliepen in estancias en hebben 's avonds meestal zelf gekookt. We sliepen in grote slaapzalen en warmden ons voor de houtkachel. De geweldige natuur, de felle wind en de stilte zijn onbeschrijfelijk. Het is zalig om even stil te staan tijdens een wandeling en te luisteren naar het niets.
Na 4 dagen op tocht kwamen we aan in de El Calafate, het eerste echte stadje na 1600km. Hier is de uitvalsbasis voor het Nationaal Park Los Glaciares. De eerste dag hebben we een boottocht gedaan langs de indrukwekkende gletsjers van Upsala en Spegazzini. De eerste is de grootste qua oppervlakte (595km²) en de tweede is de hoogste (80-135m boven het wateroppervlak, en 9/10 zit nog onder het water). De gigantische ijsblokken met kleurschakering tussen wit en felblauw zijn indrukwekkend.
Gisteren zijn we naar de bekende Perito Moreno gletsjer geweest, die is gemiddeld 55m hoog en heeft een oppervlakte van 195km². Eerst hebben we de gletsjer van de voorkant en de bovenkant bewonderd op houten wandelbruggen. In de namiddag zijn we met een bootje naar de oevers aan de zijkant van de gletsjer geweest. Daar kregen we stijgijzers om onze schoenen gebonden en hebben we een minitrekking op de gletsjer gedaan. Heel indrukwekkend, als afsluiter kregen we allemaal een glaasje wiskey on the rocks, met ijsblokjes van de gletsjer. Salud!
Argentina
Op 28 november om 10 voor 4 uit de veren... fris en monter, of nee, toch eerder met piepoogjes m'n rugzak op de rug en op tocht richting station. Om 6u hadden we afgesproken op de luchthaven met de deelnemers. We zagen het allemaal goed zitten, maar iedereen had nog wat last van het vroege ochtend syndroom, dus het werd een stille vlucht naar Madrid en daarna een overdreven lange vlucht naar Buenos Aires van 12u dubbeltoe zitten. Maar alles was zo perfect geregeld (vluchten op tijd, bagage mee van iedereen, transfer naar het hotel) zodat we onze gekraakte ledematen al snel in ons eerste Argentijnse bedje konden leggen.
De volgende ochtend was iedereen vrij terwijl ik de excursies voor Buenos Aires kon regelen. Ik had zelfs de tijd om nog heel snel even langs te gaan bij Gwendolyn (vriendin die ook in Paraguay woonde en waar we in januari zijn blijven logeren). In de namiddag deden we een fietstocht door de grootstad met 13miljoen inwoners. Een heel leuke tocht door zowel het drukke deel van de stad als langs rustige wijken. We waren nog maar een kwartier weg of ik had al een platte band. Toen we dus even stilstonden voor de reparatie kwam opeens iemand naar me toe. Rene, een Boliviaan die we in maart in Sucre hebben leren kennen, stond voor mijn neus. Hij was met een paar vrienden door Argentinië aan het reizen. De toevalligheden van het leven... amai!
Die avond had ik wat stress want de excursie voor de volgende dag bleek niet geregeld te zijn... Maar opeens kreeg ik telefoon en was alles toch opgelost. Met een Nederlandse gids zijn we naar Tigre geweest, dat is een dorpje aan de delta van de Rio de la Plata. Een gebied net buiten Buenos Aires waar de lokalen in het weekend gaan vertoeven om even uit de drukte van de stad te zijn. Tijdens een boottocht kwamen we langs allemaal hele leuke vakantiehuisjes. We hadden prachtig weer dus het was een geslaagde dag. En als kers op de taart hadden we 's avonds een Tango-show. Eerst kregen we les in de basispassen... ik had de foute schoenen aan, jammer, anders was ik zeker fantastisch geweest . Daarna kregen we een lekker 3-gangen menu en dan de onvergetelijke tango-show.
Vandaag hebben we de temperatuur gedeeld door 2. Van 30°C in Buenos Aires naar 14°C in Bariloche, Patagonië. Ik heb mijn mensen nu op tocht gestuurd en ik ga straks de excursies voor de komende dagen regelen. Reisleider zijn is heel druk, ik heb absoluut geen tijd voor mezelf en ik zal oververmoeid zijn na 3 weken. Maar ik heb een hele aangename groep mee, ik ben de kneepjes van het vak aan het leren en het feit dat ik zelf zoveel nieuwe dingen zie maakt alles goed.
Tot de volgende!
xxx
Een maandje terug
Ja, het gaat snel, ik ben ondertussen al een maand terug in ons Belgenlandje. En of ik nu echt weer moet aanpassen? Heel eerlijk, tot nu toe valt het me allemaal goed mee. Het mocht iets zonniger zijn natuurlijk, maar aangezien ik hier geboren en getogen ben wist ik op voorhand dat ik niet te veeleisend mag zijn op dit vlak.
Ik ben terug thuis. Je kent alles en iedereen, het voelt gewoon goed en vertrouwd. Het is ook fijn om die bankrekening weer wat te zien aandikken in plaats van richtig "rood" te gaan.
Maar dat wil natuurlijk niet zeggen dat het reizen me nu opeens niks meer zegt... Ik denk dat het in mijn bloed zit, een virus dat met geen stokken is weg te krijgen, Helaas! :)
Op 28 november vertrek ik dan ook weer richting de zon, het verre zuiden... Argentinië om precies te zijn. Ik ga een reis begeleiden, een nieuwe uitdaging in mijn leven. Ik vind het heel spannend! 3 weken lang zal ik met een groepje van 8 mensen door één van mijn favoriete landen reizen.
Je hoort nog van me!
The end...
Aan alles komt een einde, ook aan een prachtige reis door Latijns-Amerika. Een jaar geleden vertrokken Ellen en ik vol enthousiasme richting Venezuela. Zo gingen we door naar Brazilië, waar we onze onvergetelijke boottrip over de Amazone deden, waar we de warme cultuur van Bahia leerden kennen en waar we een zalige kerst en nieuwjaar vierden. Via Uruguay gingen we met de boot naar Buenos Aires. In het prachtige Vuurland bevroor mijn teen, maar dat kon de pret niet bederven want we hebben toen die mooie pinguintour gedaan. Van het Zuidelijke Argentijnse grote NIETS tot gletsjers, bergen, meren en natuurparken naar de Argentijnse en Chileense wijn.
In Paraguay wilden we even bekomen bij onze vrienden en familie. Waarna we in Bolivia de prachtige zoutvlaktes en het Andesleven gingen ontdekken. Over het Titicacameer gingen we naar Peru voor de Inca-cultuur, bezoek van mama en zus en een week doodziek zijn. Toen reisden we verder naar Ecuador. Na de mooie kustroute, kregen we bezoek van Ellen haar ouders. Samen bezochten we de adembenemende Galapagos. Met wat overtuigingskracht kreeg ik Ellen zover dat ze met mij mee wou naar mijn geliefde Colombia. We hadden er een heerlijke tijd met een bende toffe toeristen die we telkens weer tegen het lijf liepen.
En toen namen we een zeilboot naar Centraal-Amerika. Via de idyllische San Blas eilanden kwamen we aan in Panama en we bezochten er één van de belangrijkste architecturale en economische fenomenen van de wereld, het Panamakanaal. We hadden het een beetje gehad met lange busritten, dus namen we een vlucht naar het prachtige Guatemala. Daar splitsten we even op om gemakkelijker met ons bezoek rond te reizen. En toen we mekaar terug zagen kwam de waarheid aan het licht: Ellen zag het niet meer zitten. Nog een laatste poging met relaxen in Belize kon niet baten, Ellen is naar Amerika vertrokken om haar laatste 2 maand te spenderen.
Ik heb mijn plannen dan ook wat aangepast. In plaats van Mexico en Cuba te bezoeken ben ik naar Honduras, Utila gegaan. Ik leerde er toffe mensen kennen en vooral ik ontdekte hoe graag ik duik. Ik heb er mijn laatste 2 maanden gespendeerd, voornamelijk onder het water. De laatste 2 weken waren heel intensief: duiken, studeren, quality-time met vrienden, politiebezoek (de laatste week hebben ze ingebroken in ons appartement), mijn snorkeltest (iedereen die dive master wordt moet door een duikbril en snorkel een heel lekker (hmm), straf (!) drankje naar binnen werken).
Na afscheid van toffe mensen, mooie vissen en warme waters, muggen en zandvliegen, blote voeten, de Caribische zon... zag ik Ellen terug op de luchthaven van Mexico City. Na 2 maanden hadden we elkaar veel te vertellen. Onze buren tijdens de nachtvlucht naar Europa konden dit niet altijd appreciëren. OEPS!
Ik kan jullie wel vertellen, ik ben een gelukkige meid. Ik heb mijn jeugddroom nagestreefd en dat is zowat het mooiste wat een mens zich kan inbeelden. Ik heb een paar prachtige vriendschappen gesmeed dit jaar (zowel van oude als nieuwe vrienden), ik heb de mooiste dingen gezien, de tofste dingen gedaan en nu ben ik terug in België. Koud en grijs, maar mijn thuis met mijn lieve familie en vrienden. Ik kan jullie nog niet zeggen of ik hier lang zal blijven of niet. De toekomst zal dit wel vertellen...
