Van Manaus naar Belem
Amai amai! Wat een avontuur! Woensdag gingen we de boot op voor 4 dagen (dachten wij... het waren er 5 blijkbaar) op de boot. We hebben onze hangmat opgehangen een half uur voordat de boot zou vertrekken. 8uur later zijn we vertrokken... tja, we zijn in Zuid-Amerika hé. We waren ´s morgens nog naar de supermarkt geweest om wat koekjes en tonijn uit blik, want we hadden gehoord dat er niet altijd genoeg eten was op de boot als je bij de laatste shift ging eten. Uit voorzorg... en ook om te tijd een beetje te doden.
Nadat onze hangmat goed opging (dat was niet evident), hebben we ons ¨huis¨ voor de komende dagen verkend. We hebben verbroederd met een Israeliet en 2 Spanjaarden (een ervan hadden we in de Amazone al leren kennen). Zij werden onze hangmatburen en onze bodyguards. We waren echt een speciale bende maar we hebben veel plezier gehad samen. Gekaart, liedjes gezongen, gedanst, pintjes gedronken, ons eten gedeeld (dat zorgde voor speciale combinaties: kaas, tonijn, perzik, krackers, mango, appel, peer, ananas, meloen, kokoskoekjes, chocoladekoekjes, gefrituurde banaan).
Officieel kunnen er 309 hangmatten op ons dek. Volgens mij hingen er veel meer. In elk geval lagen we lekker dicht bij mekaar. Gesnurk en stampen van alle kanten. Heerlijk! Je moest onder andere hangmatten kruipen om terug bij je eigen hangmat te geraken of om aan je rugzak te kunnen. Af en toe stopte de boot in een haven waar mensen op en af stapten. Je kon soms zelf even uit de boot en anders kwamen er altijd wel verkopers met fruit, gebakjes, frisdrank,... Op een bepaald moment vertrok de boot weer uit een haventje. En ze waren iemand vergeten (een Peruaan die ik niet kon verdragen wegens overdreven latino gedrag), dus ik vond dat ongelooflijk grappig. Hij moest met een klein beetje weer bij onze boot gebracht en dan moest hij naar boven klauteren.
Na 2 nachten gevecht met de hangmat (ik kan eigenlijk niet klagen want slapen in een hangmat word je echt wel gewoon), kwamen we aan in Santarem. De boot bleef hier de hele dag liggen, dus zijn we naar de markt geweest en naar een strandje aan de Amazone rivier. Onze buren (welke van de 36?) hebben op ons gerief gelet en onze hangmatten een beetje bij mekaar gehouden. Toch waren er een paar mensen in geslaagd om onze persoonlijke ruimte nog te verkleinen.
Gisteren in de late namiddag zijn we aangekomen in Belem. Met onze nieuwe vrienden een hostel gevonden en ´s avonds lekker gaan eten. Geen bonen, geen rijst, geen spaghetti´s en geen stoofvlees. Daar hebben we de laatste 4 dagen even genoeg van gehad. We gaan even kijken wat hier allemaal te doen is en dan beslissen wanneer we verder reizen. Onze volgende bestemming word São Luis, blijkbaar een heel leuk stadje aan de kust.
Amazone
Ik ben terug... dus ja, we hebben het overleefd in de jungle. Ok om eerlijk te zijn... het was niet zo spannend. Het was wel de moeite en heel mooi. Maar we hebben niet zoveel beesten gezien. We zaten op de Rio Negro en niet op de Amazone rivier zelf. De Rio Negro is zwart (of toch heel donker van kleur) en dat komt doordat er bepaalde zuren in het water zitten, daardoor zijn er andere planten dan in de Amazonerivier en daardoor blijkbaar minder insecten. Ik vond dat in elk geval niet erg.
