Paraguay
Paraguay... Fernando de la Mora, mijn stad, net aan de grens met Asunción. Hier heb ik mijn familie, fam. Kaleniuszka. Ze zijn geweldig! 7 jaar geleden was ik hier als gaststudent met AFS en nu is het de 4e keer dat ik hier terug ben. Ik heb 3 zussen (Clau 22, Emi 21, Romi 11), een broer (Alfre 24), mn mami en papi (Lucy en Andres), 1 waakhond (Tana), 3 poedels (Pati, Mabi, Popota) + de 4 jongen van Mabi, 1 papegaai (Pancho) en 8 parkieten. Tis een hele bende, maar die bende doet me wel thuisvoelen. Ok, ik moet toegeven, de honden zijn niet zo mijn ding, maar ik neem ze er bij he... zij nemen mij er ook bij, dus ja... het is een compromis ;-)
Paraguay... twaren 3 zalige weken. Om eerlijk te zijn, er valt hier niet zoveel over te vertellen want ik heb niet zo veel gedaan. Het waren weken om te rusten, om even niet te reizen, om even bij m'n familie en m'n vrienden te zijn. Het waren weken van terugzien en genieten. Weken van puffen in de hitte (gemiddeld 35 graden), afkoelen in het zwembad, zweten op de bus, 4 keer douchen per dag, vrienden bezoeken, samen uitgaan, samen de hele dag terere drinken (de typische thee van yerba mate met ijskoud water), heel veel bijkletsen en onnozel doen met m'n zusjes, op bezoek bij m'n collega's in het hotel waar ik stage heb gedaan, gaan eten bij de familie, gezinsmomenten, typisch Paraguayaanse BBQ's, enz.
Paraguay is nog niet veel veranderd. Het is nog altijd het land met de verkopers op de stadsbussen. "Chicle, caramelo, 100!", "gaseosa, gaseosa, 1000!", "banana paquete, 1000!", "PIÑA, 4 por 5000!". Ze verkopen vanalles, van snoepjes, drank en fruit tot kammen, wekkers, speldjes, enz. Wat wel opviel is dat het centrum van Asuncion minder bedelaars heeft dan vroeger en dat de stad ook iets properder is. Misschien gaat het toch de goede kant op met de armoede...
Maandag hebben we dan besloten om afscheid te nemen van Paraguay. We konden hier gerust een jaar blijven... maar ja, we willen ook verder reizen. Er valt nog zoveel te ontdekken in dit continent, dus we hebben de knoop doorgehakt en maandagavond de bus genomen naar Bolivia.
De rit was ook weer iets unieks. We moesten door de Paraguayaanse Chaco. Dit is een gebied in het westen van Paragauy. Er wonen heel weinig mensen en dit vooral o.w.v. het klimaat. Paraguay is heet, de chaco is nog erger. Bovendien is het hier heel stoffig en als het regent zitten alle wegen toe. De hoofdweg van Asuncion tot Bolivia zijn ze wel aan asfalteren, maar er ontbreekt nog een kleine 100km. 's nachts was het wel prachtig want er waren enorm veel sterren te zien, overdag hadden we puur natuur, een vlak landschap van aardewegen, gras, alle soorten bomen en struiken.
We hadden dus een bus geboekt met airco en semi-cama (half-bed), zodat we 's nachts toch een beetje zouden kunnen slapen en dat we niet te veel last zouden hebben van de hitte. Maar je kan het al raden. Het was zowat de ergste bus die we in heel onze Zuid-Amerika trip al hebben gehad. Een oude bus zonder airco, heel weinig beenruimte en de deur kon zelfs niet meer helemaal dicht, dit was enkel goed voor korte afstanden... maar wij hadden een rit van 24u voor de boeg. Maar we hadden wel de eerste plaatsen en zo kregen we wat meer wind binnen (door die deur die niet dicht kon) en konden we onze benen af en toe eens omhoog doen tegen de ruit (achter de chauffeur).
De chauffeurs hadden ook allebei een speciale rijstijl. Niet op tijd schakelen, opeens heel hard rijden op supersmalle weggetjes, soms hing de bus zo scheef dat we zeker waren dat we gingen kantelen. Maar er zat een groep "vrijwilligers zonder grenzen" op de bus, en die zaten de hele tijd hun bijbel te lezen, te bidden en Jezus-liedjes te zingen. Ellen en ik zijn er zeker van dat zij ons leven hebben gered, want na 23u kwamen we eindelijk vermoeid, gekraakt en stoffig, maar heelhuids aan in Santa Cruz, Bolivia.
Cataratas del Iguazu
Maandag hebben Ellen en ik de bus genomen van Asunción naar Ciudad del Este. Ongeveer 5u door het Paraguayaanse platteland, om uiteindelijk aan de komen in de meest hectische stad van het land. Ciudad del Este is het mekka van de zwarte markt, smokkelpraktijken, enz.