Dit jaar is ten einde, mijn hart en hoofd zitten vol emoties en mooie herinneringen. Dank je wel aan mijn goede vriendin Ellen! Het was fantastisch om samen met jou dit unieke levensjaar te beleven. Bedankt aan alle mensen die ons bezocht hebben: mama, papa, Marieke, Griet en Tom, Christian, Miel en Mia, Pavlina. Het waren mooie momenten met jullie! Bedankt aan iedereen die ons gevolgd heeft op de blog en voor de berichtjes en emailtjes.
And remember:
"Nobody can take away the dances you danced, the food you ate nor the travels you travelled!"
Liefs, Saar xxx
Lees verder...Utila op blote voeten
Mijn laatste weekjes zijn aangebroken... Nu is de grote hamvraag: Komt Saar terug of niet?
Het leven op Utila... De zon is veel te heet, zweetdruppels parelen van m'n gezicht alsof mijn leven ervan afhangt. Mijn voeten en tenen hebben al meer dan eens opengelegen omdat ik me altijd verplaats op blote voeten. Zal ik ooit weer kunnen wennen aan schoenen? Waarschijnlijk wel, alles went, is het niet? Bijna elke dag eet ik "baleadas", dat zijn maistortillas met bruine bonen en dan afhankelijk van de dag eet je dat met ei, vlees, advocado. En in ons stamcafe "Tranquila" is mijn favoriete drankje Rum 'n' pineapple. Heerlijk!
Ik heb mezelf al een paar keer vervloekt met dit geweldige idee om Dive Master te worden. Het gaat niet alleen over duiken, waar ik ondertussen wel een beetje verslaafd aan ben (zou dit een gevaarlijke drug zijn?), je moet ook behaoorlijk wat studeren. Het gaat hier dan over wetenschappen, en dat is nooit echt mijn ding geweest. Vandaag heb ik een examen fysica gemaakt, 85%. Ik was meer dan blij, ik meen me te herinneren dat ik daar in het 3e middelbaar ooit eens 22% voor heb gehaald. Toen heb ik besloten om "toerist" te worden. Ik heb nog 4 examens te gaan. Verder moet ik nog meer duiken, vaardigheden oefenen, duikers begeleiden, af en toe de duikshop openhouden, ... Toch ben ik heel blij met mijn beslissing om hier te blijven. Dan heb ik na een heel jaar prachtige dingen zien en leuke dingen doen, ook werkelijk iets bereikt.
Verder verbetert mijn Engels elke dag omdat ik voornamelijk samenleef met Engelstaligen. Het is niet gemakkelijk hoor, die Britten en Kiwi's met hun "slang". Soms krijg ik de kriebels, maar het is wel een uitdaging.
To be continued...
Jarig in Honduras
Ik had maar 1 wens dit jaar voor mijn verjaardag: niet alleen zijn! En die wens is meer dan vervuld. Ik heb echt een geweldige verjaardag achter de rug. Niemand is mij vergeten. Aan iedereen die me een mailtje, berichtje, kaartje of cadeautje heeft gestuurd: heel erg bedankt! Ik was er ongelooflijk blij mee.
En ook hier in Utila waren ze me niet vergeten. Het begon al mooi met veel dikke knuffels. En wie mij een beetje kent weet dat ik dat geweldig vind ;-). Ik had een zware dag voor de boeg. Voor mijn opleiding Dive Master, moest ik assisteren voor een cursus open water met theorie in de voormiddag en duiken in de namiddag. Maar na die dag mocht ik niks meer doen, behalve genieten. Ze hadden een BBQ gepland. Iedereen van de shop was er. Ik heb zelfs een paar cadeautjes gekregen, o.a een duikt-shirtje. En mijn huisgenootjes hadden een reuzechocoladetaart gemaakt. Na de BBQ zijn we met heel de bende uitgeweest in ons stamcafe.
Ik was echt helemaal onder de indruk want zoiets had ik echt niet verwacht. Ik wist dat het toffe mensen zijn in de duikschool, maar dat ze zoveel voor mij over hebben, daar had ik geen idee van. Een betere verjaardag kon ik me niet inbeelden.
Ondertussen wil ik van de gelegenheid gebruik maken om Ingrid en Evy ook een hele gelukkige verjaardag te wensen en alle andere mensen die nu jarig zijn maar waarvan ik de datum niet weet... Dikke verjaardagszoenen! XXX
Stuck on Utila
Ik ben gevangen... en wel door de duikmicrobe. Na Yojoa wist ik niet echt waar ik naar toe wou, wat ik wel wist is dat ik graag nog meer wou duiken. Dus ik ben van San Pedro Sula terug naar La Ceiba geweest. Na een nachtje en een halve dag in dit saaie stadje, heb ik de boot teruggenomen naar Utila. Ze keken wel een beetje verrast toen ik opnieuw in mijn bekende duikschool aankwam. Dit had er niemand verwacht. Ik ben welgeteld 3 dagen weggeweest.
Maar het is hier leuk, een duikshop met een goede sfeer en vooral ook niet te groot. Ik deel een appertementje met een Ierse en een Canadeze meid en ik mijn kamer is nog een bed vrij voor een toekomstige student. Ik ben hier ondertussen alweer een week en heb mijn cursus tot rescue diver voltooid. Het was een hele intense maar coole cursus. Ik kan nu duikers met problemen helpen en hen zelfs redden. Toch hoop ik dat dit laatste nooit nodig zal zijn. Mijn instructors hebben me goed laten afzien. De laatste duik heet "fun dive", dat is het vooral voor hen. Ze laten hun snorkelgerief los, geraken in de knoop, verliezen hun duikbrillen, hebben geen lucht meer... enfin, alles wat je je kan inbeelden liep fout en ik moest alles oplossen. Heel vermoeiend maar ontzettend leuk om te ontdekken hoe vrij en blij je in de diepe zee kan zijn.
En nu ben ik bezig met mijn DMT: Dive Master Training. Dit is een nog meer intensieve cursus met veel theorie, maar natuurlijk ook veel duiken. Binnenkort mag ik samen met een instructeur een paar nieuwe studenten begeleiden. Deze week ben ik al een paar keer meegeweest met een groep Advanced Open Waters om hen te begeleiden. En ik mag nu ook zonder begeleider gaan duiken, nooit alleen natuurlijk. Je moet altijd minstens 1 buddy meehebben, maar je kan met z'n 2 afspreken wat je gaat doen en je moet geen groep volgen. We zijn op die manier wel al een paar keer onze weg kwijtgeraakt, maar dat is vooral een kwestie van opletten en oefenen.
Deze week was Dean, onze nieuwe vriend de orkaan in de buurt. Iedereen was gaan hamsteren en zich mentaal aan het voorbereiden op hevige stormen. Volgens de weersvoorspellingen zouden we een deel van de staart opvangen en dat kon nogal hevig zijn. We waren allemaal vol spanning aan het wachten, de maandagmorgen waren we vertrokken om te duiken maar we moesten terug naar de lagune. We hadden een paar dagen films kijken gepland. En ja hoor... maandagmiddag begon het te regenen en te waaien... en dat was het, dinsdagmorgen was het weer volop zonneschijn. We waren toch een beetje ontgoocheld, want nu weten we nog niet hoe het voelt om in een orkaan/tropische storm te vertoeven. Dus iedereen die een beetje ongerust was... Ik leef!!! :-)
Lago Yojoa
Zaterdag zou ik Utila verlaten en naar Roatan gaan. Maar vrijdagavond leerde ik een Brits meisje kennen. Dus ben ik samen met haar, Inny, naar het meer van Yojoa geweest. Dit ligt in het binnenland, in de bergen, zowat in het midden op de weg tussen San Pedro Sula en Tegucicalpa. Op de laatste bus die we moesten nemen, van Guame tot Los Naranjos, leerden we een koppel van Canada kennen. Ze wilden naar hetzelfde hotel als wij (met zwembad!!). Toen we op het kruispunt werden afgezet moesten we nog een tuk-tuk (mototaxi) nemen tot aan het hotel. Dus kropen we gezellig met ons vieren en de 4 grote rugzakken in dit klein karretje. Ik schatte het risico om omver te vallen vrij groot in, maar we kwamen toch heelhuids aan. Het volgende probleem was dat er maar 1 kamer meer vrij was. Gelukkig waren we allemaal flexibel. Ik deelde het bed met Inny en we deelden de kamer met de Canadezen, een grote pad en een heleboel kakkerlakken. Maar we hadden en zwembad... en regen en het was zelfs een beetje koud! ;-)
Die avond leerden we een paar Amerikanen kennen van de US Air Force. Zij namen ons de volgende dag mee in hun jeep naar de waterval van Pulhapanzak. Die leek mij op het eerste zicht niet speciaal. Ik heb al prachtige watervallen gezien dit jaar en die was niet groot, hoog of geweldig... Een gids wou ons meenemen achter de watervallen voor 5$ per persoon. Nog eens betalen! Pff... Maar na wat twijfelen gingen we toch mee. Op onze blote voeten over glibberige rotsen, door natuurlijke zwembadjes en dan onder de waterval door. De kracht van het water was enorm. Je kon niks zien en soms kon je zelfs bijna niet meer ademen. Ik moet toegeven dat ik respect kreeg voor deze "kleine" waterval. Je hoorde niks behalve het donderen van het water, je zag niks anders dan een mist van water en dus moesten we voorzichtig voelend ons een weg banen langs dit avontuurlijke parcours. Doorweekt en met schrammen gingen we uitwaaien vanachter op de pick-up van de Amerikanen.