We vertrokken 's morgens met een boot in de haven van Manaus. Eerst een uurtje varen ongeveer naar "the meeting of the rivers", daar waar de Rio Negro en de Amazone in mekaar lopen. De ene is dus zwart en de andere bruin. Echt een speciaal fenomeem om de grens tussen die twee zo duidelijk te zien. Toen keerden we terug op de Rio Negro en ongeveer 5u later kwamen we aan onze drijvende lodge. Daar kregen we middagmaal om 16u of zo. We waren al bijna flauwgevallen van de honger.
Na het eten gingen we in een klein bootje (een soort kano waar we met 12 mensen in konden) de rivier weer op om piranha's te gaan vissen. Dat was een beetje belachelijk, want je krijgt elk een vislijn (stok met een nylondraad en een haakje), maar die draad was veel te kort om iets te kunnen vangen. Maar goed, we hebben een tweetal uur op het water gezeten. Onze gids, Michael, heeft gelukkig een paar piranha's gevangen zodat we dat beest met zijn scherpe tandjes toch ook es van dicht hadden gezien.
Maar we zaten lang genoeg op het water om de zonsondergang te zien. Dat was wel fantastisch. Nadat we in de lodge hadden gegeten zijn we in het donker weer vertrokken met ons bootje. We gingen caimans zoeken. Na een hele tijd zoeken kwam onze gids terug van een oever met een kleine caiman. Een baby'tje dat nog ongeveer 3m moet worden. Zo'n klein krokodilletje is natuurlijk wel schattig. Alle schattig... na een beetje twijfelen hebben we haar toch es vastgehouden. De gids heeft haar Sara gedoopt en na een tijdje vond ik het wel een coole. 
Wat ik super vind aan de jungle zijn de geluiden en dan vooral in de stilte van de nacht vallen die op: Vogels, verschillende soorten kikkers, krekels, onbekende beesten,... Toen we op ons bootje zaten op zoek naar de krokodillen was het weer de hele tijd aan het bliksemen. Zo zalig! En omdat er geen muggen zitten kan je enorm genieten van de natuur.
's Morgens moesten we om 5u uit onze hangmat rollen. Met de boot naar een strandje om naar de zonsopgang te gaan kijken. Ik zou nu niet elke morgen zo vroeg op staan, maar hier neem je dat er met plezier bij. Je krijgt weer de natuur in zijn geheel als cadeau. Na het ontbijt zijn we dan gaan wandelen in de jungle. Het assortiment bomen is ongelooflijk: Rubberboom, kauwgomboom, bomen waar je uit de takken zuiver water kan drinken, bomen met een stam in een speciale vorm die de indianen gebruiken om elkaar te waarschuwen in nood (ze kloppen daarop met een stok en dat klinkt heel luid), bomen waar ze van de schors touwen maken,...
We zijn ook in een "indianendorp" geweest. Dit was weer iets minder. Het was eigenlijk niet inbegrepen in de tour die we geboekt hadden, maar blijkbaar had onze gids connecties... We werden welkom gegeten in hun eigen taal en dan hebben ze gezongen en gedanst voor ons. We voelden ons nogal stom daarbij.
Na het middageten namen we de grote boot terug. Eerst nog gestopt bij een strandje waar we konden zwemmen in de rivier. Dat was blijkbaar niet zo verstandig geweest want op weg naar Manaus stond ik vol met rode bubbels. Gelukkig heb ik een mega reisapotheek mee en er zat daar een goed cremeke in dat ik 's avonds onmiddellijk heb opgesmeerd. Nu zijn bijna alle bubbels weg en vooral de pijn is bijna weg (dat was het belangrijkste want ik kon niks verdragen, kleren aandoen deed pijn, zelfs onder de douche was het alsof er allemaal naalden op me vielen).
Manaus is heet. Vanmorgen gingen we de stad in want we moesten nog een hangmat gaan kopen voor onze bootreis naar Belem. Elke stap die je zet is minstens een druppel zweet... ongelooflijk. Dus zit ik hier nu mijn verhaal te doen met een ventilator naast mij.
Oma: Gelukkige verjaardag!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! Ik ben blij dat ik je vandaag heb gehoord!
