Mendoza - Chile - Mendoza
Het leuke aan reizen is dat wat je gisteren hebt gepland vandaag zonder probleem zomaar kan veranderen. Nadat we afscheid hadden genomen gingen Lorenz en ik naar de busterminal. Om 11u zou onze bus vertrekken naar Mendoza. Na 2u wachten kwam de bus eindelijk aan. Er was een technisch probleempje dat ze nog eventjes moesten oplossen... maar inderdaad beter voor het vertrek dan tijdens onze tocht.
Na 19u bussen kwamen we ´s morgens aan in de terminal van Mendoza. We hadden zo nog niet echt een idee van wat we hier gingen doen, dus hebben we maar beslist om de eerste bus naar Valparaiso te nemen. Heel onverwacht, want ik was eigenlijk niet van plan om naar Chile te gaan. Ik had bovendien nog veel geluk want ik had de beste plaats op de bus. Bovenaan op de eerste plaats. Daar had ik een prachtig zicht op de weg door de Andes. Aan de grens van Chile moesten we weer uren wachten. Maar we hadden tof gezelschap op de bus. Laurenz zat naast een sympathieke man en achter mij zat een iets oudere Argentijnse vrouw die al heel veel gereisd had. Iedereen hing een beetje over de zetels om zo gezellig te kletsen met mekaar.
Toen ik langs de douane moest met m´n rugzak werd ik bijna tegengehouden. Oei oei... Ik had geen idee wat ik meehad wat niet mocht. Een appel!! En ik dacht dat het een grapje was... blijkbaar niet dus. Gelukkig dat die man sympathiek was (of ik Europees en vrouw) want voor ´t zelfde geld had ik een boete van 30 dollar aan m´n been. Enfin, in het vervolg geen fruit meer in mijn rugzak als we de grens overmoeten.
Na 8u door dit prachtige landschap kwamen we aan in Valparaiso. Een van de bekendste Chileense havensteden. Valpa is een gezellige stad gebouwd op ongeveer 40 heuvels. Doordat de straten soms zo steil zijn is de hele stad volgebouwd met trappen. Ons hostel (een gezellig huis gerund door moeder en 2 zonen) is niet bereikbaar met de auto. Het openbaar vervoer bestaat uit bussen, troleybussen en kabelliften. Vooral die laatste zijn nodig om het leven van de mensen wat gemakkelijker te maken. De huizen in Valpa zijn allemaal geschilderd in verschillende kleuren. Het doet me een beetje aan Caminito in Buenos Aires denken, maar dan in heel de stad. Heel leuk.
Na 2 dagen verkenning in de stad, zwemmen in de Stille Oceaan, lekkere vis eten en Chileense wijn proeven zijn we een dagje naar Santiago geweest. Dat is slechts op 1u30 met de bus van Valpa. Toen we met de bus toekwamen in de stad zagen we opeens heel veel tumult. Ik keek uit het raam. Er was een accident gebeurd, 2 stadsbussen op mekaar gereden. Maar het leek nogal overdreven. En inderdaad, achteraf bleek dat een Franse theatergroep die constructie hier had gezet als propaganda voor hun show.
Santiago is een speciale stad in een vallei. Het centrum is een combinatie van oude en nieuwe gebouwen. Het doet me een beetje denken aan Parijs. We hebben de funicular (kabellift) genomen naar Cerro San Cristobal. Daar heb je een prachtig zicht op de hele stad die omringd is door de bergen. Het lijkt alsof de stad altijd in de mist hangt o.w.v. de smog. Boven op de heuvel is een openluchtkerk gebouwd. Het moet heel speciaal geweest zijn voor de gelovigen toen de paus daar de mis heeft opdragen in 1987. Santiago is een hele open stad. Er zijn niet al te veel hoge gebouwen, de lanen zijn heel breed en er zijn enorm veel leuke pleinen en parken.
Na 4 dagen Chile hebben we de bus teruggenomen naar Mendoza. Opnieuw diezelfde mooie tocht door de Andes. Die bergen zijn eigenlijk echt impressionant. Bovendien gaat de bergpas langs de hoogste berg van de hele bergketen, Aconcagua.