Maar we bleven daar niet. Na een tweetal uur wachten in de terminal kwam eindelijk de bus die we wilden nemen naar Argentinië, Puerto Iguazu. Daarvoor moesten we wel door Brazilië, aangezien er geen brug is over de Rio Parana tussen Paraguay en Argentina. Net over "Puente de la Amistad" = "Brug van de vriendschap", is de Braziliaanse grenscontrole. Aangezien we niet uitstappen in Brasil moesten we geen stempel hebben. Maar om een onbekende reden hebben we daar toch zeker een uur in de rij staan wachten met de bus. Aan de Argentijnse grens moesten we wel een stempel krijgen, maar deze keer verliep dat allemaal heel vlot.
´s Avonds kwamen we aan in het hostel dat we geboekt hadden via een website. Maar de eigenaars waren gaan eten en de nachtwacht wist echt van niks. Maar toen we `s avonds laat, nadat we gaan eten waren, terugkwamen, wist hij gelukkig al waar we konden slapen. De volgende morgen zijn we vroeg opgestaan want we zouden de wereldberoemde watervallen van Iguazu gaan bezoeken. 7 jaar geleden zijn we allebei al eens de Braziliaanse kant gaan bezoeken en nu wilden we de Argentijnse kant ook eens zien.
Wel ik moet zeggen dat ik weeral versteld stond. De Argentijnse kant is veel groter en heeft een enorm natuurpark. Vroeger was het drielandenpunt, Paraguay, Brazilië en Argentinië een enorm regenwoud. Het had een oppervlakte van 1 000 000km2, nu schiet er nog slechts 60 000km2 over van dit gigantische woud. Gelukkig is dit nu een beschermd natuurpark, erkend door UNESCO.
Eerst hebben we het museum bezocht, een prachtig museum met goede uitleg over alle fauna en flora van het park en met de geschiedenis van de Guarani-Indianen die vroeger in deze regio woonden. (dezelfde Indianen als in Paraguay) Het park heeft soms iets weg van een pretpark, door de eetstandjes, de souvenierwinkeltjes en het treintje. Maar als je dat even vergeet dan zie je de fantastische natuur. We hebben ook deze trein genomen want zo geraak je bij "La Garganta del Diablo" of "De Duivelskeel". Dit is de grootse waterval van het hele park. Een enorme watermassa komt neer in de Rio Parana, op de grens tussen Brazilië en Argentinië. Gewoonweg indrukwekkend.
Verder kan je in het park een aantal wandelingen maken en telkens zie je andere watervallen of zie je ze van een andere hoek. De ene keer sta je bovenaan de watervallen, de andere keer aan de onderkant. Telkens opnieuw prachtig! We hebben ook een moterboot genomen, die vaart tot dicht bij de "Duivelskeel" en dan vaart die ook onder 2 andere watervallen. Wel heel toeristisch allemaal, maar toch heel tof eigenlijk. En met deze temperaturen hier kan dat ook geen kwaad om even kletsnat te worden.
We hebben tijdens de wandelingen ook enorm veel dieren gezien: toekans, aapjes, coati's, duizenden vlinders in alle soorten kleuren, prachtige vogels, een yakare... Echt fantastisch.
Nu moet ik jullie laten, want we nemen straks de bus terug naar Asuncion. En we weten niet hoe lang we aan de grens zullen staan. Dus tot de volgende keer!!!
Días de emoción
Zoals ik dus verteld had, zijn we onze laatse dag in Mendoza een "wijntour" gaan doen. In een busje met 15 mensen, waarbij ook een Zwitsers koppel dat we in het hostel hadden leren kennen, reden we door het prachtige landschap. Langs wijngaarden, olijfgaarden en langs de irrigatiekanalen die typisch zijn voor de regio. Het eerste bezoek was aan een grote bodega van de familie "Lopez". We kregen een geleid bezoek door de bodega, die al bestaat sinds het begin van de vorige eeuw. Frankrijk heeft veel invloed gehad op de moderne versie van de wijnproductie. De houten vaten waar de wijn bewaard wordt zijn allemaal van Franse import. De Argentijnse wijnen zijn nog maar een aantal jaren wereldwijd verspreid, dit omdat ze pas sinds kort voldoen aan de standaard van de internationale markt.
De tweede bodega die we bezochten, "Baudron", is een klein familiebedrijfje. Deze bodega exporteert heel weinig maar hun wijn heeft een zeer goede kwaliteit. Het verschil met de andere bodega is dat ze hier nog veel vaker artisanaal werken. Bij "Lopez" gebeurt alles machinaal, hun machines verwerken tot 10 000 flessen per dag. Bij Baudron verpakken ze nog heel vaak met de hand, de machines die ze hebben verwerken maximum 5000 flessen per dag. De rondleiding die we kregen bij de tweede bodega was wel veel aangenamer dan bij die grote. Hier kregen we bij het wijnproeven ook echt uitleg over de smaak, de kleur, de geur,...
