Indrukken van Zuid-Amerika...
Deze week ben ik in Trujillo, aan de kust van Peru. Ik had heerlijke plannen om te genieten van een weekje strand tot ik Ellen terug zou zien in Ecuador. Maar het lot heeft anders beslist. Ik ben zondag zwaar ziek geworden en ik lig al een hele week met hoge koorts en blaasontsteking in mijn bed. Gelukkig ben ik in goede handen bij de AFS-gastmama van Lien, mijn huisgenootje in Gent. Bij wijze van ontdekking van de omgeving, heb ik alle dokters, ziekenhuizen en apothekers van de stad afgedweild. Ook eens interessant moet ik toegeven, hoewel ik het liever anders had gehad.
Veel nieuws heb ik deze week dus niet, maar ik heb me wel eens beziggehouden met het analyseren van een aantal Latino-opvallendheden. Latino's en Latino-lovers, voel jullie niet aangevallen. Ik hou nog steeds en zoals altijd van Zuid-Amerika, het zijn enkel een paar opvallende gebruiken gezien door de ogen van een reizende Europeaan...
Het is eigenlijk allemaal begonnen toen ik maandag naar het ziekenhuis ging. Alles werkt daar o-zo-efficiënt! Ik werd er gek van. Een groot gebouw, er lopen veel te veel mensen rond. Wel op de zieken geen commentaar, want ziek is ziek en da's overal een miserie in de wereld, hoewel het ook soms wat beschaafder of discreter zou kunnen, maar goed. In plaats van plakkaatjes (richtingaanwijzers) te plaatsen in zo'n groot gebouw... maar nee. De onvriendelijke hoofdingangbewaker, die eerst m'n paspoort wou zien voor ik het ziekenhuis binnenmocht, zei dat ik op het einde van de gang "informatie" zou vinden. Ja ja... een opsplitsing vond ik: welke gang moest ik nu kiezen? Dan moest ik samen met wel 100 anderen wachten in een rij om me in te schrijven in het ziekenhuis. Ik vond dat al een overbodige zaak, aangezien ik daar toch nooit terug ga, maar dat moest nu eenmaal. Dan moest ik weer met een 20-tal andere mensen wachten in een andere rij om een "ticketje" voor een bezoek bij de dokter te kopen en daarna mocht ik op mijn gemak op een keihard plastic bankje ongeveer 2 uur wachten tot ik eindelijk de dokter kon zien. Tja... efficiëntie, 't is een mooi ding!
En nu ik toch vertrokken ben...
Ze zijn kampioenen in voorbij steken. Altijd de eerste willen zijn. Iedereen kent wel de uitspraak "Mañana, mañana", maar als ze in een rij moeten wachten hebben ze opeens haast. En wij buitenlanders zijn een goede prooi natuurlijk. Nietsvermoedend komen ze eerst naast je staan en dan aan de kassa of de toonbank staan ze opeens voor je. En wees er maar zeker van dat je luid moet roepen of hard moet duwen om je plaats niet kwijt te zijn. Het begon al in Venezuela, in Brazilië begonnen we het echt door te hebben en ondertussen zijn we volleerd in zelfverdediging aan de kassa.
Het verkeer, dat is ook een verhaal op zich. Toeter constant is grote regel nr. 1! Verkeersregels zijn er om genegeerd te worden is hier de algemene leuze. Rode lichten tellen niet meer vanaf dat het donker is. Of misschien wel, maar dat is afhankelijk van het gemoed van de bestuurder. Iedereen beslist daar zelf zo'n beetje over. Voetgangers? Nog nooit gezien. Zoals lucht waarschijnlijk... gewoon omverrijden, of toch bijna. En rijstroken... waarom zou je maar op 2 stroken rijden als de weg bijna breed genoeg is om er 4 van te maken. Ik kan er ook net nog wel tussen denk ik... duw... wring.... ja! En anders toeter ik he... dan gaat er altijd wel iemand aan de kant.