`s Avonds aangekomen in Mendoza was het een hel om een hostel te vinden. Januari in Argentinië is verschrikkelijk!! Iedereen heeft dan vakantie en heel het land is overladen met toeristen, zowel Argentijnen als buitenlanders. De eerste nacht hebben we geslapen in de kelderkamer in een hostel. Voor de volgende 2 nachten hebben we gelukkig iets beters gevonden. Ondertussen had ik al gemaild met Ellen, zij en Pavlina zijn dit weekend ook in Mendoza. En het ergste van al is dat we mekaar niet vinden en telkens mislopen. Dus we zullen mekaar in Paraguay terug zien.
Mendoza is een leuke stad. Een drukke winkelstraat, brede straten, lage huizen, behoorlijk wat koloniale huizen, leuke pleinen en een reuzegroot park. Gisteren zijn we gaan picknicken in het park, zoals heel wat lokalen ook doen op zondag. Deze middag gaan we een paar bodega`s gaan bezoeken. In het land en vooral de streek van de wijn moeten we dat wel eens doen. Vanavond nemen we dan de bus naar Cordoba. Lorenz heeft daar weer afgesproken met Chris en ik ga Vicky bezoeken, mijn AFS-zusje die 5 jaar geleden bij ons thuis heeft gewoond.
Patagonië
Na een paar dagen in het prachtige Vuurland gingen we weer eens de bus op voor 18u van Ushuaia tot Calafate. Aangezien het stukje Vuurland dat tot Argentinië behoort afgesloten is van de rest van het land moet je zowiezo de grens met Chile over. En dat is een heel gedoe. De gekende paspoortcontroles aan elke grens zijn dubbel zo erg aan de grens met Chile en Argentinië. Waarom? tja... politiek en oude wrok en zo van die dingen. Heel vervelend. We hebben in totaal ongeveer 3 tot 4u staan wachten aan de grensposten. Argentinië buiten en Chile binnen en na een stukje met de ferry over de Straat van Magalaan nog es hetzelfde maar dan omgekeerd.
In Calafate kwamen we rond middernacht aan, en gelukkig hadden we voor 1 keer een hostel gereserveerd want het was er overvol. We kregen trouwens maar 1 van onze 2 gereserveerde nachten wegens overboekingen (uiteraard hebben zij voor ons een andere plaats gezocht, geen gezellig hostel, maar koude houten cabañas... maar ze hadden ons graag en we zijn elke avond gaan kletsen en koken in hun hostel). Calafate is een leuk stadje met weeral prachtige zichten op een meer en de omliggende bergen. Het is de uivalsbasis om Perito Moreno te bezoeken, de bekendste gletsjer van Argentinië (en misschien zelfs van de wereld).
Aangezien we nu met 5 reizen hebben we een auto gehuurd. Lang geleden dat ik nog es met de auto had gereden en ik moet zeggen dat ik het heel tof vond. `s Morgens zijn we om 5u opgestaan om als eerste bij de gletsjer te zijn. Na een groot uur rijden en een prachtige zonsopgang kwamen we aan het park en... we mochten niet binnen. We waren te vroeg en de "nachtwacht" heeft geen tickets dus moesten we wachten tot 7u30. Opeens om 7u werden we beloond voor ons geduld en mochten we toch doorrijden. Zo hadden we nog gratis toegang ook. Leuk meegenomen.
En inderdaad we waren ongeveer de eerste bij de gletsjer die ongeveer 55m hoog is. Eigenlijk is dit natuurfenomeen niet in woorden te beschrijven. Ik zal het toch proberen, maar in elk geval het is overweldigend. Immens, enorm, wit, blauw, indrukwekkend, schitterend, ongelooflijk... ! En wat een lawaai als er ergens een brok(je) afvalt. Niet te doen. We zijn daar ongeveer 3u blijven rondhangen om de gletsjer van verschillende hoeken te bekijken, om nog een andere krak in het ijs te zien en weer een nieuwe kleurschakering... fantastisch!