Dikke zoen en tot de volgende!
Brasil... nanananana...
BEMVINDO NO BRASIL!! 19 oktober zijn we met een taxi de grens overgestoken tussen Venezuela en Brazilie. De prijs zou afhankelijk zijn van hoe lang de wachttijd aan de grensposten duurt. We hadden nog geluk, we waren overal de eerste in de rij.
Zakken laten controleren bij het verlaten van Venezuela en een stempel in het paspoort. En dan een stempel van Brazilie. Welkom in Basil zegt de vriendelijke man ons!
Al meteen zien we overal de Braziliaanse vlag en de typische muziek (Samba en Forro) weerklinkt door de straten. Hier zijn ze nog fanatieker dan in Venezuela. Daar zie je veel vlaggen, maar vooral grote affiches met hun president Chavez. Hier moeten we nog ondervinden hoe het zit op politiek vlak.
We hebben weer een paar uurtjes bus voor de boeg. Eerst 3u naar Boa Vista en daarna 13u naar Manaus. Dat is de grootse stad van de Amazone. Als ik 's morgens wat gekraakt wakker wordt op de bus zie ik inderdaad al een heel verschil in het landschap met de vorige avond. Groen, bomen, bossen, bananenplanten en palmbomen overal tussen.
O ja en Evy'tje om even te antwoorden op je vraag waarom we altijd 's nachts reizen: dan kan je slapen en moet je geen hotel betalen, dan kan je slapen en wordt je niet ziek (want de wegen zijn niet altijd zoals in Belgie en de airco stinkt meestal nogal wat ook niet bevorderlijk is voor de maag), dan verlies je minder tijd want dan komen we 's morgens ergens aan, nemen we een douche en kunnen we meteen aan de dag beginnen.
Manuas is een grote, drukke stad. Maar de Braziliaanse sfeer geeft toch iets speciaals. We hebben ons geinstalleerd in (naar het schijnt) het enige hostel in de stad. Een slaapzaal met 5 bedden van 3 hoog. We zijn op zoek geweest hoe we hier een tour konden doen in de jungle en hoe we met de boot van hier naar Belem geraken deze week.
Het komt er eigenlijk op neer dat we de hele dag door de stad hebben gelopen achter Brazilianen die ons meenamen naar hun kantoor, die vertelden dat zij de beste en/of goedkoopste waren, van de haven naar de stad, naar de bank, naar ons hotel. Heel vriendelijk en hulpvaardig allemaal, maar we waren toch blij als we eindelijk alles gevonden hadden wat we zochten en even op adem konden komen.
Dit weekend gaan we 2 dagen de Amazone in. Ik ben wel doodsbang van spinnen en Ellen heeft het ook niet zo op beestjes en vissen vangen en zo... maar goed, we zijn in Brazilie en hier kan je niet zomaar voorbij zonder even de Amazone in te gaan he.
Woensdag gaat dan de eerste boot naar Belem, 4 dagen, 3 nachten. We moeten nog een hangmat kopen om te kunnen slapen op de boot, want een cabine huren is niet te betalen. Zelfs voor "rijke" Europeanen als ons...
Ik ga repelent gaan opspuiten, we vertrekken straks voor onze tour. Als ik niet opgegeten ben door een piranha of een tarantula, hoor je volgende week meer over dit avontuur.
dikke kus!!!
Van San Cristobal naar Ciudad Bolivar
We zijn 2 nachten bij Gaby gebleven in San Cristobal. Samen met haar hebben we de stad wat bezocht, van een schooltje, naar een overdekte markt tot een natuurpark in de bergen.
Toen zijn we met de bus van daar naar Ciudad Bolivar geweest. Ongeveer 21u op de bus. Vooral lastig. We waren wel al beter voorbereid op de airco deze keer. De bus stopte ´s nachts wel 10 keer. Telkens als ik bijna sliep, moesten we weer ons paspoort uithalen voor controle. Zoveel controleposten van militairen. Ongelooflijk!