Als laatse bezochten we een bedrijf waar ze olijfolie maken, andere producten op basis van olijfolie (o.a. bodyspray) en gedroogde vruchten (o.a. rozijnen, gedroogde tomaten,...).
Om 22u hadden we de bus naar Cordoba voor 9u. Aanvankelijk wou ik eerst naar San Juan gaan om Anita (een van mijn zusjes van AFS, ze heeft bij ons thuis gewoond in '99 voor 6 maanden) te bezoeken. Maar aangezien ik haar totaal niet kon bereiken heb ik dat bezoek moeten schrappen op mijn lijstje. Jammer!
Aangekomen in Cordoba heb ik afscheid genomen van mijn reisgezel Lorenz en daar in de terminal stond Vicky al een uur (de bus had wat vertraging) op me te wachten. Vicky is mijn andere Argentijnse zus (ze heeft via AFS 6 maanden bij ons gewoond in 2001). Het weerzien was fantastisch. 3 jaar geleden had ik haar al eens teruggezien in Buenos Aires, maar nu kon ik haar thuis ook eens leren kennen. Ze studeert in Cordoba capital, en deelt hier samen met haar zus en broer een appartement.
Samen met Vicky gewandeld door het oude koloniale centrum, het oude stadshuis van in die tijd bezocht, de prachtige kathedraal en de catacombes. We hebben ook als 2 echte toeristen de city tour bus genomen. Gedurende anderhalf uur rijdt die door de stad en kregen we overal uitleg (Spaans/Engels) van een leuke gids. Na 2 dagen Cordaba zijn we naar haar thuis geweest, Hernando, een dorp op 150km van de stad. Het waren rustige dagen met haar familie, gaan zwemmen in het zwembad bij haar nicht,...
De zaterdag gingen we naar Embalse, een dorpje in "las sierras", de heuvels rond Cordoba. Haar opa heeft daar een vakantiehuisje en heel de familie gaat daar in de zomer regelmatig een paar weken naar toe. We zouden de hele dag gaan wandelen rond het stuwmeer in de natuur. Maar toen we `s middags aankwamen in Embalse zat het al helemaal zwart. Na de typische Argentijnse asado (BBQ) begon het te gieten. Toen de ouders en opa de siesta sliepen zijn we dus met Vicky, haar zus en de vriend in de auto de omgeving gaan verkennen. Gelukkig is de zon er in de loop van de namiddag nog even doorgekomen zodat ik toch iets van de prachtige omgeving heb gezien. Het stuwmeer, de hydro-electrocentrale, de bossen,...
Normaal gingen we daar blijven slapen, maar uiteindelijk zijn we naar Cordoba geweest, lekker gaan eten met haar ouders en Vicky en ik zijn nog uitgeweest met Lucas (haar vriendje) en zijn maten. De volgende middag had ik de bus naar Paraguay, weeral met panoramisch zicht. Afscheid van Vicky, haar familie en Argentinië. Een beetje triest...
Na 12u op de bus kwam ik aan in Resistencia, de vuilste terminal die ik tot nu heb gezien in mijn leven. De vloer zat vol, maar dan ook letterlijk VOL met zwarte, vieze, vliegende kakkerlakken. Het was daar bovendien ook immens warm en het krioelde van de muggen. Daar moest ik in het midden van de nacht een uur wachten op de bus naar Asunción. Gezellig is anders, maar goed, heb nog wat zitten kletsen met een Chileense vrouw, die me bovendien gered heeft van een kakkerlak op mijn voet... Brr...
Om 6u ´s morgens kwam ik aan in mijn geliefde tweede thuisland, Paraguay, Asunción. Een taxi genomen, ik werd meteen in de zak gezet, want zijn meter werkte niet... dat werd duidelijk toen we al een km van de terminal verwijderd waren. Het ding stond aan toen we vertrokken, maar onderweg zette hij het gewoon af. Uiteraard nieuwsgierig, en hun stijl kennende vroeg ik waarom hij dat deed. "Ah ja, gisterenavond is de meter stuk gegaan en nu ben ik aan het proberen of hij al werkt of niet..." Ja, ja...
Enfin ja, ik maakte me niet veel zorgen, khad niet veel geslapen op de bus en na 3 jaar ging ik nog es terug naar m´n 2e thuis... Mijn zus, Emi, deed de deur open... Waw, zo tof. Een dikke knuffel van mn mama en mn zussen... Echt leuk! Ondertussen hebben ze hier 8 honden, 1 van de poedels heeft 4 jongen, zo grappig. Tzijn precies bollekes wol die rondhuppelen in de living. Maar natuurlijk kak en pies all over the place... onder andere daarom hou ik niet zo van honden... maja...