Nog een leuke ontdekking. Ga op restaurant, vraag de kaart en bestel iets. Zorg dat je een plaatsje hebt waar je de deur kan zien. Je zal iemand naar buiten zien gaan en even later zal diezelfde persoon terug binnen komen met een zakje. Een zakje vraag je je af? Natuurlijk, ze moesten nog de helft van de ingrediënten kopen. Ze hebben een mega menukaart maar bijna niks in hun keuken. En zo zal je het zien in elk land, in elke stad en bijna in elke plek waar je gaat eten. Of nog beter. Je besteld iets, je moet ongelooflijk lang wachten en dan komen ze met iets wat je niet besteld hebt. En dan zijn ze heel verbaasd als je dat niet wil hebben. Soms heb ik moeite met hun hersenkronkels.
Wist je dat zij hun gsm ook anders gebruiken dan wij? Luisteren naar hun gesprekspartner doen ze uiteraard normaal zoals de hele wereld hun gsm vasthoud, maar om te praten houden ze hun gsm horizontaal voor hun mond. Ah natuurlijk, anders kunnen ze je aan de andere kant toch niet horen? Uhu!
Oh ja... en voor ik het vergeet! Muziek! Dit is zowat de zin van het leven. Het enige bijzonder opvallende hier is, dat iedereen een andere smaak heeft van muziek en dat iedereen altijd alles buiten doet. M.a.w. in 1 straat heb je 50 soorten muziek. En natuurlijk vindt iedereen zijn eigen muziek de beste. Dus... diegene met de beste geluidsinstallatie is de winnaar. En de andere moeten niet onder doen... AMAI... mijn oortjes! :-)
Latino's: ze hebben fantastische culturen, prachtige natuur, speciale levensstijlen, mooie talen en... een paar rare gewoontes!
Sportvrouw van het jaar!
Jongens, jongens... jullie onsportieve Saar heeft weer eens haar grenzen verlegd!
Samen met een Israeliet die ik in Cusco al eens had ontmoet en in Lima weer tegen het lijf liep, ben ik naar Huaraz geweest. Terug weg van de kust van Lima, terug de bergen in. We hebben een trek geboekt van 4 dagen in de bergen. Een hike tussen 3300m en 4800m. Woensdagmorgen vertrokken we met 2 Britten, een Frans-Canadees koppel en onze gids Felix. Eerst met een lokale bus 4u naar een dorpje, de bergen in. Huaraz ligt ongeveer op 3200m en het dorpje (6 huizen, een paar ezels, en openbaar toilet in de vrije natuur) waar we vertrokken op 3500m. Onze ezels die de bagage (tenten, slaapzakken, warme kleren, kisten met eten, kookgerief, gasflessen,...) zouden dragen werden geladen. Ocharme die beestjes. Ze zijn zo lief en hebben van die schattige ogen. Maar ze zijn wel enorm sterk.
De wandeling ging door prachtige valleien, langs kleine dorpjes met bedelende kindjes, langs besneeuwde bergtoppen (Cordillera Blanca) en langs rotsbergen (Cordillera Negra). We liepen langs prachtige rivieren of smalle paadjes op bergkliffen, soms met, soms zonder begroeing. We sliepen telkens langs een rivier of naast een waterval zodat we onze waterflessen konden bijvullen. Leuke kampeerplekjes met gezelschap van onze ezels, koeien en stieren. We kregen elke morgen en avond een cocathee. Dat helpt een beetje tegen de hoogte. De tweede nacht heeft het heel de nacht geregend en gewaaid zodat er niemand echt heeft geslapen. En toen we de derde nacht aan het eten waren in de tent van de gids en de ezeldrijver, hebben een paar koeien de tent van de Britten aangevallen. Met gevolg dat ze een beetje krom stond. Maar ze konden er gelukkig nog in slapen.
De tweede dag was een hele seriueze wandeling. We hadden geslapen op een hoogte van 3800m en we moesten wandelen tot een bergpas van 4750m. Toen we over 4000m waren kreeg ik zware ademhalingsproblemen. Het was zo erg dat ik bijna hyperventileerde. Maar de lieve gids heeft al z'n kennis gebruikt en toen ik m'n ademhaling weer onder controle had ging alles goed voor de rest van de tocht. Soms kon ik zelfs snel wandelen, maar ik was blij dat ik het Canadese meisje soms kon vergezellen aan de staart van onze groep. Toen we de pas bereikten was ik toch wel een beetje trots moet ik toegeven. Mijn conditie is niet je dat en wandelen in de bergen maakt dat zeker niet gemakkelijker. Op de top hadden we zicht op een paar prachtige lagunes in het dal en op een turkoois-blauw gletsjermeer. Adembenemend.