De volgende dag gingen Inny en ik mee met een Canadees (hij had zijn eigen auto) en een Amerikaan op zoek naar de grotten van San Jose. Dit zou ergens in de buurt van het meer moeten zijn... We reden over prachtige zandweggetjes langs het meer. We zijn wel 3 keer in hetzelfde dorp beland, wel 20 keer verkeerd gereden, maar na 2 uur rijden kwamen we aan in San Jose. Na wat rondvragen vonden we uiteindelijk iemand die wist over welke grotten we spraken. Er moest een gids geregeld worden. Dat was blijkbaar niet evident. Het was maandag, de ene was in school, de andere aan het studeren... Het kwam erop neer dat we niet in de grotten zijn geraakt want alleen kan je er niet naartoe en dus ja, daar moesten we dan maar mee leven.
We hadden Adam afgezet die al liftend zijn reis verder zou zetten en met Dan en Inny gingen we verder naar het meer van Yojoa. We zouden kayakken. Ik deelde een boot met Inny want ze had nog nooit in een kayak gezeten. We waren nog maar 5 min bezig of het begon te regenen. Maar die regen werd steeds harder, het voelde als hagel. We zijn hardnekkig blijven kayakken, genietend van de koude regen op ons lijf, onze voeten af en toe in het warme water van het meer. Na een uurtje hadden we het wel gezien. Ijskoud en weeral doorweekt gingen we ons omkleden in de toiletten. In het hostel aten we nog een warme soep en dan vertrokken we (met de auto van Dan) naar San Pedro Sula. Daar zouden we weer allemaal onze eigen weg gaan.
Zomerfestivals
Ik heb Rock Werchter, de Gentse Feesten, Afro Latino en Pole Pole gemist deze zomer, maar we hebben toch 2 festivalletjes meegepikt. Eerst gingen we in Belize naar Hopkins-Day. Dat was een lokaal feest. Iedereen was al vroeg in de weer in het dorpje, de eet- en drankkraampjes werden klaargezet. De meesten waren ook al sinds de vroege ochtend onafscheidelijk van hun bierflesje. Het beloofde een mooie dag te worden. Na een fietstochtje door het dorp gingen we tegen de middag ook eens een kijkje nemen naar het hele gebeuren. De eetkraampjes verkochten allemaal typische gerechten zoals rijst, bruine bonensaus, cole slaw, ossestaart, varkenspoot en gelukkig ook kip. Het zag er allemaal een beetje verdacht uit, maar we hadden honger dus dat smaakte toch voortreffelijk.
Als bleke toeristen vielen we ongelooflijk op tussen deze leuke zwarte Afro-Caribische feestvierende bevolking. Hun dorpsfeest heeft ook wel een ander sfeertje dan wat je bij ons kan verwachten op een gemiddeld straatfeest. Er stond een tent met een podium. Dit was niet voor een of andere grote artiest, maar voor een danswedstrijd tussen de dorpsbewoners. Noem het een kontschudwedstrijd, want daar ging het om. Oud en jong, jongens en meisjes, allemaal even enthousiast om hun billen te zwieren voor de menigte. Onder luid geklap en gegil werden de beste schudders beloond met een fruitsapje. Het was hilarisch, maar enigszins ook shokerend om te zien hoe kleine jongetjes rond de paal stonden te dansen. 's Avonds was er dan fuif, niks van bekende muziek voor onze oren, alleen kontgedraai... En zodat jullie het beter zouden kunnen voorstellen. De jongen staat recht en het meisje staat voor hem, vaak half gebukt, met haar kont te draaien tegen zijn geslachtsdelen. Zelfs na 10 maanden trekken we hier nog vaak onze ogen open!
Samen met Jadwiga ben ik naar SunJam geweest, het festival op een eilandje bij Utila in Honduras. Dat zou blijkbaar heel goed worden, tot in Mexico werd er over dit feest gesproken. Ik had geen idee, maar ik dacht, leuk een festival op een onbewoond palmbomeneiland. Had ik geweten dat het een rave-party was met alleen maar techno-muziek dan had ik deze avond zeker gemist. Gelukkig wist ik het niet, want het was een heus festival. Vanop Utila vertrokken we de zaterdagnamiddag met een bootje naar Water Caye, de bestemming van het feest. Er stonden al heel wat tentjes van mensen die bleven slapen, de techno-muziek weerklonk al over het eilandje, de mensen schoven in rijen aan de dranktent. Hier en daar stonden kleine kraampjes waar je BBQ en tortilla's kon kopen. Maar wij waren voorbereid met onze muslirepen. Na wat verkenning van het eilandje, wat kletsen met bekende en minder bekende toeristen gingen we de dansvloer op. Het was een leuke swingende massa, regelmatig kwamen vuurdansers de menigte opvrolijken. Zo hebben we tot de vroege uurtjes staan shaken waarna we moe maar tevreden een bootje terug namen naar Utila om lekker in ons bedje te kruipen.
Na een dagje uitrusten zijn we weer gaan duiken. Zoals ik al vertelde is het hier een duikparadijs. Jadwiga en ik hebben nu allebei onze advanced duikcursus afgerond. Ik moet de pijn in mijn oren wel verdragen, maar het is altijd weer opnieuw meer dan de moeite waard. We hebben onder andere naar een scheepswrak gedoken. Behalve de vorm van het schip en van de 2 fietsen die erop liggen, zie je niks meer. Het metaal is een geworden met de zee: koralen, zeeplanten, oesters, vissen, krabben, kreeften,... Een heel mooi en kleurrijk stukje zee.
Ondertussen is ook Jadwiga vertrokken, de andere mensen die ik heb leren kennen gaan allemaal een andere kant op, dus vanaf morgen ben ik alleen. Ik vind het toch wel een beetje spannend hoor. Tot de volgende!
Plannen gewijzigd...
Na 2 weekjes Belizianen is er heel wat veranderd in de reisplanning. Mijn lieve reispartner heeft besloten om ermee te stoppen. Ellen was het reizen al een tijdje moe en nu kreeg ze een mooi aanbod om naar Los Angeles te gaan. Dus heeft ze die unieke kans met beide handen gegrepen. Ik heb nog geen zin om ermee te stoppen dus heb ik besloten om alleen verder te reizen. We zullen zien hoe lang ik het volhoud...
Ik begin in elk geval niet alleen want Jadwiga is nog steeds bij ons. Nadat we dinsdag afscheid hebben genomen van Ellen ben ik samen met mijn nieuwe Nederlandse vriendin naar de zoo geweest. Die ligt op een half uur van Belize City. Het schijnt een van de mooiste dierentuinen van de wereld te zijn. En dat geloof ik graag. Een zoo in het midden van de jungle. De dieren leven dus eigenlijk in hun natuurlijke habitat. We hebben prachtige puma's, jaguars, krokodillen, toekans, apen, otters (mijn scoutstotem!) en heel wat soorten speciale vogels gezien. Echt de moeite!
De volgende dag zijn we naar Honduras gevlogen. Via een tussenstop in San Pedro Sula kwamen we aan in het kuststadje La Ceiba. De volgende morgen gingen we de boot op naar Utila, dat is het kleinste eiland van de Bay Islands. The Barrier Reef die voor de kust van Belize loopt gaat verder langs de kust van Honduras. De Bay Islands zijn dus een geschikte plek om te gaan duiken. We hebben onze Advanced Padi duikcursus geregeld en deze morgen zijn we al begonnen met 2 prachtige duiken tussen de koralen. We hebben heel wat bijgeleerd over de vissen, zeedieren en verschillende planten. En ook over de orientatie onder water. Niet evident, maar heel interessant. Deze avond wordt het spannend want we gaan een night dive doen. In het donker het water in... ik hoop dat ik mijn weg terugvind. Brr...
Belize
In een luxe toeristenbusje gingen we van Flores naar Belize City. Een vlotte rit langs leuke wegjes met mooi landschap en het lokale leven. De grensovergang was streng maar verliep zonder problemen. En ja... we moeten ons weer aanpassen. Forget about Spanish, they speak English here. Alhoewel... tegen ons spreken ze Engels, onder mekaar is het Creools, of Broken English zoals ze het ook wel eens noemen. Prachtig om naar te luisteren, maar bijna onverstaanbaar. In Belize City namen we onmiddellijk een boot naar een van hun bekende Caribische eilandjes: Caye Caulker. Er zijn geen echte stranden, maar iedereen gaat zwemmen en zonnen aan "The Split". In 1961 was er een zware orkaan die het oorspronkelijke eiland in twee heeft gesplitst. In 2001 heeft een andere zware orkaan daar nog een schepje bovenop gedaan. Alle stranden zijn verdwenen en de pieren zijn vernield. Maar langs de zandwegen onder een palmboom of op een stuk oude pier kan je ook genieten.
De mensen zijn hier echt Caribisch: zwart en laid-back (lees: relax, traag, op het gemak, geen zorgen en heel vaak volgestopt met weed). Heel leuk allemaal, maar om als Europeaan hier te leven zou je wel een GROTE knop moeten omdraaien. Amai! Maar wij kijken en genieten vooral. Samen met Jadwiga, een Nederlandse die we in ons hostel hebben leren kennen, ben ik een dagje gaan snorkelen en gaan duiken. Belize heeft een prachtig rif voor zijn kust. We hebben gesnorkeld tussen haaien (die eten alleen vis, maar zijn toch een beetje eng als je er tussen zwemt hoor!) en reuzegrote roggen. Heel mooi en indrukwekkend. De waterschildpadden en zeekoeien hebben zich die dag jammergenoeg niet laten zien.