Ciudad Bolivar is na 18u een volledige spookstad. We dachten om es lekker te gaan eten na onze lange busrit. Maar dat was een illusie, het werd een doosje tonijn met krakkers die we nog gevonden hebben in een winkeltje om de hoek dat nog net open was. De volgende dag de stad wat verkend die aan de Orinoco rivier ligt. Op Plaza Bolivar kwamen we opeens Greg en Greg tegen, 2 Fransen die naast ons op het vliegtuig zaten van Madrid naar Caracas. Een leuk toeval.
De volgende morgen vroeg op om naar Parque Nacional de Canaima te gaan. Wij deden de tour met -ja ja- 6 Vlamingen. Die zijn hier met Joker reizen en bleven toevallig in dezelfde posada als wij. De organisatie was op z´n latino´s. Veel wachten en zo... maar uiteindelijk vertrokken we vanop de luchthaven in Ciudad Bolivar met een jeep voor 2.30u riching Paragua. Daar moesten we dan het vliegtuig nemen om in het natuurpark te geraken. Vliegtuig... daar konden we met 5 mensen en de piloot in. Brr... spannend. Zouden we aankomen of niet? Zo´n rammelding! Op de heenvlucht was Ellen co-piloot en op de terugweg was het mijn buurt.
De tour is 3 dagen en 2 nachten in het park. We zaten in een grote Kano, een houten boot van zo´n 4 of 5m lang. Bijna constant zaten we op de boot en af en toe een wandeling in de jungle als we naar de watervallen gingen kijken. Echt heel mooi. De eerste watervallen, daar konden we achter lopen, dat was precies een gordijn van water. De tweede dag zijn we naar Salto Angel geweest. Dat is de hoogste waterval ter wereld (980m hoog). ´s Avonds bleven we slapen in een kamp met hangmatten. De eerste nacht was het wat wennen, een hangmat met alle jungle-geluiden om je heen, maar het is wel fantasctisch! En ook de sterrenhemel is prachtig als er geen wolken zijn. Het heeft ´s nachts vaak fel geregend en ´s avonds was het bijna altijd aan het bliksemen. Zalig!
We hebben echt leuke dagen gehad. De Belgen deelden hun rum met ons zodat we ´s avonds ook iets konden drinken (dank je wel!) en de Canadees had altijd leuke verhalen. We hadden ook een Italiaan in onze groep, die viel wat tegen. STINKEN!! En een grote profiteur. Altijd van iedereen vanalles schooien, constant zagen over geld en alles dat te duur was. Tot zelfs de shampoo van onze gids, een indiaan, heeft hij geleend om zich te wassen in de rivier. Maar zijn kleren stonken zo erg dat we het niet eens merkten dat hij gewassen was. Pff. (dit moest even van het hart)
We zijn samen met de Fransen en nog 2 Amerikanen die ook in onze boot zaten, nog een dagje langer in het park gebleven om wat aan het strandje te zitten. Onze gids had ons uitgenodigd om uit te gaan met hem en zijn neef. Uitgaan... in een dorpje als Canaima... geef mij maar "De Zwaene" in Lichtervelde. Er stonden 2 pooltafels en 2 mega grote boxen. En voor de rest wel 10 mensen, waarvan 1 vrouw. En toen kwamen wij daar toe. En we moesten dan natuurlijk dansen, maar die gasten zijn zo´n dwergjes. 1.50m of zoiets. Denk es plastisch... het is hilarisch!
Nu zijn we weer in Ciudad Bolivar, tis hier veel te warm. De jungle was ideaal. Er waren daar zelfs bijna geen muggen. Hier in de stad, steekt alles wat je tegen het lijf loopt. Vannacht nemen we de bus naar Santa Elena. Dat is de laatste stad in Venezuela voor we naar Brazilie gaan.
Onze dagen in Merida
Merida is een studentenstad, dus dat betekent veel jonge mensen en ook hier is donderdagavond uitgaansavond. We zijn naar een tof cafe geweest waar we Canadezen, Nederlanders en Venezolanen hebben leren kennen. En hele toffe avond tot in de vroege uurtjes!