De volgende morgen hebben we onze rugzakken achtergelaten in het hostel van onze vrienden. Wij zijn met de auto voor 2 dagen naar El Chalten geweest. Dat is een "nieuw" dorp, ontstaan en opgericht door en voor het toerisme. Hier is de uitvalsbasis voor het natuurpark van Fitz Roy. Na een 4-tal uur rijden op een fantastishe kiezelweg kwamen we aan in El Chalten. De jongens waren lui dus hebben we hen naar de winkel gestuurd. Wij zijn onmiddellijk een wandeling gaan maken naar een mirador (uitzichtspunt), officieel zouden we daar 3u moeten over wandelen, maar wij waren na 2u al terug. Zijn wij fantastisch of hebben de Argentijnen een ander wandeltempo?
De volgende morgen vroeg vertrokken om een fantastische wandeling van ongeveer 8u te maken door het natuurpark. Heerlijke wandelwegjes en weeral een prachtige omgeving. De laatste 500m was een enorm lastige klim maar het was meer dan de moeite waard. Lago de Los Tres zijn 2 turkoois blauwe meren onderaan de bergtop van Fitz Roy en zijn broertjes (ook bergtoppen). Na picknick bij dit prachtige zicht teruggewandeld naar El Chalten. Nog en koffie gedronken en met de auto terug naar Calafate.
In Calafate hebben we ons moeten wakker houden tot 4u want we hadden geen hostel en de bus naar Bariloche vertrok dan. We zijn 36u onderweg geweest met de bus, helemaal naar Rio Gallegos (aan de Atlantische Oceaan) en dan naar boven langs de kust en Argentinië weer doorkruisen tot aan de Andes. We hadden ook de bekende Ruta 40 kunnen, die was misschien iets korter geweest maar was wel dubbel zo duur omwille van zijn faam.
Bariloche is voor de Argentijnen HET bergdorp bij uitstek. In de winter om te skiën en in de zomer om te wandelen. Het is een gezellig stadje aan een meer omringd door de bergen. Het deed ons enorm aan Zwitserland denken. Bariloche is zo populair dat het enorm moeilijk was om hier slaapplaats te vinden. Maar toen we opeens na een paar uur zoeken naar een hostel met ons 5 op het plein zaten te beraadslagen kwam de oplossing uit de hemel gevallen. Een man kwam naar ons om een appartement te verhuren. En het was een prachtig huis, zicht op het meer, elk een bed en nog goedkoper dan de hostels ook. We hebben hier vooral genoten van een paar dagen rust, uitgaan en niks doen.
Ellen is samen met Pavlina nog even gebleven in Bariloche om te gaan wandelen. Ik ben samen met Lorenz (1 van de Zwitsers) verder gereisd naar het noorden. De twee Zwitsers gingen even uit mekaar en zo moet ik niet alleen reizen tot het noorden van Argentinië.
Tierra del Fuego - Fin del mundo
Op 8 januari zijn we vertrokken uit Buenos Aires (bedankt Gwen en Martijn voor jullie gastvrijheid!!). Na een vlucht van 4 uur kwamen we aan in Ushuaia -met een prachtig zicht tussen de wolkjes op de besneeuwde bergtoppen, het Beagle Kanaal en de stad. Welkom in het einde van de wereld...
Ushuaia is een toeristisch en gezellig maar koud havenstadje. Altijd is er wind en hoewel het zomer is moesten we toch altijd (en zeker `s avonds) onze dikke trui, windjas en muts aandoen. We logeerden in een supergezellig hostel met vloerverwarming. Ik voel me weer even in de Belgische winter na deze 3 maanden zomer die we achter de rug hebben.
De eerste dag hebben we het Maritiem museum bezocht in Ushuaia. Een prachtig museum in de oude gevangenis met verschillende thema´s: Antarctica en zijn inwoners, de geschiedenis van de gevangenis, de geschiedenis van de scheepvaart in Artarctica. Heel interessant!
