Salvador
Hallo allemaal!
Salvador is een geweldige plek. Een gezellige stad, warm, maar toch af en toe een verfrissende zeebries. Voor elke dag van het jaar is er een kerk (op z`n minst!). Pelorinho (de oude stad) is heel gezellig, maar jammergenoeg weeral volledig in verval. De mensen zijn fantastisch om naar te kijken: zwarte mensen met rasta`s, fiere knappe vrouwen, mannen met prachtige lichamen, mensen die capoeiera dansen op straat, fruitverkopers, vrouwen met hun typische Bahia-kleding, ongelooflijk veel straatkindjes, tourist-hunters (die profiteren op alle mogelijke manieren van de toeristen: voor geld, voor seks, voor eten...). Maar aangezien we dat weten laten we ons niet doen natuurlijk.
We zijn donderdag met de boot naar het eilandje Itaparica geweest. Een eilandje in Bahia, dezelfde baai waar Salvador ligt. Een klein eilandje met een fort en leuke stranden. Met een busje gingen we van de ene naar de andere plek. Het busje dat we namen van het fort naar het strand, was gezellig aan het hobbelen... uiteraard met veel lawaai - zo hoort dat in Brazilie- maar opeens klonk de motor nogal raar... en het busje viel stil in the middle of nowhere. Ellen en ik waren nog de enige passagiers. De chauffeur en zijn "co-piloot" deden op hun dode gemak hun uiterste best om de bus weer aan de praat te krijgen. En wij maar lachen! Zo typisch weeral. Uiteindelijk kon het busje weer vertrekken. Vanaf dat we de zee zagen wou de man ons afzetten, ik denk dat zijn busje elk moment weer kon stilvallen.
Ze hebben hier in Salvador een overdekte markt Sao Joaquim. We zijn daar ook es met z`n tweetjes gaan rondlopen. En dat was op z`n zachts uitgedrukt een speciale ervaring. DRUK - geuren: van heerlijke kruiden tot onbeschrijfelijke stank - alle mogelijke kleuren - ze verkopen er vanalles: alle soorten fruit, vlees (van koeiekoppen tot geitepoten... en daar lopen de katten dan gezellig tussen te spelen), kruiden, granen, noten, kleren, boekenwinkel-dingen, ongelooflijk!!!!
Zondag zijn we met een bende van de pousada naar een hippiedorpje geweest, Arembepe. Eerst zijn we daar naar een schildpaddenreservaat geweest. Het is gratis en dus ook maar kleinschalig, maar ze hebben een paar reuzeschildpadden, een paar kleine en dan ook landschilpadden. Daarna moesten we door een rivier wandelen om aan het hippiedorp te geraken. Daar wonen de mensen in houten huizen, elk met hun eigen stijl. Een hippiegemeenschap die leeft van marihuana en een paar toeristen. Weer door de rivier en over de duinen, en we kwamen aan op een prachtig strand met palmbomen, blauwe zee en mega-golven. Een toffe wandeling langs het strand. Waar we ons hadden gezet was het wel te gevaarlijk om te zwemmen, en zeker na onze bijna verdrink-ervaring in Praia da Pipa zijn we wel iets voorzichtiger geworden.
´s Avonds zijn we naar een Candomble-ceremonie geweest. Candomble is een Afro-Braziliaanse religie van Orixas (x = sj). Dat zijn de goden. De godsdienst is afkomstig van de Afrikaanse slaven. De mannen zitten aan de ene kant van de zaal, een paar spelen constant op een trommel. De vrouwen zitten aan de andere kant, en de vrouwen die de godsdienst beoefenen dansen. Ze hebben een wit kleed aan met een wijde rok (ook geel en goudtinten). De muziek is heel monotoom en de vrouwen geraken in trance. Dat is het moment als een de geest van een orixa in hun lichaam is gekomen. Als iedereen in trance is gaan ze even weg. Dan komen ze terug om het "feest" verder te zetten, maar iedereen is dan gekleed in de kleuren en met de helmen van de orixa die in hun lichaam is getreden. Wij zijn daar een 3-tal uur toeschouwer geweest van iets heel speciaals in de Braziliaanse cultuur, maar de mensen zelf waren al 3 dagen bezig met het offeren. De laatste avond is open voor publiek en dan roepen ze de orixas om te tonen wat ze allemaal geofferd hebben. Datfeest kan de hele nacht duren, tot alle orixas weer weg zijn uit de lichamen van de dansende mensen. Dit was heel interessant om es van zo dichtbij mee te maken.
Morgen is onze laatste dag in Salvador. Dan nemen we 's nachts de bus naar Lençois. Tot de volgende!!
Van Praia da Pipa naar Salvador
Sunday was nail-day. We gingen es lekker Braziliaans doen en zoals alle vrouwen hier onze nagels laten doen. Manicure en pedicure, samen met Ellen en Doris een meisje van Zwitserland die ook in ons hostel zat. We hebben enorm gelachen met ons chic gedoe, maar twas wel leuk om ons eens te laten verwennen.