Vrijdag was een rustige dag. Zaterdag zijn we dan 's morgens heel vroeg opgestaan. Dit is op zich niet zo speciaal, want we zijn hier in Venezuela al elke morgen rond 6u wakker geworden. Zo veel lawaai van 's morgens vroeg, ongelooflijk! Je kan het niet inbeelden vanwaar de mensen zo vroeg al die energie halen...
Maar zaterdagmorgen zijn we dus naar "El teleferico de Merida" geweest. Hier hebben ze de hoogste kabelbaan van de wereld. Die gaat tot bijna 5000m in verschillende etappes. Merida zelf ligt op ongeveer 1600m, en elk traject ga je ongeveer 1000m hoger. Helemaal boven heb je zicht op Pico Bolivar die altijd besneeuwd is. Daarboven was het ook echt koud. Wat wel grappig is, alle Venezolanen waren benedena l helemaal ingepakt, met muts, handschoenen, sjaals, winterjassen. Maar het was daar zeker 20 graden.
Bij het voorlaatste traject kan je wandelen. Wij hebben vooral genoten van de natuur en het mooie uitzicht. We hebben een klein stukje gewandeld, maar dat was enorm lastig voor de ademhaling.
's Avonds waren we onverwacht toeschouwers van een concert met enorm linkse invloeden. Heel wat mensen waren in het rood gekleed, ze deelden pins uit met Che Guevara op, ze zongen liedjes over Che en met teksten als "Yankee, go home". Is dit het begin van een revolutie? Het was in elk geval heel speciaal om dit van zo dicht bij mee te maken.
Gisteren hebben we dan de bus genomen van Merida naar San Cristobal. 5 uur op de bus, in de bergen, haarspeldbochten al om! Heerlijk voor de maag... Hier logeren we bij Gaby, een meisje dat 3 jaar geleden in Belgie is geweest met AFS.
Ik heb enkele foto's op de site kunnen zetten bij Venezuela, maar het formaat is wat te groot om er veel op te krijgen. Misschien lukt het bij Ellen beter.
Merida
Ik verwen jullie nog al he... alweer een mailtje. Maar dat is dan al allemaal schadevergoeding voor een periode waar we es niet zo gemakkelijk aan internet geraken... hou er rekening mee! 
We hebben de nacht (12uur) doorgebracht op een ijskoude bus. Man, man, ik was zo blij toen het ochtend was en ik me een beetje kon warmen aan de zon achter het raam. Airco dat kennen ze hier wel op die bussen. Zelfs met sokken, lange broek, topje, t-shirt en fleecetrui voelde ik me een ijsbeer. De volgende keer neem ik nog wat extra laagjes mee.
We zijn dus weg uit het mega-drukke, gekke, chaotische en luide Caracas. Merida is een kleine stad helemaal omringd door groene bergen. We hebben vanmiddag gegeten in een typisch restaurantje, waar ook de lokale bevolking voor een appel en een ei een menu gaat eten (soep, hoofdgerecht en drankje).
En koud? Dat is het hier voorlopig zeker niet. Misschien vannacht, dat is nog even afwachten. Maar op dit moment is het zeker 25 graden of zo. En bij jullie? 
O ja, Liesie, en tot wanneer mogen we terugkomen? Nu vinden we het nog altijd leuk, maar als we het later toch niet meer zo leuk zouden vinden, mogen we dan nog altijd terug komen? Een dikke zoen voor jou van Ellen en van mij!!!
Toedeloe -x-
Ongelooflijk...
Amai!!! Wat we hier al allemaal gezien hebben da's niet te doen. We zijn deze morgen met "padre Miguel" wat mensen uit zijn wijk gaan bezoeken.