Toen we door het centrum wandelden de volgende morgen, liepen we Chris en Lorenz tegen het lijf. Dat zijn de 2 Zwitsers waarmee Ellen en ik kerstmis hebben gevierd in Brazilië. Een leuk weerzien en dus hebben we besloten om samen met hen Vuurland en Patagonië te verkennen. ´s Middags hebben we een wandeling gemaakt naar Glacier Martial. Een hele mooie wandeling met een prachtig zicht op de baai van Ushuaia, naar boven klimmen tussen de rotsen om uiteindelijk aan te komen bij de gletsjer. Jammergenoeg heeft het vorige week nog gesneeuwd en dus konden we de gletsjer eigenlijk niet zien. Maar ´t was een leuke wandeling en op de terugweg hebben we een gluhwein gedronken... om onszelf toch even in de winter te wanen. ;-)
We zijn de volgende dag naar Parque Nacional Tierra del Fuego geweest. Een prachtig natuurpark waar je hele mooie wandelingen kan maken. Constant heb je super uitzichten op besneeuwde bergen, meren en riviertjes, grasvlaktes, heuvels, rotsen, strandjes, bossen, mossen... We hebben heel wat soorten eenden en vogels gezien en hazen. Op een bepaalde plaats was er een enorme dam, helemaal gebouwd door de bevers die daar leven. Die hebben zich jammergenoeg niet laten zien. In elk geval is een natuurpark waar je uren op eenzelfde plekje zou kunnen zitten en kijken naar en genieten van de natuur en de stilte. Heerlijk!
Onze laatste dag in Ushuaia hadden we een excursie geboekt. In vuurland moet je gewoon eens een pinguin hebben gezien dus gingen we naar het pinguineiland. Eerst moesten we ongeveer 2u de bus op. Een hele toffe gids, Ana, vertelde heel interessant over Ushuaia, Vuurland, de bevers (die de bossen kapotmaken omdat ze met hun dammen de watertoevoer voor de bomen afsluiten), de vlaggenboom (de felle wind komt hier altijd uit dezelfde richting en de bomen zijn dus ook zo gegroeid, heel speciaal). Toen kwamen aan bij een haventje waar we samen met een andere gids de boot namen om naar het pinguineiland te gaan. SPANNEND!!! Eerst vaarden we nog voorbij een rotseneilandje waar een hele bende zeeleeuwen lag te zonnen. Zo tof!!!! Ik was al helemaal in de wolken en toen moest het nog maar beginnen. Wij hadden een iets duurdere excursie geboekt en dat was enorm de moeite. Alle andere toeristen gingen met een grote catamaran tot aan het eiland en zij konden gewoon foto´s nemen. Wij waren met 15 mensen in een klein bootje en we mochten op het eiland. Het strand was overbe-pinguind... of zoiets. Fantastisch! Ze liepen daar allemaal gezellig rond te waggelen met hun wiebelkontjes. Zo koddig!!! We zijn ongeveer anderhalf uur op het eiland geweest en al waaiden we bijna weg, ik had daar nog uren kunnen zitten. Soms is iets duurder echt wel de moeite. Mijn "pinguinervaring" zullen ze nooit meer kunnen afnemen. WAW!!!!
Via Uruguay naar Argentina
Op 3 januari zijn we 's middags vertrokken met de bus vanuit Floripa naar Montevideo. 18u op de bus... en het zijn er uiteindelijk 22 geworden. Chau Brasil!!! Een grote 2 maanden door een prachtig land en met prachtige herinneringen.
Midden in de nacht ergens werden we wakker gemaakt voor de gekende stempelprocedure want we waren aan de grens van Uruguay. Toen ik 's morgens weer wakker werd en even naar buiten keek zag ik allemaal velden en huizen met platte daken. En even later grote gebouwen en chique hotels met namen als Belvedere hotel en Beverly hotel. We waren in Punta del Este. Het mekka voor de chichi, de sterren, de BV's (maar dan uit heel de wereld)... De rijke mensen komen hier op strandvakantie en het was er aan te zien dat Jan met de pet hier niet aanwezig was. Bakken van auto's en grote villa's tussen de "ooit waren het" duinen stijl à la Knokke en Latem.