Het snorkelen was heel leuk, maar duiken is nog veel toffer. We gingen naar de Blue Hole. Dat is een van de bekendste duikplaatsen in de wereld, zeker in het Caribisch gebied. Het is als een soort donkerblauwe krater in de ondiepe helderblauwe zee, omringd door koraalriffen. Je duikt tot 40m diep in het donkerblauwe gat en je kan zwemmen in een soort grotten. Ik ben een onervaren duikster en mijn lieve kleine oortjes konden de druk jammergenoeg niet aan. Ik ben dus niet zo diep geraakt en ik moest het houden bij snorkelen rond de Blue Hole. Heel mooi, maar ik was wel ontgoocheld. Gelukkig volgden er nog 2 duiken die dag, die waren eens 23m en eens 18m en daar kan ik wel mee en genieten van de onderwaterwereld. Het is echt indrukwekkend wat je daar allemaal ziet. Prachtige planten, felgroene en paarse "orgelpijpen", wieren, kleurrijke vissen,... Je voelt je echt in "Snorkelland".
Nu zijn we met ons drietjes verder getrokken naar Hopkins. Vandaag is Hopkins Day, wij weten nog niet wat het gaat worden, maar het schijnt een leuk, lokaal feest te zijn. Maar voor we in Hopkins waren moesten we eerst een paar bussen nemen. We waren weer geweldig goed voorbereid op onze tocht dat we niet eens wisten dat de bus helemaal niet tot Hopkins kwam. De laatste 10km was enkel een zandweg een daar zette de bus ons af. We hadden geluk dat we onmiddellijk een lift kregen zodat we niet met onze grote rugzakken door de hitte moesten tsjoolen.
Schandaal in Guatemala
Op de bus van Flores naar Lanquin raakte ik al snel aan de praat met Sarah en Erik, een Amerikaans koppel, die de komende dagen mijn reispartners zouden worden. Onderweg stapte de schoonmoeder van de chauffeur op. Ze kwam naast me zitten en met haar schelle stem bracht ze haar schoonzoon op de hoogte van de laatste nieuwtjes. De burgemeester van het dorpje waar we net doorreden was opgepakt. Hij regelde papieren om gekidnapte kinderen de grens over de krijgen naar verschillende landen. Die kinderen worden dan vermoord en hun organen worden verkocht op de zwarte markt. Walgelijk!
9u later, wat een tocht van 6u had moeten zijn, kwamen we aan in Lanquin. We verblijven in een prachtige plek, hangmatten en houten cabanas, aan een rivier. De eerste nacht sliep ik in een hangmat en daarna deelde ik een cabana met 3 Israelieten die is samen met papa en Marieke in Flores al had ontmoet. Samen met Erik, Sarah en Sarah (een Belgische) zijn we de rivier gaan afvaren met grote banden: Tubing. Hilariteit alom. Door de sterke stroming was het soms heel moeilijk om te sturen, met het gevolg dat ik op een bepaald moment zowat tussen de bomen hing aan de oever. Pijnlijk, maar we hebben ons heel goed geamuseerd.
En dan Samuc Champey. Die naam zal ik nu zeker nooit meer vergeten. Met een groep van 15 man werden we in een pick-up gepropt en reden we naar de grotten "Las Marias". In onze bikini en met sportschoenen aan gingen we op pad: heel sexy! ;-) Iedereen kreeg een kaars in z'n handen en we volgden de gids de donkere grotten in. We liepen voorzichtig in het water dat steeds dieper werd. Op een bepaald moment moesten we dus zwemmen en gewoon de zwemmende kaarsjes voor ons volgen. Heel gezellig. We klommen op een touwladder, kropen door smalle stukken en opeens stonden we onder een waterval. Na een hele tijd klauteren en zwemmen stonden we allemaal te rillen van de kou en waren we blij dat we toch weer naar buiten konden.
We vaarden de rivier weer af met banden (deze keer ging het al veel beter) tot aan een brug waar de durvers konden afspringen. En dan op blote voeten richting het nationale park. Na een half uur klimmen kwamen we aan het uitzichtspunt op de natuurlijke zwembaden van Samuc Champyey. Prachtig, turquoise water stroomt van de ene in de andere poel. Terug beneden zwommen we samen met de visjes die de hele tijd zoentjes gaven. Als afsluiter van deze avontuurlijke dag mochten we weer langs een touwladder een rots af. Ik moet zeggen, voor bibberende benen als de mijne is dat niet ideaal. Maar het resultaat was wel de moeite, want we kwamen aan in een rots onder de zwembaden, waar de rivier doorstroomt. Een heel speciaal fenomeen.
Ik had hier nog veel langer kunnen blijven, maar de bestemming ging weer richting Flores. Daar hadden Ellen en ik terug afgesproken om van daaruit naar Belize te reizen.
Maya's in de jungle
In Flores hebben we afscheid genomen van Ellen. Zij had afgesproken met haar zus Karolien en vriend Ken. Wij hebben het dorpje Flores, dat op een schiereiland ligt, wat verkend. De volgende dag zijn we naar Tikal geweest. Tikal heeft zowat de bekendste Mayaruines van Centraal-Amerika. Het mooie aan de ruïnes is dat ze in het midden van de jungle liggen. Als je bovenop een van de tempels staat zie je enkel een zee van groen en een paar uitstekende tempels. Je voelt je echt op het dak van de wereld.
Als je in het regenwoud wandelt van tempel naar tempel zie je constant spinapen in de bomen klauteren en van tak naar tak springen. Ze maken er een echte show van. Wij zijn "met veel geluk" wat verkeerd gelopen en zo hebben we ook een wild hert en een tapir gezien. We hoopten ook op een panter, maar die heeft zich -misschien gelukkig!- niet laten zien. We zijn blijven slapen in een hotel vlakbij het park, vergezeld door de junglegeluiden: brulapen, krekels, vogels, kikkers,... en een prachtige sterrenhemel met de melkweg. De volgende morgen wilden we de zonsopgang gaan bekijken vanop een tempel, maar een "zondvloed" heeft ons verplicht iets langer in ons bed gehouden.
Na een dagje rust in een heel klein dorpje El Remate zijn we teruggegaan naar Flores. We hebben nog een dagje genoten van ons samenzijn en deze morgen zijn papa en Marieke terug vertrokken naar Cancun om dan morgen naar België te vliegen. Ik heb niet stilgezeten. Met een leuke bende van in ons hostel zijn we naar de "zoo" geweest. Een boottochtje over het meer van Peten Itza om dan voor 2 Euro de kleinste zoo ooit te bezoeken. Maar we hebben wel een slapende Tepezcuintle gezien (voor papa!), een paar wasberen, wat papegaaien en een PUMA! Nog een beetje gezwommen in het meer om af te koelen van de hitte en terug naar ons hostel. Morgen ga ik naar een plaatsje waarvan ik de naam nooit kan onthouden: Samuc Champey.
Traditioneel Guatemala
Vanuit Antigua zijn we met een chickenbus naar Chichicastenango geweest. De Amerikanen zijn de lokale bussen "chickenbussen" gaan noemen omdat de mensen vroeger naast hun reuzegrote zakken ook kippen en andere dieren meenamen op de bus. Chichicastenango is een heel typisch dorpje in het Guatemalteekse bergland met de beroemdste markt van het land. Er is elke dag markt, maar donderdag en zondag zijn de topdagen. Dan stroomt de markt vol met lokalen die hun wekelijkse inkopen doen en met toeristen die graag artesania kopen en kleurrijke foto's nemen.
Om eerlijk te zijn, dit is de mooiste markt die ik al heb gezien tijdens onze reis in Latijns-Amerika. De vrouwen gaan nog allemaal in hun typische klederdracht en iedereen spreekt verschillende Maya-talen. Vlakbij de markt is een kerk waar mensen vuurtjes maken, offergaven doen, wierook laten branden en bidden. De kerktrappen zitten vol met vrouwen die bloemen verkopen en kindjes die "o-zo-zielig" kunnen kijken met hun lieve snoeten. Je zou je bijna slecht voelen als je niks van hen koopt.
Vanuit Chichi zijn we verdergegaan met een paar chickenbussen naar Panajachel. Een toeristisch dorpje aan het prachtige meer van Atitlan. Vanuit Pana kan je bootjes huren. Zo zijn wij een dagje met Victor en Dany naar 3 Atitlan-dorpjes geweest. San Pedro is het bekendste dorpje rond het meer, daar blijven veel toeristen plakken en zo is het wel een beetje van zijn typisch karakter verloren. Het tweede dorpje waar we stopten was Santiago. Hier was weeral een prachtige lokale markt aan de gang. We hebben ons al afgevraagd of de mensen hier nog iets anders doen dan markt houden. Het derde plaatsje was San Antonio, het meest lokale dorpje van de drie, jammergenoeg een heel arm dorpje. De Guatemalteken zijn nog zeer traditioneel, per dorpje hebben hun rokken een andere kleur, zijn hun bloezen anders geborduurd en hebben de mannen andere strepen en kleuren op hun broeken.
De dag nadien zijn we gaan wandelen rond het meer. Ze hadden ons verteld dat Santa Catalina een leuk dorpje was met warmwaterbronnen. Leuk. Na een mooie maar uitputtende wandeling in de felle zon kwamen we aan het meer in Santa Catalina. Iemand wou ons met zijn bootje naar de warmwaterbronnen brengen. Aangezien je er te voet niet bij kon stemden we in. Maar wat een afzetterij! We hadden er gemakkelijk zelf naar toe kunnen zwemmen, bovendien was er maar een heel klein plekje waar er heet water van tussen de rotsen kwam. Je moest het mengen met het koudere water van het meer anders zou je jezelf alleen maar verbranden. Alles behalve comfortabel, maar we hebben wel goed gelachen natuurlijk.