Een oude man die al maanden half verlamd in zijn bed ligt, een andere oude man die al jaren blind is en dan een hele goede vriend van de pater die 36 jaar geleden of zo overvallen is in zijn winkeltje en sindsdien in een rolstoel zit. Heel triest, maar tegelijkertijd ook indrukwekkend hoe die mensen hun levenslust behouden. Ze maken er op hun eigen manier het beste van.
We zijn nog twee schooltje gaan bezoeken met kleutertjes, en ook een weeshuis voor jongetjes. Die jongens in de weeshuis waren zo geinteresseerd in ons. Ze letten echt op alles. Eentje vroeg zelf waarom ik een "oorring" in mn neus heb. Zo schattig. Ik heb een tijdje met 2 jongetjes staan praten die aan het afwassen waren. Ze waren misschien een jaar of 7 denk ik. Toen we weggingen gaven ze ons een zoen. Ik ben nog ontroerd als ik eraan denk.
Nu zijn we in het huis van pater Michel. Hij woont hier samen met nog een paar andere Belgische paters en nu wonen er ook 7 jonge gasten die hun opleiding tot priester volgen. Ze hebben hier een zwarte labrador (Max), een witte poes (Pancho), 2 papegaaien (Roberto en Laurita), 4 landschildpadden en een soort kanarie. We zijn hier deze middag weer blijven eten (maandagmiddag ook). En dat is wel leuk, dan krijg je meteen de plaatselijke menu's es op je bord.
's Morgens in het "centro de salud" kregen we trouwens ook telkens een arepa (een soort mais-pannenkoek met kaas tussen). De bejaarde mensen van de wijk krijgen daar ontbijt en middagmaal en brengen de dag daar samen door.
Straks vertrekken we naar Merida. Dat ligt in de bergen en blijkbaar is het daar heel koud. We waren nu net gewoon aan de warmte...
Tot later! Besitos!!
Caracas
Hallo allemaal!
Hier dan mn eerste mailtje. Zondagavond aangekomen in Caracas, met slechts 2u vertraging. Wat geweldig is als je met Iberia (Miseria-airlines) vliegt. Pater Michel, een Belgische missionaris, die hier al 42 jaar woont, is ons komen ophalen in de luchthaven. De eerste indruk, op weg naar de stad, was een cultuurchock. Tis nochtans niet de eerste keer in Zuid-Amerika, maar we kwamen de stad binnen langs sloppenwijken, kleine k(r)otjes, vuilnisbelten all-over -the-place... ongelooflijk. Ik had echt een krop in de keel, Ellen en ik waren heel stil in de auto.
We logeren in het gezondheidscentrum in de barrio (wijk) van Padre Miguel. Daarnaast is de kerk en een schooltje dat hij samen met andere paters heeft opgericht. We hebben al een rondleiding gehad in zijn centrum en dan zijn we ook met de jeep door de wijk gereden. Tis hier echt arm. Een plek waar vooral geen toeristen komen. De regering had ooit appartementen gebouwd en nu zijn die bijna allemaal ingestort owv de slechte ondergrond. In januari is hier ook een brug van de autostrade ingestort. Heel wat straten zijn verzakt. Met de bus meegaan is hier echt geen pretje.
We werden wel op een hele leuke manier welkom geheten, vooral door de kindjes van de wijk. We zijn 3 schooltjes gaan bezoeken. De kindjes hebben liedjes gezongen en in 1 schooltje waren de kleutertjes net een toneeltje aan het spelen voor een of ander feestdag over de engelen. Ongelooflijk schattig!
De stad zelf is niet mooi. Vandaag hebben we wel een mooi park bezocht Parque del Este, een groene ader in de stad. Caracas is vooral druk en lawaaierig. Ik slaap hier 's nachts voorlopig met oordopjes, tot we in rustigere oorden vertoeven.
Vandaag hebben we ons busticket gekocht en morgen gaan we naar Merida. 12u op de nachtbus met "bedden", even zien wat dit gaat geven. Je hoort er later meer over...
Je mag ook altijd es op Ellen haar site kijken voor meer details.
Tot de volgende keer!!
