Chau Bahia, Oi Rio
Met enige spijt in het hart hebben we Bahia achter ons gelaten. De bruisende stad Salvador, het prachtige natuurpark, de mooie eilandjes, het warme zeewater, de zwarte mensen, de knappe konten... ;-)
Maar we zijn ondertussen al in Rio de Janeiro geweest. Rio de stad van "Cidade de Deus", van de favelas en Copacabana, een bruisend nachtleven, opnieuw blanke mensen en heel veel toeristen. Het was een speciale ervaring, en ik ben heel blij dat we er geweest zijn, maar ik heb het gezien.
Het strand van Copacabana is zoals Blankenberge maar dan in Brazilië en met een veel mooier zicht. Maar veel te veel mensen... Vanop het strand heb je zicht op Pao de Azucar (een berg voor de kust met de naam "suikerbrood"). We zijn ook met de kabellift naar Pao de Azucar geweest en van daarop heb je prachtig zicht op ... rarara... Copacabana, maar ook op het centrum, de haven en Cristo. Echt eens de moeite.
Naar Jezus zijn we niet geweest, maar we hebben wel eens gezwaaid natuurlijk. Maar tegenwoordig zijn we wel sportief en we gaan veel wandelen. Dus we hadden al een superwandeling achter de rug toen we naar Pao de Azucar gingen, en we zijn ook rond een prachtig meer gaan wandelen met een tussenstop in de botanische tuin. Heel mooi.
Met de bescherming van Christus hebben we de 5 dagen Rio goed overleefd! Van daaruit hebben we maandagavond de bus genomen voor 18u richting Florianopolis. Floripa (zoals de lokale mensen dat hier noemen) is een stad op het eiland Santa Catarina. We zitten in een klein dorpje hier en we hebben een leuk appartementje gevonden waar we 2 weken zullen blijven met de feestdagen. Ik laat jullie zeker weten hoe die zullen verlopen.
Dikke zoen en tot later...
Morro de Sao Paulo en Boipeba
Morro is een stadje op het eiland Tinhare, net buiten de baai van Bahia. 2 uur met de catamaran... en dan kom je aan in het haventje van een autoloos stadje. Koffers en ander groot materiaal wordt allemaal vervoerd met kruiwagens. Niet evident als je de zandweggetjes bekijkt. Morro is een en al zand. Vanaf de haven, door het dorpje, langs het strand, alle straatjes, tot aan de deur van onze kamer... We hebben hier een leuke tijd gehad met een aantal Spanjaarden en Paul en Charlotte, dat Duitse koppel waarmee we al in Lencois waren, en dan nog een paar vrienden van Ellen die ze hier 2 jaar geleden heeft leren kennen.
Zwemmen en drijven in een helderblauwe zee met supergolven, tussen de koralen wandelen waar je zeeslakken, zee-egels en verschillende soorten gekleurde visjes kan zien, naar de zonsondergang gaan kijken, een wandeling door het bos naar de vuurtoren en een uitzicht op het eiland, ' savonds feestjes op het strand,... een gezellig eiland, maar wel enorm toeristisch.
We hebben ook es een wandeling gemaakt op het strand van een goed uur, dan kom je op het strand modderrotsen tegen en die modder zou goed zijn voor je huid... dus smeren maar, twas vooral een moddergevecht en heel leuk.
Na 4 dagen op Morro gingen we verder naar een ander eilandje, Boibepa. De catamaran is nogal duur, dus wilden we eens de lange maar goedkope versie uitproberen. Daarvoor moesten we 's morgens om 7u op de boot voor een uur naar Valenca, daar werden we met een busje naar de andere haven van de stad gebracht. We moesten dan te voet door het centrum met onze rugzakken tot de busterminal. Dan moesten we nog een uur op de bus op rode aardewegen en door de bossen. In Torrinhos aangekomen moesten we weer op een andere boot en een uurtje later waren we in Boipeba... lang, maar goedkoop.
Boipeba is de rustige, niet-toeristische versie van Morro. We gingen zwemmen om een beetje af te koelen na een lange reisdag, we zaten nog geen kwartier in de zee of de lucht werd helemaal zwart. Toen het begon te bliksemen zijn we toch maar uit het water geweest. We hebben dan onder een zo'n typische parasol van stro of zo geschuild voor de regen en gezellig zitten kaarten.
De volgende twee dagen hebben we vooral gewandeld. Boipeba heeft prachtige stranden en op een kleine twee uur wandelen van het dorpje waar wij waren was "het mooiste strand", volgens de Brazilianen. Volgens ons was het te druk en vol met voetballende Brazilianen. Maar dan gingen we de hoek om en vond je weer een ander paradijselijk strand.