De laatste 2 dagen wandelden we meer op vlakke stukken, door soppige graslanden, langs iddyllische riviertjes, watervallen van kliffen in prachtige granietstenen. De laatste dag moesten we over een stuk waar de vorige week door het slechte weer een hele hoop rotsblokken nr beneden was gevallen. Ze blokkeerden de hele weg en de ezels konden daar niet over. Dus moesten we al het gerief over 200m rotsblokken dragen om het aan de andere kant op nieuwe ezels te binden. Ik heb wat hoogtevrees dus ik had al genoeg werk met mezelf, maar de gidsen die vlogen over die stenen. Ze dragen typische sandalen gemaakt van autobanden en huppelen overal door alsof het hun living is.
Toen we op de eindbestemming waren werden we met 7 in een taxi gepropt voor een uur en dan nog anderhalf uur op een colectivo (een mini-busje waar je geen plaats hebt voor je knieën). Het was een prachtige tocht, ik heb afgezien maar ook enorm genoten. s' Avonds hebben we met onze bende onszelf getrakteerd op een lekkere Pisco-Sour en Zwitserse kaasfondue.
Rush door Peru ;-)
Na 10 vermoeiende uren op de nachtbus van Arequipa kwamen we om 6u30 's morgens aan in Nasca. We gingen onmiddellijk naar het reisbureau die verantwoordelijk was voor onze vlucht. We kregen een video te zien over de Nasca-lijnen en over het leven van Maria Reich, een Duitse vrouw die tot haar 96e haar leven heeft gewijd aan het bestuderen en blootleggen van de lijnen. We hebben met een klein vliegtuigje, voor 5 personen en de piloot over de lijnen gevlogen. Heel interessant. Je kon de lijnen eigenlijk echt goed zien, veel beter dan we konden vermoeden. Voor de zekerheid hadden we een pilletje genomen en niet ontbeten, want we hadden gehoord van sommige mensen dat ze ziek werden. En inderdaad, de piloot doet wel heel korte bewegingen zodat iedereen de lijnen goed kon zien.
Na een lekker ontbijt namen we de bus naar Ica. Om even te pauzeren van de busrit, bezochten we daar een museum over de verschillende culturen in Peru. Heel interessant, ze hadden daar schedels die aantoonden hoe ze schedelvervormingen deden in die tijd. En in de namiddag namen we dan de bus naar Pisco. De volgende dag hebben we dan eens niets gedaan. Een heerlijk dagje aan het zwembad van ons hotel. Zalig! We hadden al zoveel gedaan de laatse week dat we nood hadden aan een beetje rust.
En dan gingen we naar de Ballestas eilanden en het Natuurreservaat van Paracas. Naar de eilanden gingen we met een bootje. We hebben daar zowat 2u rondgevaren. Prachtige rotsformaties met cormorans (aalscholvers), pinguins, meeuwen, gieren, zeeleeuwen. Echt tof! Hele kuddes zeeleeuwen die hun speciale schaduw- en zonneplekjes hebben, hun stranden waar kleintjes worden gebaard en opgevoed, langs de kustlijn waar de kleintjes samen spelen en opeens hun kopjes boven water steken, waar ze lekker samen liggen te brullen. Rotsen die helemaal wit zijn van de "guano", m.a.w. vogelschijt! ;-) Daarna gingen we met een busje naar het natuurreservaat. Een woestijn! Een indrukwekkende zandwoestijn aan de Stille Oceaan. De lokale fauna hebben we niet gezien omdat de dieren zowiezo wegblijven van de toeristische paden en omdat ze de dieren willen beschermen. Maar de natuur was groots en indrukwekkend!
Vrijdag gingen we dan naar Lima. Ons laatste avondmaal, ons laatste ontbijt en ons laatste middagmaal na 2 weken samen reizen. En dan met onze praatgrage taxichauffeur richting luchthaven voor het afscheid. Mama en Marieke, twaren 2 hele leuke weekjes samen met jullie. Ze zijn voorbijgevlogen!