Nog een paar uurtjes later waren we in Montevideo. Even een bootticket geregeld om 's avonds naar Buenos Aires te varen en dan zijn we de stad ingetrokken. Montevideo oogt zeer Europees. Een mooie havenstad, heel modern, mooie pleinen, grote gebouwen. We moeten weer even wennen aan het Spaans. Na een intensieve "cursus" Portugees in Brazilie ben ik nu een beetje aan het mixen. Maar het zal wel snel genoeg terug komen.
Na nog een busrit van 2u45min en een uurtje op de catamaran kwamen we aan in Buenos Aires. Daar kregen we de grootste verrassing waarvan we konden dromen op dat moment. Gwendolyn (een vriendin die samen met Ellen en mij in Paraguay is geweest op AFS) stond ons op de wachten. Ze woont sinds een grote maand in Buenos Aires omdat haar vriend hier werkt en we zijn dus een paar daagjes bij hen blijven logeren. Een heel tof weerzien. Ik heb ook een dagje afgesproken met Sebastian, een vriend die 5 jaar geleden in Belgie was op AFS. Ik ben 3 jaar geleden al es in Buenos Aires geweest dus nu was het vooral leuk om die mensen terug te zien.
Vandaag zijn we de wijken La Boca en San Telmo gaan bezoeken. Caminito (in la Boca) is een van de bekendste en mooiste straatjes van de stad. Alle huisjes zijn geschilderd met de resten van de verf die de vissers gebruiken voor hun bootjes. Het idee is ooit gekomen om de wijk wat op te fleuren en te herwaarderen. Ondertussen is dit een heel toeristische trekpleister. En eigenlijk zijn enkel de gevels mooi en kleurrijk, wat zich daarachter bevindt is even arm als vroeger en net als de rest van de wijk.
In San Telmo hebben we op het plein waar in het weekend rommel- en antiekmarkt is, een prachtige tangovoorstelling gezien. De Argentijnse tango is een prachtige, verleidelijke en sensuele dans. Heel moeilijk, ik zie het mezelf zo niet direct doen, maar zalig om naar te kijken. Echt puur genot.
Morgen vliegen we naar de zuidelijkste stad van de wereld: Ushuaia. Het is daar nu zomer, maar onze bergschoenen, fleece en windjas liggen toch al klaar want het schijnt daar heel koud te zijn.
Kerst en Nieuw op z´n Braziliaans
Zoals ik verteld had hebben we dus een appartementje gehuurd in Barra de Lagoa. Dit is een vissersdorpje in het oosten van het eiland Santa Catarina, op ongeveer anderhalf uur met de bus van de stad Florianopolis, een stad die half op het vasteland ligt en half op het eiland.
We zijn wel op reis, maar toch hebben we onszelf 2 weken kerstvakantie aan de kust cadeau gedaan. Heerlijk, ons eigen huisje, ik kan weer es lekker koken en m´n eigen ding doen, we staan op en ontbijten wanneer we willen. Echt tof. We hebben een paar toffe toeristen leren kennen, een Aussi en een Kiwi op het strand, onze Zwitserse buren, een sympathieke Uruguayaan die stinkt uren in de wind, een Fransman die ons langs de koeien heeft geleid...
Hier in dit dorpje is niet veel te doen behalve aan het strand gaan liggen, wat zwemmen, beachball spelen, wandelen langs het strand... We gingen ook es een wandeling maken naar de vuurtoren waar je zicht hebt over het dorp, maar de weg werd eerst versperd door een bende koeien en een stier en later vonden we de weg niet meer, die was helemaal toegegroeid door struiken en zo... dus we zijn nooit aan die vuurtoren en aan de natuurlijke zwembaden geraakt.