En maandag werd het tijd om eens iets actiefs te doen. We zijn gaan kayakken. Heel tof. Kayakken op zee is al helemaal iets anders dan bij ons op de Lesse 
. Het was natuurlijk niet op volle zee, we zijn in een baai gaan roeien en door mangroves. Heel mooi.
s'Nachts hadden we onze vlucht naar Salvador. We moesten Praia da Pipa al verlaten om 18u want dan was de laatste bus naar Natal. 2 uurtjes later waren we op de luchthaven en samen met een Deense jongen hebben we daar 7u gewacht tot onze vlucht vertrok. Om 4u vannacht zijn we dan aangekomen in Salvador. We logeren in het hostel van Inbal (die gast van Israel heeft hier samen met zijn Colombiaanse vrouw een hostel sinds 4 jaar, een gezellig huis). Het regent hier! De eerste regen sinds we vertrokken zijn. Het is wel warm, maar wat moet een mens doen als het regent?
Later meer over Salvador, want we zullen hier ongeveer een week blijven waarschijnlijk. Dada. xxx
Alcantara en Praia da Pipa
Ik had het zo ontzettend druk en daarom heb ik nu pas tijd (lees: zin) om mijn website een beetje up te daten. Ja ja, het leven van de rugzaktoerist kan zwaar zijn: opstaan, ontbijt, strand, eten, wat wandelen, zwemmen, gaan eten, uitgaan, op tijd opstaan voor het ontbijt...
Maar eerst nog even het verhaal van Alcantara. Vorige zondag gingen we dus nog es een poging doen om aan de andere kant van de baai te geraken. We kochten ons ticketje voor de catamaran. Alles verliep vlot, Ellen en ik mochten zelfs vooraan zitten. We krijgen het altijd voor mekaar dat we de beste plaatsen krijgen (boot, vliegtuig, jeep...) Op een catamaran is die beste plaats natuurlijk met een prachtig zicht (we hebben zelfs een paar dolfijnen gezien!!!!), maar toen we op een stuk volle zee waren sloegen de golven in ons gezicht. Hilariteit alom, voor ons, maar vooral voor de mannen op de boot. Ze hadden ons nog gezegd dat we nat zouden worden. Maar ja, onze kleren waren al helemaal nat voor we in de grote golven terecht kwamen dus hadden we niet verwacht dat het nog erger zou worden...
Alcantara is een koloniaal dorpje met veel ruines en prachtige zichten. We gingen eten in een klein restaurantje, en door onze directheid zaten we in hun achterkeuken. Wij dachten dat je ook achteraan kon zitten en blijkbaar durfde die mevrouw geen nee zeggen toen we dat gevraagd hadden. We kregen heerlijk eten (ik scampi´s voor ongelooflijk weinig geld) geserveerd in een dakpan beschermd door een bananenblad. Zij noemen het "economico : goedkoop", voor ons is het echt origineel.
Vanuit Alcantara kan je een bootje nemen naar een verlaten strand. Maar blijkbaar waren er geen bootjes. Hmm... een man probeerde ons zijn catamaran aan te smeren en hij zou ons dan ook terug brengen van ons "onbewoond eiland" tot aan Sao Luis. We lieten ons overtuigen... Soms moet je je eens niet laten overtuigen in Zuid-Amerika, maar goed. De catamaran leek in niets op die mooie boot die ons vanaf Sao Luis naar hier had gebracht. Alleen een houten plank en een net ervoor. Geen bankjes of een kajuit waar je binnen kon of zo. Niks. Die man had daar een jongen aan de haven aangesproken die de boot moest sturen en hij was eigenlijk ongelooflijk grof die die jongen. Het was een nogal onconfortabele situatie. Maar goed, ze brachten ons naar een groot strand waar alleen in de verte een paar voetballers en een paar vissers waren. Voor de rest was het hele strand voor ons alleen. Heerlijk!
Na een paar uurtjes zou die man ons komen ophalen. We zagen de officiele boot en de officiele catamaran al langsvaren. En in de verte zagen we het oranje zeil van onze catamaran. En... vaarde hij nu echt ons strandje voorbij? We liepen naar het water en begonnen als 2 gekken te zwaaien. Ja ja, de boot moest draaien en terug keren. Ze zouden ons gewoon voorbij varen! Ongelooflijk! Twas nog een hele bedoening om op die boot te geraken want hij kon niet tot bij het strand komen. En die man die ons de boel had verkocht (we hadden gelukkig nog niet betaald) die was helemaal niet op die boot. Gelukkig wel die jongen die we al een beetje kenden. Samen met 5 zatte mannen en 2 kleine jongetjes. Het was een helse tocht terug, met flessen bier over heel de boot en mannen die ons zaten aan te gapen alsof ze in de zoo zaten.