Paul en Charlotte hebben beslist om een huisje te huren voor een week (wij konden niet meer blijven omdat we een vlucht hebben geboekt naar Rio). We zijn dus met al hun zakken op de schoolbus gestapt (lees: traktor met een kar aan met bankjes), het enige vervoermiddel dat ze hier hebben op het eiland. Een grappige ervaring tussen alle schoolkindjes en lokale mensen.
We hebben wandeling gemaakt door de zee, langs de koralen op weg naar een "eilandje", uiteindelijk bleken het mangroves te zijn. Ik heb m'n slippers wel kapot gekregen langs die koralen en dus was de weg terug naar het strand een echte hel, want je kon echt niet op je blote voeten lopen tussen die koralen en stenen en zee-egels.
Langs het strand lag een boot, we zijn beginnen praten met die man en hij vervoert kokosnoten. Niet de groene om uit te drinken, maar de bruine om te eten (zoals wij die kennen, maar dan VEEEEEEL lekkerder). Hij vervoert om de 10 dagen 12 000 kokosnoten in z'n boot. Die komen ze leveren met een traktor via het strand, die rijd dan een stukje in de zee en dan gooien ze met een paar man alle kokosnoten in de boot.
Afscheid van de Duitsers, Ellen en ik moesten nog voor hoogtij en zonsondergang terug bij onze pousada geraken. En vanmorgen moesten we om 5u de boot halen. We deden weer de goedkope versie: 4 uur op de boot naar Valenca, dan 1,5u op de bus en dan nog een uur op de ferry-boot terug naar Salvador.
De Heilige Barbara
We zijn nog een dagje langer in Salvador gebleven want vandaag is het feest van Santa Barbara. Niet dat we nu allebei opeens zo gelovig zijn geworden, maar processies en optochten zijn in Zuid-Amerika altijd iets speciaals.
Ik had de vorige keer verteld over die Candomble en hun orixas. In Brazilie en dan eigenlijk in Salvador, heeft de katholieke kerk een grote invloed van die Afrikaanse slavengodsdienst. Dus het feest van Santa Barbara valt samen met dat van de rode orixa. Bijna iedereen was dus in het rood gekleed.
In de kerk in Pelourinho was er een mis, iedereen die wou kon gezegend worden. Een drukte van jewelste. Niet het ingetogen gedoe dat we bij ons kennen in de kerk, maar geklets alom. Op het plein voor de kerk was er een optreden van religieuze mensen. Iedereen zong voor Santa Barbara. Alle verkopers van de stad waren samen gekomen om alles wat ze konden verkopen, van eten en drank tot beschermbandjes, juwelen, kruisjes, enz... Een prachtig straatbeeld.
Na de viering, die op z'n Brazilaans op een onbepaald moment was begonnen en op een nog veel onbepaalder moment opeens toch gedaan was, was er een optocht met offergaven en het einde was de processie van een heel aantal heiligen met als laatste Santa Barbara. Je had dat moeten zien. Iedereen begon te zingen, handen in de lucht, dansen,... en dat alles voor ene Barbara...
En natuurlijk zoals het een Braziliaans feest betaamt moest iedereen lekker veel bier drinken. Toen we na het middageten terug door Pelourinho passeerden was bijna iedereen zat. Godsdienst, wat een plezier toch he...
Chapada Diamantina
Ongeveer 2 weken geleden zijn we vertrokken met de nachtbus uit Salvador naar Lencois. Een klein, gezellig dorpje vlak bij een natuurpark.
We zaten in een gezellig hostel en de 10 straten van het centrum kenden we na 2 dagen op ons duimpje. En met dit kende ook iedereen ons na een paar dagen. We hadden al snel ons stamcafeetje, met een superlieve eigenaar, George, die altijd half-dronken was. Hij maakt zijn eigen likeur met cachaca en we gingen daar graag es van proefen.
Maar het doel van Lencois was het natuurpark, waar vroeger diamant werd ontgonnen. We zijn 2 keer 1 dag gaan wandelen om de omgeving en het soort wandelingen een beetje te leren kennen. Prachtige dagen, prachtige natuur, watervallen, rotsen om over te klimmen en onder door te kruipen, stukjes van de rivier die zich tot een natuurlijk zwembad vormen. Gewoonweg heerlijk.