En van het meer van Atitlan terug met verschillende chickenbussen naar Guatemala City. Wij werden samen met de lokale mensen op kleine-mensjes-bankjes gepropt en de rugzakken lagen los boven op het dak. Zoals de chauffeurs door de bochten kunnen scheuren waren we heel blij dat zowel wij als onze zakken heelhuids zijn aangekomen in Guate.
Vanuit Guate vertrokken we de volgende dag naar Rio Dulce. Een hectisch stadje met veel te veel lawaai aan een meer vlakbij de Caribische kust. Het meer is prachtig en we logeerden in een heel mooie lodge. Houten cabañas met muskietennetten boven ons bed, een prachtig overdekt terras met zicht op het meer, Caribische temperaturen en tropische stormen inclusief. Heerlijk! 's Morgens vroeg zijn we gaan kanovaren over het meer tot aan het kasteel van San Felipe. Een heel mooi kasteeltje met ondergrondse gangen en echte kantelen op een hoek tussen het meer en de rivier. De Spanjaarden hadden hier wel hun plekje gevonden. En wij nu ook hé!
Panama tot Guatemala
Panama City is een overweldigende stad: rijk, mooi, modern, geamerikaniseerd,.... We logeerden in het bankdistrict en naast Zwitserland zou dit het tweede grootse en rijkste bankwezen van de wereld zijn. Het was er ook aan te merken: veel banken, grote en chique hotels, prachtige en vooral dure auto's.
We zijn ook een kijkje gaan nemen naar het bekende Panama Kanaal. Dit is de enige doorgang van het Amerikaanse continent. Vroeger moesten alle boten helemaal rond Zuid-Amerika varen en dit kanaal is voor vele boten/bedrijven een veel snellere en daardoor goedkopere oplossing. De doortocht duurt gemiddeld 8 tot 10u van de Caribische naar de Pacifische Kust. Er zijn nu 3 sluizen en in de nabije toekomst zullen ze nog 2 sluizen bijbouwen. Als je het kanaal en de sluizen in 1 woord moet beschrijven, dan zou ik zeggen: enorm! Alles is zo groots. Om te beginnen de schepen die erdoor varen. De eerste boot had ik zelfs niet gezien, het was een grijze en ik dacht dat het een gebouw was. Dit is de enige plaats in de wereld waar de kapitein het stuur afstaat. Hier moeten "specialisten van het kanaal" de boten door de nauwe doorgangen loodsen. Het was echt heel tof om te zien.
En dan op naar Guatemala. Na een comfortabele vlucht met een tussenlanding in Costa Rica kwamen we aan in een bouwwerf. Guatemala City is kandidaat voor de volgende Olympische Spelen en ze zijn dus de hele luchthaven aan het herbouwen. Het zal waarschijnlijk prachtig zijn... maar het is nog even afwachten!
Zondag zijn we dan naar het centrum geweest. Zondag is familiedag en het was een drukte van jewelste in de stad. We zijn gaan eten in een typische ondergrondse markt, onder het kerkplein. Je mag niet te veel kijken want het ziet er allemaal niet echt kosjer uit, maar lekker was het wel. Na wat mensen-kijken gingen we terug. Mijn papa zou die namiddag aankomen vanuit Cancun. Ik ben 2 keer naar de luchthaven geweest, en telkens gaven ze andere informatie. De vlucht zou i.p.v 17u om 23u aankomen, dan opeens om 21u, dan rond middernacht en opeens helemaal niet meer. Opeens om 3u 's nachts stond papa aan de deur van onze kamer. En wat een verrassing... Marieke was ook weer mee.
Nu zijn we in Antigua. Een gezellig, koloniaal stadje met kleurrijke huisjes. Ze hebben een prachtige artesania-markt en een hele grote lokale markt. We liepen zelfs bijna verloren tussen de grote stukken koe en de vele kleurrijke vruchten die verkocht worden door dames in traditionele kledij.
Deze morgen zijn we naar Pacaya geweest. Guatemala heeft 37 vulkanen waarvan er nog 3 actief zijn. Pacaya is 1 van die 3. We waren om 6u vertrokken in Antigua. Aan de ingang van het natuurpark stonden allemaal kindjes om een wandelstok te verhuren. Het was een serieuze tocht naar boven met prachtige uitzichten op de Pacaya en nog 3 andere vulkanen aan de andere kant van Antigua. Onderweg stootten we op "rivieren" van gestolde lava. De eerste waren volledig gestold en koud, maar hoe hoger we wandelden hoe warmer de stenen werden en hoe vaker je de kolen zag gloeien. De wandeling was allesbehalve gemakkelijk en de angst om te vallen op de hete lava maakte de situatie niet beter. Hadden we maar een wandelstok gekocht... Soms roken we zelfs schoenzolen die een beetje aan het smelten waren. De onze zijn gelukkig heel gebleven. :-)
Pirates of the Carribbean
En hier zijn we dan... heelhuids aangekomen in Panama City. Daarvoor zijn we door de "hel" en door het paradijs gegaan. Terug in Cartagena vonden we de volgende morgen onmiddellijk een zeilboot die diezelfde dag nog zou vertrekken naar Panama via de San Blas eilanden. Samen met 7 andere toeristen en onze Spaanse kapitein Javier vertrokken we vanuit de veilige baai van Cartagena richting open zee. Papierwerk (????) en paspoortcontrole hadden ons nog de hele middag in de jachthaven van Cartagena gehouden. Maar tegen zonsondergang konden we dan eindelijk toch vertrekken. Een mooie start van onze 5-daagse trip.
We waren nog maar goed op open zee en Ellen, Owen en ik werden al ongemakkelijk. En ik die zeevrouw wou worden... hmm! Wat een idee! Daar moet ik dan nog maar eens goed over nadenken. De eerste morgen lag alles van de vorige dag er weer uit (Sorry voor de details). Maar na 2 zeeziekpilletjes en wat plat liggen voelde ik me al veel beter. Ellen en Owen hebben 2 dagen platgelegen. Ongeveer 40u hebben we op volle zee gevaren met een prachtige zeilboot en niets dan water om ons heen. Een heel speciaal gevoel. En toen kwamen we aan op de San Blas eilanden. Tja... nu weet ik niet meer goed waar "het paradijs" zich bevindt. Waarschijnlijk zijn het de Caraïben in hun geheel. Allemaal kleine eilandjes met parelwitte stranden en palmbomen. "Op een onbewoond ei...ei...eiland..." Amai amai.
De eerste avond op San Blas hadden we een kampvuur gemaakt op een eilandje. Toen wilden we met een paar terug naar de boot, 2 anderen wilden op het eiland blijven slapen. Dus met 5 man kropen we in de dingi (het kleine bootje) en 2 man begon te roeien. En wij maar begeleiden want zij zaten met hun rug naar de bestemming: "Aussi, Spain... all together". Een hilarisch moment tot er water in de boot begon te komen. Blijkbaar zaten we met een man teveel in het bootje. De kapitein lag al te slapen en wij hadden geen idee... Op de koop toe was er een enorm sterke stroming. Eens we de zeilboot voorbij waren raakten we onmogelijk terug. En maar roeien en roepen... maar niks hielp. Er kwam alsmaar meer water in het bootje. Uiteindelijk sprong Claire in het water maar op dat moment liep de boot onder. Dus we kapzijsden met z'n allen. Iedereen greep iets vast om niks verloren te laten gaan. En maar zwemmen tegen stroming richting zeilboot. Tim kwam snel aan op de boot en begon de "captain" te roepen. Die kwam uit z'n diepe slaap even kijken en ging weer naar bed. En wij maar ploeteren. Toen iedereen eindelijk terug aan boord was, kwamen we tot de conclusie dat de dingi en de gitaar waren verdwenen. Maar we waren blij dat iedereen veilig aan boord was.
De kapitein was minder blij met dit verhaal de volgende morgen. Na een middag zoektocht zijn we aan een ander eilandje aangemeerd, maar die avond zijn we wel op de boot gebleven. Na 5 dagen zat de trip erop. 's Morgens gingen we naar de meest exotische paspoortcontrole ooit: een palmboomeilandje. Van daaruit voeren we richting Carti, onze eindbestemming met de zeilboot. We hadden een haven verwacht... maar we stopten bij een kade waarlangs allemaal houten huisjes stonden van de Kuna Indianen. De vrouwen waren heel mooi en traditioneel gekleed, de mannen liepen er zomers en verwesterd bij, wel allemaal op blote voeten. Hier kochten we een ticket naar Panama City in het "toerismebureau". Lees: een klein donker hok waar zakken suiker lagen te wachten om ergens naartoe gebracht te worden, waar een grappig mannetje de administratie aan het doen was op een echte typmachine en waar je vanachter ergens het "loket" had.
In een houten Kuna kano werden we overgezet naar het vaste land. Daar moesten we even wachten op ons vervoer naar Panama City. Voor ons een 4x4 pick-up, voor de rugzakken een beestenwagen die het eerste halfuur constant stilviel. Na een tocht van 4u door de jungle kwamen we vermoeid, maar veilig en wel aan in de hoofdstad van Panama. Hier blijven we een paar dagen en zaterdag vliegen we dan naar Guatemala waar mijn papa ons komt bezoeken. Olei!