Amai. Maandagmiddag de bus op voor 28 uurtjes... moe en versleten kwamen we de volgende dag aan in Praia da Pipa. Dat is anderhalf uur ten zuiden van Natal. Een enorm toeristisch maar gezellig kuststadje. We zitten hier in een supergezellig hostel met ons eigen terrasje en hangmat voor de kamer. De tweede dag willen we in de namiddag net vertrekken naar het strand of er stopt een moto voor het hotel. En ja hoor, wie was daar. Onze vriend van Israel. We blijven mekaar tegen komen. We hadden definitief afscheid genomen in Sao Luis maar het lot beslist telkens anders. Heel grappig eigenlijk.
Praia da Pipa is echt een paradijs: zalige stranden, mooie kliffen en in de Dolphins Bay hebben we zelfs een paar dolfijnen gezien in de verte. We genieten met volle teugen. Gisteren was Ellen siesta aan het houden (van al het zware werk hier wordt een mens heel moe) en ik heb Inbal, die met de moto reist, kunnen overtuigen om een tochtje te gaan doen. DE MAX!
Belém en São Luis
Belem is een leuke stad. Best wel gezellig en we zijn hier dus nog een paar daagjes gebleven. We hebben de stad bezocht samen met een Braziliaan die we ook op de boot hadden leren kennen. Leuke pleinen, een prachtig theater, een oude gerestaureerde gevangenis die nu dient als een soort winkelcentrum. Wat hier wel overal opvalt is dat de huizen en pleinen er nogal povertjes bijliggen. Restauratie (behalve die gevangenis dan) is een woord dat hier niet echt van toepassing is. Aan zo´n dingen kan je echt merken dat we in een ander werelddeel zijn, waar de nood om te overleven groter is dan luxeproblemen.
We zijn met de nachtbus van Belem naar Sao Luis geweest. Het was de duurste en slechtste bus die we tot nu toe hebben genomen. En bovendien was de weg naar onze bestemming een van de slechtste die er bestaat in Brazilie denk ik. Ongelooflijk! En ze hebben hier een ¨leuke¨ regel ivm rijden. Ofwel rijd je heel traag om alle putten te vermijden ofwel ongelooflijk snel zodat je over alle putten heen vliegt. Onze chauffeur koos voor de tweede optie.
Aangekomen in São Luis gingen we met de stadsbus naar het centrum. Dat was gegeven was alweer een avontuur op zich. 2 blanke meiden met elk een te grote rugzak en nog een kleine rugzak op een eivolle bus... Je moet hier dan nog altijd door een draaihekje als je betaald hebt ook. Heel de bus stond in rep en roer om ons te helpen. De rugzakken aannemen, iedereen riep door elkaar om te weten waar we moesten zijn, zodat ze konden zeggen waar we best konden afstappen. Uiteindelijk moest een meneer dezelfde kant op en zijn we met hem meegewandeld.
Van ver zagen we op het terras van het hostel onze Spaanse vrienden staan zwaaien. We hadden mekaar weeral gevonden. De Israeliet reist met de moto en die vond ons ´s avonds, toen we in een restaurantje zaten, ook terug. Sao Luis is een heel gezellig stadje, oud, rustig, overzichtelijk en aan de kust. s´Avonds is er altijd muziek en feest in de straten. Gisteren zijn we dus op een reggae feest beland. Ongelooflijk leuk. Iedereen staat op straat te shaken.
Vanmorgen vroeg opgestaan. Ellen en ik wouden naar een eilandje gaan hier in de buurt. We gingen naar het haventje waar de catamaran zou vertrekken en kochten ons ticket. Toen moesten we blijkbaar mee met een auto naar ergens anders om de boot te nemen. Toen we aankwamen op die plek, begon die man in de auto enorm te vloeken. Blijkbaar was de boot al weg... of nee, nog beter, de boot was gestrand op een zandbank. 3 Duitsers die in ons hotel logeren zaten al op die catamaran en moesten met een vissersbootje terug aan wal worden gebracht. Het was vannacht volle maan geweest en blijkbaar zijn de getijden daar heel gevoelig aan, dus was eb en vloed anders dan op andere dagen. We konden dus niet gaan. Gelukkig kregen we wel ons geld terug. En wie weet, misschien geraken we morgen wel op dat eilandje. Het leven zit vol verrassingen als je in Zuid-Amerika reist.
We moesten dus een andere activiteit verzinnen voor vandaag. We hebben besloten om ons reisschema eens te herbekijken. We zullen het wat rustiger aan te doen. We gaan grotere stukken overslaan zodat we langer op een plaats kunnen blijven. Want als we zo verder reizen zijn we allebei kierewiet na een paar maanden.
Tot de volgende keer maar weer! Dikke zoen!