Als we wilden uitgaan moesten we naar Lagao da Conceicao. Een dorpje wat verder waar veel bars zijn. We konden daar altijd naar toe met de bus, maar terugkeren in de vroege uurtjes was altijd een probleem. Het probleem in Brazilie is dat iedereen iets anders zegt en altijd met heel veel overtuiging iets vertellen wat ze eigenlijk totaal niet weten... ongelooflijk. Dus de uren van de bus om terug te komen waren en zijn nog steeds een misterie. We zijn es met de taxi teruggekeerd omdat we toen met 4 waren om de prijs te delen. De geschifte chauffeur reed ongelooflijk VEEL te snel en reed dan ook zonder blikken of blozen een kat dood. De volgende keer voelden we ons dus niet meer zo zeker over een taxi en we hadden ook geen geld meer, dus hebben we gelift. Dat is hier wel gemakkelijk op dit eiland en iedereen had ons ook verteld dat dit echt veilig is hier. En inderdaad, elke keer dat we hebben gelift waren we in 2 of 3 keer helemaal thuis.
Kerstavond vier je normaal met je familie... maar ja, Ellen en ik zijn dit jaar mekaars kleine familietje en we hebben dus verbroederd met onze Zwitserse buren. Zij hebben coctails gemaakt en bier geleverd, en wij hebben gekookt. ´t Was lekker en gezellig en daarna zijn we nog wat gaan navieren op het strand met nog een paar andere toeristen. En kerstdag op het strand, even belachelijk doen met onze kerstmutsen aan (*zie foto), is ook wel es iets anders dan taart gaan eten en koffie drinken.
2 dagen na kerst is Pavlina, een vriendin van Ellen, toegekomen. Ze wou nieuwjaar met ons vieren en ze zal een maand met ons meereizen door Argentinie. We hebben meteen ons luilekkerleventje een beetje aan de kant geschoven om weer wat actiever te worden. Samen met Julius, iemand die we in Rio al hadden leren kennen en die ook hier nieuwjaar komt vieren en met ons 3 zijn we gaan sandboarden. Man man, zo´n maffe sport! Sao Joaquina, een surfersparadijs, heeft ook prachtige duinen en daar gaat iedereen sandboarden. Ik ben geen durver en ik kan niet snowboarden, maar wel wel... we hebben ons doodgeamuseerd in dat zand en van die duinen surfen. Heel ons lijf doet nu wel pijn... maar twas echt de moeite waard.
En dan was het oudejaar... De Brazilianen gaan bijna allemaal in het wit gekleed, dit voor het geluk van het nieuwe jaar. Wij, rugzaktoeristen, verkiezen donkere kleren omdat je anders te veel moet wassen... dus wij hadden onze eigen stijl.
Het moest een geweldig feestje worden op het strand vlakbij onze deur... maar tis een klein beetje anders gelopen. Julius (van Rio) was bij ons komen eten. En opeens kwam de eigenaar van het appartement moeilijk doen omdat ze dachten dat hij bij ons ging blijven slapen en dat hij dan extra zou moeten betalen en zo. Zonder ons te informeren begonnen ze daar met een paar man tegen onze gast te roepen en te discussieren (ze hadden al wat bier op... en dan komt de agressiviteit wat sneller naar boven). Zowel vader, zoon, nonkel en zowat alle mannen van de hele familie kwamen zich moeien met dit voorval -waar bovendien niks van aan was, want we hadden gewoon gegeten en gingen dan naar het strand gaan voor een feestje. In elk geval begonnen ze met een paar man op hem te kloppen... echt ongelooflijk.
Dus met het gevolg dat we daar niet meer wilden blijven en we stonden dus een kwartier voor het nieuwe jaar met onze rugzakken op straat. We zijn dan naar het strand geweest om een goeie pint te drinken op het nieuwe jaar (naast de politie) en toen kwam de tante van Julius zijne maat ons halen. Met 10 man en veel te veel gerief in een pick-up gepropt voor anderhalf uur naar het noorden van het eiland. Ons gerief mocht bij de tante blijven, maar er was daar geen plaats om te slapen voor ons. Dus we hebben heel de nacht op het strand gedanst en dan met een zwaar hoofd het nieuwe jaar in op zoek naar een nieuw huisje voor onze laatste dagen in Brazilie.
De overgang naar 2007 zullen we zeker nooit meer vergeten!!!
Voor iedereen een heel gelukkig nieuwjaar, alle beste wensen en dat al je dromen mogen uitkomen...
1 januari 2007
Je kapoen, Saartje