Dus vonden we het een goed idee om een trek van 4 dagen te gaan doen in dit prachtige park. Maar wat een idee... Wie had nu ook verwacht dat ik zonder problemen, sportief als ik ben, 4 dagen de bergen in ging kunnen gaan met een rugzak. We hebben afgezien!!!! Maar we hebben het gehaald en om eerlijk te zijn... we waren alletwee behoorlijk trots. Zelfs de gidsen van het dorpje zeiden, NA dat we terug waren dat het de zwaarste trek was van het park. Konden ze dat niet even op voorhand laten weten?
We hebben 4 dagen gewandeld, geklommen, gedaald, natte voeten gekregen, over rivieren gesprongen, in prachtige natuurlijke zwembaden gezwommen, watervallen gezien... We dronken het water van de rivier. Dat is bruin door de grote hoeveelheid ijzer, maar wel lekker en blijkbaar heel gezond want we hebben daar geen last van gehad.
Iedereen had een rugzak van ongeveer 10kg, en onze gids, een echte berggeit, huppelde over de rotsen met een rugzak van 20kg. En wij onszelf daar achteraan slepen. Hij had een tempo om U tegen te zeggen, niks vergeleken met ons hiketempo in de Scouts. En de wegen waren ook iets speciaals. Ik denk dat we in die 4 dagen alle mogelijke soorten ondergrond hebben gezien: zandwegen, aarde, modder, kiezel, grind, glibberige rotsen, droge rotsen, een soort romeinse heirweg maar dan in trapvorm, water, in het regenwoud, tussen bananenplanten, een soort heide, smalle paadjes met alle soorten stekkende struiken langs de kant... alles wat je je kan inbeelden behalve mooi geasfalteerd en plat. Geografisch een heel interessante omgeving. (BEROEPSMISVORMING van de toerist die toerisme heeft gestudeerd 
).
's Avonds zetten we onze tent op, zodat we heerlijk op de superharde grond konden wakker liggen tot het weer morgen werd. De omgeving was wel telkens prachtig. Een waterval op de achtergrond, grote rotsen om op te zitten voor het eten of kaartspelen tot het donker was, een grot om ons gerief in te leggen zodat het niet nat zou worden, een rivier met een klein watervalletje waar je kon onder gaan liggen om je rug en voeten te masseren. Zalig!
De 2e dag van de trek zijn we helemaal gewandeld tot aan de onderkant van Brazilie's hoogste waterval, cachoeira Fumaca. Je kan zwemmen in een meertje en je ziet eigenlijk de nevel van de waterval. De dag erna moesten we heel de berg op om aan de bovenkant van de waterval te geraken. Daar had je een adembenemend zicht op de waterval en een deel van de vallei waar we de vorige dag hadden gewandeld. Echt chic!
De laatste avond sliepen in een klein dorpje in een pousada. Na 3 dagen stinken konden we ons nog es douchen en wassen met zeep. Een lekker gevoel. De volgende dag moesten we nog 25 km terug wandelen naar Lencois. Gelukkig was het niet zo warm en zonnig, want hoewel we niet meer heel de tijd op en neer moesten, 't was toch weer een felle dagtocht. We liepen tussen prachtige bloemen, in de vallei tussen heuvels en tafelbergen, er vlogen roofvogels boven ons hoofd en we hebben zelfs een baby-gordeldier gezien.
Moe en voldaan, met pijn in de knieen en megablaren op de voeten waren we terug in Lencois. Een goeie pint en in de hangmat hangen... Dat was het enige waar we aan konden denken op dat moment.
2 dagen later, toen het voetenprobleem zich al wat had opgelost zijn we een wandeling gaan maken in de buurt naar Riberao do Meio. Dat is een natuurlijke waterglijbaan. Je moet eerst een beetje onhandig een rots nr boven klimmen, en dan laat je je in de waterval naar beneden glijden. Echt tof! De lokale mensen "surfen" (rechtstaand) zelfs van de glijbaan.
Vrijdag zijn we naar een fuifje geweest in Lencois. Dat was de max, 't was precies als in "De Zwaan" in Lichtervelde, maar dan op z'n Braziliaans. Ik heb me supergoed geamuseerd.
Nu zijn we terug "thuis", in Salvador. Morgen gaan we naar Morro de Sao Paulo, een eilandje op 2 uur van hier ongeveer. We hebben daar afgesproken met een bende Spanjaarden waarmee we gisteren zijn uitgeweest. Dus dat zal ook wel weer leuk worden!
Aan iedereen die me mailtjes stuurt en berichtjes op mn site zet: Bedankt!! En als ik jullie niet persoonlijk antwoord... no worries, ik vergeet jullie niet! En ik vind het altijd heel leuk om iets van jullie te horen, dus blijven doen zou ik zo zeggen!!!
Chau y hasta la proxima!!!