Arequipa en de Condors
Na een ijskoude busrit van 10u kwamen we 's morgens om 6u of zo behoorlijk vermoeid aan in Arequipa. We namen een taxi naar een klein hostal waar we een kamer voor ons 3 kregen, geen half uur later lagen we in ons bed. Om 9u werden we opeens letterlijk wakker geschud door een aardbeving. Niks ernstigs, maar 't was wel even schrikken moet ik zeggen. En later die voormiddag is er nog een kleine aardbeving geweest. Toch wel een beetje eng als je zo de grond en je bed onder je voelt verschuiven.
We zijn dan maar de stad wat gaan verkennen en een paar tours gaan boeken. Aangezien mama en Marieke maar 2 weken de tijd hebben, doen we nu wat meer georganiseerde trips om wat sneller verder te kunnen gaan. Het is Semana Santa en in Latijns-Amerika zal je het geweten hebben. 's Avonds stonden we op het hoofdplein, Plaza de Armas, en daar kwam een processie voorbij voor Goede Vrijdag. Een hele boel mensen, allemaal met kaarsjes, kwamen voorbij in een serene stoet met relikwieën en andere kerkelijkheden.
Zaterdagmorgen gingen we dan met een busje met nog een twintigtal andere toeristen naar de Colca-cañon. Een prachtige kloof tussen de bergen. Ik had gedacht, Arequipa... we zijn dichter bij de kust, dus hier zijn de uitlopers van de Andes. Maar de vulkaan Misti (5600m) en andere hoge besneeuwde bergtoppen bewijzen hier het tegendeel. We reden door een bergachtig woestijnlandschap en we zagen vicuña's, lama's en alpaca's. Na de middag kwamen we aan in Chivay. Daar logeerden we en in de namiddag gingen we van daaruit naar de natuurlijke warmwaterbronnen van La Calera. Heerlijke baden van water rond 40ºC. 's Avonds zijn we naar een "peña" geweest, dat is een optreden met lokale Andes-muziek (panfluiten en andere lokale instrumenten waarvan ik de naam niet ken). Heel leuk.
's Morgens om 5u uit de veren. We vertrokken met ons busje en reden opnieuw door een prachtig landschap, deze keer langs de Colca cañon. We stopten aan een paar prachtige uitzichtspunten en ook in een klein dorpje waar wij 3 tijdens de Paasmis in de klokkentoren zijn geklommen. Echt wel tof, want ineens liepen we zomaar over het dak. We hadden een prachtig uitzicht! Het eindpunt van onze trip was "El cruz del Condor". Een punt waar heel wat condors zitten. Dit zijn een soort gieren (dus geen roofvogels) met een vleugelbreedte van 3 tot 4m. Precies om 8u30 kwamen ze tevoorschijn. Ze zweven door de lucht, en net alsof ze weten dat alle toeristen daar staan om foto's te nemen, komen ze af en toe heel dicht om te poseren (je moet wel snel zijn natuurlijk!).
Een hele mooie excursie! Nu zijn we in Arequipa en vanavond nemen we de bus naar Nasca. Daar zullen we morgen over de alombekende lijnen vliegen... Hopelijk zijn onze magen sterk genoeg!
Cusco en Machu Picchu
Vorige woensdag is Ellen vertrokken naar Brasil op bezoek bij een paar vrienden in Rio. Snif snif... afscheid voor een maand! Ik moest nog wachten tot zondag tot m'n mama en m'n zussie aankwamen. De donderdag ben ik samen met Chen, een Israeliet die ook in ons hostel was, een hele dag ruïnes gaan bezoeken. We hebben een lokale bus genomen naar Pisaq (op zo'n 35km van Cusco). Pisaq is een heel leuk bergdorpje met een prachtige lokale fruit- en groentenmarkt en uiteraard met een artesaniamarkt (toeristenspulletjes).