Back to Paradise
Na 3 dagen duiken, video's bekijken en theoretisch examen afleggen, waarvoor ik geslaagd ben met 88%, heb ik nu het officiële brevet van "PADI Open Water Diver". Met andere woorden, het eerste niveau... maar het smaakt naar meer... we zullen zien!
Samen met Griet, Tom en Wouter (iemand van Zottegem die we hier toevallig zijn tegengekomen) hebben we leuke dagen gehad in Taganga. Met ons viertjes zijn we dan naar het nationale park van Tayrona geweest. Hier was ik ongeveer 2 jaar geleden al eens geweest met Anthony (ex-klasgenoot van in Kortrijk). Ik was toen zo onder de indruk dat ik hier nog eens terug wou komen. En ja hoor... nog steeds even zeer onder de indruk van dit paradijs: Caribische zee, witte stranden, heerlijke temperaturen, leuke wandelpaadjes, jungle en bergen op de achtergrond, hangmatten om in te slapen en muggenspray met veel DEET. Wat wil een mens nog meer? Dit is echt genieten.
Zondag kwamen Ellen, Rich, Jye, Paul en co terug van hun tocht naar "La Ciudad Perdida" en dus gingen we hen opwachten in het vretrouwde Taganga. Samen met een leuke bende uitgeweest tot in de vroege uurtjes en 2 dagen later moesten we alweer afscheid nemen van Griet en Tom. Jammer, maar zij moeten terug aan het werk.
Ellen en nog een paar wilden ook nog graag eens naar Tayrona en ik had geen probleem om voor een derde keer terug te gaan. Nog 2 nachten met de hangmat gevochten, maar in slaap vallen met de junglegeluiden en wakker worden met het geluid van de golven die tegen de rotsen slaan is echt zalig!
En toen was het weer tijd voor afscheid. Alle mensen waarmee we de hele tijd hebben samengereisd in Colombia gingen allemaal hun eigen weg. Wij gingen terug naar Cartagena op zoek naar een boot om ons naar Panama te brengen.
Waw...
Ondertussen zijn we bijna 3 weken in Colombia. Na een toffe week in Medellin zijn we samen met de Brit Rich naar Cartagena getrokken. We kwamen aan in een hostel en de eerste die we hoorden roepen was Paul, onze Australische roommate van Medellin. En zo kom je heel vaak dezelfde mensen weer tegen. Grappig!
2 jaar geleden was ik al eens in Colombia en het was een tof gevoel om in een "bekende" stad rond te lopen. Het is hier puffen en zweten, de hitte slaat ons om de oren. In de buurt van Cartagena is een vulkaan waar je een modderbad kan gaan nemen. Heerlijk drijven op brubbelende modder en je dan laten afspoelen door een dame in de modderige waterpoel.
De dag nadien zijn we naar "Playa Blanca" geweest. Daarvoor moesten we een bootje nemen in een van de vuilste haventjes die je je kan voorstellen. Met 25 Colombianen inclusief baby's en een papagaai en 5 toeristen zaten we goed op mekaar gepakt in dat bootje. Eerst moesten we onze afdingkunsten nog eens bovenhalen want ze wilden er ons weer eens "goed opleggen". Toen werden er nog kilo's zakken met eten bijgegooid en ons bootje zakte alsmaar dieper in het water... Maar na een uur konden we dan eindelijk toch vertrekken en na een kwartier met onze neus in de zeewind kwamen we op het mooie strand. Hier werden we wel onmiddellijk overvallen door een bende "masseurs" die vonden dat we er heel gestresseerd uitzagen, mensen met fruit, drankjes, snorkelmateriaal, artesania, enz. Maar na wat negeren en afwimpelen hebben we genoten van een heerlijk dagje strand, helderblauw water en beachvolley.
En die avond kwamen Griet en Tom aan in Cartagena. Voor de mensen die hen niet kennen: Griet is mijn ex-collega van bij Continental en Tom is haar vriend. Echt leuk om elkaar terug te zien. Ze hadden bovendien hopen Belgische chocolade mee, de Humo en de Flair. Leuk, leuk!! Ondertussen zijn we in Taganga. Dit is een strand-, duik- en vissersdorpje in de buurt van Santa Marta en Tayrona, waar het krioelt van de Israelieten en andere toeristen. We logeren in een reuzegezellig hostel. We genieten en zien af van de warmte. Ellen is een trek gaan doen naar de "Ciudad Perdida of The Lost City" met een paar vrienden van in Medellin en Cartagena. Ik wou leren duiken en bij Griet en Tom blijven, dus moest ik het andere laten vallen.
Duiken is fantastisch. Het idee is gekomen na het snorkelen in Galapagos. Vandaag ben ik tot 20m diepte geweest. M'n oren zitten nog dicht, maar het was een prachtige ervaring. Ik moet nu wel weer een beetje studeren wat niet evident is na 8 maand reizen en in deze hitte, maar dat hoort bij de duikcursus. De praktijk is jammergenoeg maar 3 dagen, maar ik merk het verschil al enorm met de eerste duik. Nu kan ik naast oefeningen doen onder waren ook echt genieten van de onderwaterwereld. Een nieuwe wereld gaat open...
Colombia
Vorige dinsdag hebben we een vlucht genomen naar Colombia. Een vlucht naar Medellin met tussenstop in Bogota waar we moesten rennen om onze connectievlucht te halen. Meestal reizen we met de bus, maar de grens met Colombia is toch iets speciaals. Het zuiden is toch nog altijd niet 100% veilig "zeggen ze", dus namen we toch maar het zekere voor het onzekere.
We zijn ondertussen 5 dagen in Medellin. Dit is een van de grootste steden in Colombia, gelegen op de uitlopers van de Andes. De stad is een grote hectische boel. We waren van plan om in het centrum te logeren, maar toen we daar rondliepen op zoek naar een hostel is ons idee snel veranderd. We werden constant nageroepen: "gringa, americana" en er liepen enorm veel bedelaars rond. Avontuur kan spannend en leuk zijn. Maar het moet ook leuk blijven. En dit vonden we niet echt comfortabel. Nu logeren we dus in een Kiwi-gerund hostel in een woonwijk buiten het centrum. Een heel gezellig hostel waar we toffe mensen hebben leren kennen: Kiwi's, Aussi's, Nederlanders, een Brit, Israelieten,... vanalles wat... maar we zijn toch bijna altijd overal de enige Belgen. Zinnen als "Hey, Belgians are you coming too" of "The other half of Belgium is still missing" maken het soms wel grappig.
Heel veel hebben we niet gedaan. Het is regenseizoen en elke middag ongeveer tussen 13 en 14u begint het te regenen voor de rest van de dag. Af en toe opklaringen en soms regent het later of vroeger. Gelukkig zitten we in een tropisch klimaat zodat we onze kledingstijl toch niet moeten aanpassen. We hebben filmpjes bekeken, in de hangmat gehangen onder het afdak gelezen, naar de cinema geweest met zowat de helft van het hostel en uitgeweest.
We hebben ook een klein beetje aan toerisme gedaan. Colombia is eigenlijk best een modern land in vergelijking met wat we gewoon waren in de Andes. Medellin heeft een hele goede, moderne en nette (dit is iets zeer uitzonderlijks in Z-Amerika) metro. Toen we in het centrum aankwamen, bezochten we het cultureel centrum, gebouwd door een Belgische architect 'Goovaerts'. Daar kregen we spontaan een serenade van een oude man die gitaarlessen volgt bij de 65+. Heel grappig. We zijn ook es samen met een Aussi en een Brit een dagje naar Guatape geweest. Dat is een klein dorpje op zo'n 2u prachtig landschap en haarspeldbochten van Medellin vandaan. Daar in de buurt heb je "La Piedra" een rots waar je met zo'n 700 trappen naar boven kunt klimmen. Van daar heb je een prachtig zicht op een soort groot meer met allemaal eilandjes. Heel mooi.
Wel en morgenavond reizen we naar Cartagena. Op naar de Caribische kust... yihaaa! Here we come!
Quilotoa en zo
Na ons dubbel te lachen met onze modeshow in de schoenenwinkel gingen we wat in een parkje zitten in Guayaquil. Opeens komt een klein meisje van een jaar of 8, Maria-Jose, naast ons zitten op de bank en haar papa trekt een foto van ons. Hmmm... toch een beetje vreemd vonden we. Maar het lieve meisje had ons 's morgens al zien lopen in de stad en ze was zo onder de indruk van ons "anders zijn" dat ze een foto wou. Uiteindelijk is daar een leuk gesprekje van gekomen met de vriendelijke ouders en een signeersessie in haar schoolboeken: "un beso de tus amigos belgas"! Wat een sterallures toch he?!
's Avonds namen we de bus uit Guayaquil richting Latacunga. 's Morgens vroeg kwamen we gekraakt aan en konden we onmiddellijk op een andere bus naar Zimbahua om nog wat verder te dommelen. Daar aangekomen stond er al een pick-up te wachten. Voor 2USD per persoon wou de chauffeur ons naar onze eindbestemming, Quilotoa, brengen. Een mini-dorpje, met houten en onafgewerkte betonnen huisjes. Een mooi zonnetje, maar toch een ijzige wind.
Waarom wil een mens naar een afgelegen, koud dorpje waar de inwoners wel vriendelijk zijn maar je hun geur er moet bijnemen? Hier is een prachtig azuurblauw kratermeer. Iets meer dan 200 jaar geleden is de vulkaan voor de laatste keer uitgebarsten en toen heeft zich hier een kratermeer gevormd. Fit als we zijn, na een lange busnacht en op bijna 4000m hoogte, gingen we onmiddellijk afdalen tot aan het meer. Een mooi tochtje, vooral zeer vermoeiend om terug naar boven te klimmen. We konden ook een paard huren, maar we wilden wel eens laten zien wat we konden.