Nadat we daar wat hadden rondgelopen en een superdikke gekookte maïs hadden gegeten zijn we samen met een oude Amerikaan, met een grote hoed op, naar de ruïnes geweest. Je kan het je niet inbeelden hoe de Inca's hun steden bouwden. Reuzengrote stenen die ze meestal van andere bergen haalden en dan als een puzzel perfect in mekaar lieten passen. En dat ZONDER cement of andere hulpmiddelen. Na een wandeling van ongeveer 2u hebben we de bus terug genomen richting Cusco. Ongeveer op 12km voor de aankomst zijn we afgestapt en te voet verder gegaan tot in Cusco. Onderweg lagen namelijk nog andere ruïnes die we wilden bezoeken: Tambomachay en Pukapukara. De Inca's waren niet alleen meesters in het bouwen, ze wisten hun plekken ook perfect uit te kiezen. Moeilijk bereikbaar in de bergen maar met ongelooflijk prachtige uitzichten! Zaterdag zijn we dan nog Saqsaywaman (in de volksmond: Sexy Woman), een ruïne vlakbij de stad gaan bezoeken.
Zondag was dan D-day. Om 6u30 opgestaan om naar de luchthaven te gaan. Het weerzien met mama en Marieke was heel leuk na 6 maanden. We hebben samen een hele dag al kletsend door de gezellige stad Cusco geslenterd en we hebben ondertussen ook een van de lokale specialiteiten "cavia" gegeten. Niet zo lekker om eerlijk te zijn, lama is dan toch veel beter.
De volgende dag zijn we met een lokale bus door het prachtige landschap van de omgeving van Cusco gereden op weg naar de ruïnes van Tipón. Dit was weer een hele ervaring. Een bus met ongeveer 20 zitplaatsen. Toen we vertrokken aan de terminal was dat ook zo. De bus zat vol, iedereen had z'n plaats. Naast mama zat een stinkend, vuil oud mannetje... ze had geluk ;-) We waren nog maar net uit de terminal en elke 2min. stopte de bus om iemand bij te laten. Op den duur hingen er borsten tegen mn gezicht, vuile loodzware zakken steunden op m'n billen. Een moeder met een kind op haar rug (in de typisch gekleurde doeken) zwaaide behendig haar baby naar voor, haar trui omhoog en ze begon hem de borst te geven. Opeens kwamen we langs een politiecontrole, de chauffeur riep iets. En ja hoor, ongelooflijk maar waar... alle mensen op het middenpad zaten opeens op hun hurken. Blijkbaar was dit niet helemaal volgens de regels... zoals zoveel dingen hier. De ruïnes waren prachtig, maar de rit heen en terug met de bus was al helemaal de moeite waard.
Dinsdagmorgen namen we dan de bus naar Ollantaytambo. Dit is een leuk stadje in een vallei met een prachtige Inca-stad op de flanken van de bergen. Indrukwekkend. Je hebt een prachtig zicht op de ruïnes vanuit de stad en omgekeerd. `s Avonds namen we de trein naar Aguas Calientes. Dat is de uitvalsbasis om het bekende Machu Picchu te bezoeken. `s Morgens stonden we om 4u30 op. ZOT! Ja inderdaad, maar de eerste bus naar de grote Inca-stad vertrok om 5u30 en daar wilden we bij zijn. De rit in de ochtendschemering was prachtig, de bergen helemaal in de wolken.
We waren bij de eerste groep binnen in het park. En dat loont meer dan de moeite. De hele stad was gehuld in de mist. Toen de zon opkwam kon je soms een glimp opvangen van een bepaald deel van de stad tussen de wolken door. We liepen letterlijk tussen de wolken. En vanop de bergen had je telkens adembenemende zichten op de diepe vallei en de Urubamba-rivier. We zijn ook naar een nieuwe stad geweest die ze nog niet zo lang geleden hebben ontdekt, Waynapicchu. Daarvoor moesten we een berg beklimmen om U tegen te zeggen. Geschift! Maar o zo prachtig. In de namiddag zijn we nog naar de zonnepoort gewandeld. Daar vonden we het plekje terug waar mama en papa 28 jaar geleden hun tentje hadden opgeslaan. Wat een emotie! We hebben ongeveer 9u rondgewandeld in het park. Onze knieën hebben afgezien van alle trappen te doen, maar we hebben enorm genoten van deze dag. Terug in Aguas Calientes hebben we onszelf tegoed gedaan aan een relaxuurtje in de warmwaterbronnen. Heerlijk!
Deze morgen zijn we met de trein en de bus teruggekeerd naar Cusco en vanavond nemen we de trein naar Arequipa... richting kust, Chau Cusco!