De volgende morgen vertrokken we voor een bijna 6 uur durende tocht rond de kraterrand. Dat was nog eens de moeite. Prachtige uitzichten. De ene kant op het meer en de andere kant op de valleien die eruit zien als lappendekens met al hun verschillende veldjes. Het is bovendien ongelooflijk hoe de mensen hun velden hier bewerken op steile hellingen van soms bijna 90º. We hebben afgezien, gezucht, gezweet, geklommen en gedaald. Elke 15 stappen moesten we even op adem komen. Ik denk dat ik na die 3 maanden Andeslanden wel mijn hoogtestage heb gehad.
Maar afzien is ook genieten. En 's avonds gingen we dan in ons hostel bij de kachel zitten, een lekker warme thee drinken en wat kaarten. Na 2 koude dagen en nachten keerden we terug naar de luxe van Quito. Na een lekker verjaardagsetentje voor Miel zijn Ellen en ik gaan gokken. Ja, het krioelt hier van de casino's en we vonden dat we dat toch ook eens moesten doen in ons leven. Haha! We voelden ons precies als in Sister Act. Voor 2USD hadden we muntjes gekocht en na een tijdje spelen hadden we zelfs 50cent gewonnen. We hadden onszelf een strenge limiet opgelegd omdat we zeker niet verslaafd willen worden ;-). Uiteindelijk zijn we 50cent armer naar huis gegaan, maar we hebben wel een gratis drankje gekregen en het was weer eens iets anders.
Vanavond gaan Mia en Miel terug richting België. En wij zetten onze avonturen nog wat verder. Richting Colombia deze keer... brr... drugs, gevaarlijk, guerillas... Maar maak jullie geen zorgen, ik ben al eens in Colombia geweest en van alle reizigers die we ontmoeten is Colombia hun favoriete land.
Galapagos!!!
The place to be! Prachtig! We hebben een 5-daagse cruise geboekt. Zowat de goedkoopste die we konden vinden en nog veel te duur. Maar nu denk ik... we hebben het toch maar gehad! Ik heb er zo van genoten. Onze boot, "M/Y Friendship" had 8 kajuiten, telkens met een stapelbed. Met 16 mensen en het boordpersoneel was het een volle tent. We hadden wel een leuke bende en onze gids, Cesar, een sympathieke man met 30 jaar ervaring, was heel grappig.
Vrijdagmorgen hadden we een vlucht van 1u30 van Guayaquil tot Baltra. Even wachten op de rest van de groep en we werden ingescheept. Onze route ging van het eiland Santa Cruz, via Las Plazas, naar Santa Fe, Española, Santa Maria of Floreana en terug naar Santa Cruz. Een mooie tocht waar we verschillende soorten eilanden hebben gezien. Soms vaarden we 's nachts en soms kortere stukken overdag. Meestal gingen we eerst een wandeling maken op een stukje van het eiland. Soms kon je op blote voeten wandelen en andere keren was het een rotsachtig eiland waar je sandalen moest dragen.
We hebben heel wat natuurschoon (zoals een soort cactusbomen, een lavatunnel, helderblauw water, prachtige rotsformaties, ...) en vooral heel veel beestjes gezien. Als je op het strand aankwam moest je tussen de zeeleeuwen lopen. Die maken een oorverdovend lawaai. Soms lijkt het op boeren, soms op blaffen of brullen, dan weer op kokhalsen... mooi kan je het niet noemen. De mannetjes zijn agressief, maar de puppy's komen soms aan je voeten snuffelen. Heel grappig. Op veel eilanden liepen leguanen rond. De zwarte zijn maritiem. De andere, meestal logger en groter, leven op het land. De Blue Footed Boobies zijn de max: zeevogels met turquoois blauwe poten. Verder zagen we reuze krabben, pelikanen, albatrossen, lokale vogeltjes en zeemeeuwen met rode poten. De laatste dag op Santa Cruz hebben we ook reuzelandschildpadden gezien. Die zitten in een beschermd park omdat ze met uitsterven bedreigd zijn.
We zijn een paar keer gaan snorkelen. Heerlijk! Het is schitterend om net boven een reuzewaterschildpad te zwemmen. Ze zwemmen zo sierlijk voorbij. Ik moest denken aan "Finding Nemo". En als er opeens een paar zeeleeuwjongen langs je duiken is het ook wel even schrikken. We hebben ook haaien gezien. Gelukkig waren het vegetariërs. De eerste die we gezien hebben waren kleintjes en een andere keer hebben we 4 grotere haaien gezien, maar die lagen in hun grot. En al die tropische vissen, zeesterren en reuzegrote pijlstaartroggen: gewoonweg fantastisch. Echt een streling voor het oog!
Ja, ik zal ze niet snel vergeten die Galapagos-eilanden en z'n bewoners. Het was echt een prachtige ervaring!
La Mitad del Mundo
Na een leuk weerzien met Christian was het al even leuk om de ouders van Ellen terug te zien. Samen met Miel en Mia hebben we Quito verkend. De mooie oude stad bezocht, de leukste bezigheid die er is: mensenkijken op het plein, met de kabelbaan tot 4800m hoog waar je een mooi zicht hebt op de stad. Zondag zijn we naar Otavalo geweest. Dat is een klein dorpje op 2u met de bus van Quito. Daar hebben ze een beroemde zaterdag- en zondagsmarkt. We waren een klein beetje ontgoocheld want we vonden alleen een markt met groenten, fruit en vlees. Heel mooi, maar dat hebben ze in bijna elk dorp. Na het middageten vroegen we aan iemand wat we nog konden doen in de omgeving en toen ontdekten we dat we de artesaniamarkt niet hadden gevonden. Dat was eigenlijk wat we zochten, een hele mooie kleurrijke markt met typische spulletjes. De veemarkt was jammergenoeg enkel op zaterdag.
Zondag was ook moederdag. Aan alle mama's: gelukkig moederdag!Voor Mia's moederdag zijn we lekkere fondue gaan eten met chocoladefondue als dessert. En maandag zijn we dan naar het middelpunt van de aarde geweest. De evenaar en de kruising van 1 van de meridianen ligt in Ecuador. Het museum ligt op ongeveer 1 uur ten noorden van Quito. Eerst een heel leuk museum waar je experimenten kan doen i.v.m de invloed die de evenaar heeft op een aantal dingen. Het water uit een bad stroomt op de evenaar recht naar beneden, op de zuiderbreedte naar rechts en op de noorderbreedte naar links. We wegen ook iets minder op de evenaar en daardoor hebben we iets minder kracht. Een heel leuk interactief buitenmuseum. Daarna kregen we in een ander museum de wetenschappelijke uitleg over hoe de pre-Inca's zo'n 1000 jaar geleden al het perfecte middelpunt hadden kunnen vinden a.d.h.v. de sterrenkunde. Het "officiële" standbeeld van "La Mitad del Mundo" is ongeveer 280 jaar geleden gebouwd door Fransen, maar door een rekenfout staat dit zo'n 200m van het echte middelpunt.
Van Quito hebben we de bus genomen naar Baños. Daar is een vulkaan van 5016m hoog, maar door de wolken hebben we die jammergenoeg niet gezien. De eerste dag hebben we een wandeling gemaakt die 3u moest duren. Door ons bezoekje bij Manuel (een vriendelijke lokale man die ons uitnodigde voor een kruidenthee in zijn hutje en dan achteraf een tip vroeg), een lunchpauze, wat foutlopen, uitglijden op modderpaadjes en schuilen voor de regen zijn dat ongeveer 6u geworden. De volgende dag was het prachtig weer en hebben we met de bus de "route van de watervallen" gedaan. De eerste waterval in Rio Verde was Cascada del Diablo. Een prachtige wandeling naar beneden waar je een heel mooi zicht had op de waterval en dan in de hitte puffend weer naar boven. De volgende waterval was Manto de la Novia. Daar kon je met een kabelbaan over de rivier. Daar hebben we dan weer een hele mooie wandeling gemaakt en via een hangbrug over de rivier. Met een lekker rietsuikersapje hebben we onze droge kelen opgefrist.
Nu zijn we terug in Guayaquil. Morgen gaan we voor 5 dagen naar de Galapagoseilanden. Later dus meer over deze cruise...
The roadtrip
De verlegen David had zichzelf subtiel uitgenodigd om met ons langs de Ruta del Sol, de kustweg, naar het noorden van Ecuador te reizen. Maar tegelijkertijd was dit voor ons een uitnodiging om met de auto te gaan. En zo dus niet met de bus te "tsjoolen". Daar konden we geen nee tegen zeggen.
We hebben een prachtige tocht gemaakt door het groene heuvelachtige kustlandschap van Ecuador. Overal bananenplantages, palmbomen, Tecplantages (een houtsoort) en allemaal bekender en onbekender groen met daartussen overal kleine houten huisjes. Zuid-Amerikaanse steden zijn meestal behoorlijk modern, maar dorpjes en huisjes in het platteland... daarvan blijf ik me nog steeds afvragen hoe de mensen daar hun hele leven wonen.
Met een paar Latino-cd'tjes in de auto en de airco op zijn we naar Montanñitas gereden. Dit is een toeristisch surf- en stranddorpje. De volgende dag zijn we tot de havenstad Manta gereden, en via Bahia waar we met een veerboot over de baai moesten, helemaal tot in een volgende badplaats Canoa. De derde dag gingen we naar Pederales, dat is een klein vissersdorpje waar we heerlijke krab en kreeft hebben gegeten.
Onze laatste dag lieten we de Ruta del Sol achter ons liggen. We zijn tot in Santo Domingo gereden. Daar namen we afscheid van David. Hij moest nog helemaal terug tot in Guayaquil en wij hebben daar de bus genomen naar Quito. Hier is Christian, mijn ex-Continental collega, ons 2 dagen komen opzoeken. (welke gekke dingen een mens toch kan doen als je bijna gratis kan vliegen he!). En vanavond komen de ouders van Ellen aan om 2 weken samen met ons te reizen.
Richting Ecuador
Na een goede week uitzieken ben ik er weer gezond. Nog wel wat pijn in mijn kont van de antibioticainjecties, maar met Ellen weer aan mijn zijde was ik helemaal klaar om verder te reizen. In Trujillo hebben we nog Huaca de la Luna bezocht, een indrukwekkende tempel in de woestijn uit de Mochi-cultuur. We zijn ook nog een dagje naar Huancachina geweest, een vissershaventje dat uitgegroeid is tot surfersparadijs.
Op 1 mei wilden we vertrekken richting Ecuador. Maar er was geen enkel plekje meer te vinden op een bus. Dus we kochten een ticket voor 2 mei in de luxeklasse. We wilden het eens goed doen en het was maar 3EUR duurder dan een gewoon ticket. Dus woensdag gingen we op tijd naar de busterminal en je kan het al raden: "er was een probleem". Oh dat kunnen ze hier zo goed... Je zou er zowaar een zenuwinzinking van krijgen. Maar goed, de boeren waren aan het staken in het Noorden van Peru en dus waren de wegen niet vrij. Blijkbaar werden de bussen ook bekogeld met stenen. Dus we wilden dan toch liever wachten en op veilig spelen.
De volgende morgen vertrokken we naar Chiclayo en van daaruit hadden we direct een bus naar Piura. Een vuile stad waar we aanvankelijk een nacht zouden moeten blijven voor een volgende bus richting Guayaquil (Ecuador). Maar we hadden geluk, we leerden David kennen, een Ecuatoriaan die in Peru werkt. Hij kent de busmaatschappijen en de wegen goed en via hem wisten we dat er een nachtbus was. Een vreselijke bus, weer eens op Latino-korte-beentjes-maat gemaakt, maar we konden wel direct naar Gauayquil en daar kwamen we de volgende middag aan.
Na de grijs-bruine woestijnkust van Peru was het een verademing om Ecuador binnen te rijden door een prachtig groen landschap vol bananenplantages. Guayaquil is een behoorlijk moderne stad, met een mooie dijk langs de rivier. En we hadden geluk want het zeilschip van de marine lag net aangemeerd en je kon het bezoeken. Zo'n mooi schip wilden we toch eens goed bekijken. We waren de slaapkamers en de eetzaal binnen gegaan. Opeens stond een marinier naast ons, we mochten daar blijkbaar niet zijn. Maar in plaats van buiten te vliegen hebben we een speciale priverondleiding gekregen. We zijn zelfs in de slaap- en badkamer van de kapitein geweest. En dat kunnen er niet veel mensen zeggen! ;-)
De volgende dag zijn we samen met David naar de kust geweest. Onderweg zijn we nog even gestopt in Baños de San Vicente. Natuurlijke warmwaterbronnen en modderbaden. Het schijnt heel goed te zijn voor je huid dus we hebben ons lijf vol modder gesmeerd, ons laten opdrogen in de zon en toen alles afgespoeld was nog even gaan relaxen in het warme zwembad. Een babyhuidje was het resultaat. Daarna zijn we tot aan Salinas gereden, een moderne badstad met een prachtig strand. Na ongeveer 2 maanden in de bergen kon ik dit meer dan appreciëren.
Indrukken van Zuid-Amerika...
Deze week ben ik in Trujillo, aan de kust van Peru. Ik had heerlijke plannen om te genieten van een weekje strand tot ik Ellen terug zou zien in Ecuador. Maar het lot heeft anders beslist. Ik ben zondag zwaar ziek geworden en ik lig al een hele week met hoge koorts en blaasontsteking in mijn bed. Gelukkig ben ik in goede handen bij de AFS-gastmama van Lien, mijn huisgenootje in Gent. Bij wijze van ontdekking van de omgeving, heb ik alle dokters, ziekenhuizen en apothekers van de stad afgedweild. Ook eens interessant moet ik toegeven, hoewel ik het liever anders had gehad.
Veel nieuws heb ik deze week dus niet, maar ik heb me wel eens beziggehouden met het analyseren van een aantal Latino-opvallendheden. Latino's en Latino-lovers, voel jullie niet aangevallen. Ik hou nog steeds en zoals altijd van Zuid-Amerika, het zijn enkel een paar opvallende gebruiken gezien door de ogen van een reizende Europeaan...
Het is eigenlijk allemaal begonnen toen ik maandag naar het ziekenhuis ging. Alles werkt daar o-zo-efficiënt! Ik werd er gek van. Een groot gebouw, er lopen veel te veel mensen rond. Wel op de zieken geen commentaar, want ziek is ziek en da's overal een miserie in de wereld, hoewel het ook soms wat beschaafder of discreter zou kunnen, maar goed. In plaats van plakkaatjes (richtingaanwijzers) te plaatsen in zo'n groot gebouw... maar nee. De onvriendelijke hoofdingangbewaker, die eerst m'n paspoort wou zien voor ik het ziekenhuis binnenmocht, zei dat ik op het einde van de gang "informatie" zou vinden. Ja ja... een opsplitsing vond ik: welke gang moest ik nu kiezen? Dan moest ik samen met wel 100 anderen wachten in een rij om me in te schrijven in het ziekenhuis. Ik vond dat al een overbodige zaak, aangezien ik daar toch nooit terug ga, maar dat moest nu eenmaal. Dan moest ik weer met een 20-tal andere mensen wachten in een andere rij om een "ticketje" voor een bezoek bij de dokter te kopen en daarna mocht ik op mijn gemak op een keihard plastic bankje ongeveer 2 uur wachten tot ik eindelijk de dokter kon zien. Tja... efficiëntie, 't is een mooi ding!
En nu ik toch vertrokken ben...
Ze zijn kampioenen in voorbij steken. Altijd de eerste willen zijn. Iedereen kent wel de uitspraak "Mañana, mañana", maar als ze in een rij moeten wachten hebben ze opeens haast. En wij buitenlanders zijn een goede prooi natuurlijk. Nietsvermoedend komen ze eerst naast je staan en dan aan de kassa of de toonbank staan ze opeens voor je. En wees er maar zeker van dat je luid moet roepen of hard moet duwen om je plaats niet kwijt te zijn. Het begon al in Venezuela, in Brazilië begonnen we het echt door te hebben en ondertussen zijn we volleerd in zelfverdediging aan de kassa.
Het verkeer, dat is ook een verhaal op zich. Toeter constant is grote regel nr. 1! Verkeersregels zijn er om genegeerd te worden is hier de algemene leuze. Rode lichten tellen niet meer vanaf dat het donker is. Of misschien wel, maar dat is afhankelijk van het gemoed van de bestuurder. Iedereen beslist daar zelf zo'n beetje over. Voetgangers? Nog nooit gezien. Zoals lucht waarschijnlijk... gewoon omverrijden, of toch bijna. En rijstroken... waarom zou je maar op 2 stroken rijden als de weg bijna breed genoeg is om er 4 van te maken. Ik kan er ook net nog wel tussen denk ik... duw... wring.... ja! En anders toeter ik he... dan gaat er altijd wel iemand aan de kant.
Nog een leuke ontdekking. Ga op restaurant, vraag de kaart en bestel iets. Zorg dat je een plaatsje hebt waar je de deur kan zien. Je zal iemand naar buiten zien gaan en even later zal diezelfde persoon terug binnen komen met een zakje. Een zakje vraag je je af? Natuurlijk, ze moesten nog de helft van de ingrediënten kopen. Ze hebben een mega menukaart maar bijna niks in hun keuken. En zo zal je het zien in elk land, in elke stad en bijna in elke plek waar je gaat eten. Of nog beter. Je besteld iets, je moet ongelooflijk lang wachten en dan komen ze met iets wat je niet besteld hebt. En dan zijn ze heel verbaasd als je dat niet wil hebben. Soms heb ik moeite met hun hersenkronkels.
Wist je dat zij hun gsm ook anders gebruiken dan wij? Luisteren naar hun gesprekspartner doen ze uiteraard normaal zoals de hele wereld hun gsm vasthoud, maar om te praten houden ze hun gsm horizontaal voor hun mond. Ah natuurlijk, anders kunnen ze je aan de andere kant toch niet horen? Uhu!
Oh ja... en voor ik het vergeet! Muziek! Dit is zowat de zin van het leven. Het enige bijzonder opvallende hier is, dat iedereen een andere smaak heeft van muziek en dat iedereen altijd alles buiten doet. M.a.w. in 1 straat heb je 50 soorten muziek. En natuurlijk vindt iedereen zijn eigen muziek de beste. Dus... diegene met de beste geluidsinstallatie is de winnaar. En de andere moeten niet onder doen... AMAI... mijn oortjes! :-)
Latino's: ze hebben fantastische culturen, prachtige natuur, speciale levensstijlen, mooie talen en... een paar rare gewoontes!
