Pirates of the Carribbean
En hier zijn we dan... heelhuids aangekomen in Panama City. Daarvoor zijn we door de "hel" en door het paradijs gegaan. Terug in Cartagena vonden we de volgende morgen onmiddellijk een zeilboot die diezelfde dag nog zou vertrekken naar Panama via de San Blas eilanden. Samen met 7 andere toeristen en onze Spaanse kapitein Javier vertrokken we vanuit de veilige baai van Cartagena richting open zee. Papierwerk (????) en paspoortcontrole hadden ons nog de hele middag in de jachthaven van Cartagena gehouden. Maar tegen zonsondergang konden we dan eindelijk toch vertrekken. Een mooie start van onze 5-daagse trip.
We waren nog maar goed op open zee en Ellen, Owen en ik werden al ongemakkelijk. En ik die zeevrouw wou worden... hmm! Wat een idee! Daar moet ik dan nog maar eens goed over nadenken. De eerste morgen lag alles van de vorige dag er weer uit (Sorry voor de details). Maar na 2 zeeziekpilletjes en wat plat liggen voelde ik me al veel beter. Ellen en Owen hebben 2 dagen platgelegen. Ongeveer 40u hebben we op volle zee gevaren met een prachtige zeilboot en niets dan water om ons heen. Een heel speciaal gevoel. En toen kwamen we aan op de San Blas eilanden. Tja... nu weet ik niet meer goed waar "het paradijs" zich bevindt. Waarschijnlijk zijn het de Caraïben in hun geheel. Allemaal kleine eilandjes met parelwitte stranden en palmbomen. "Op een onbewoond ei...ei...eiland..." Amai amai.
De eerste avond op San Blas hadden we een kampvuur gemaakt op een eilandje. Toen wilden we met een paar terug naar de boot, 2 anderen wilden op het eiland blijven slapen. Dus met 5 man kropen we in de dingi (het kleine bootje) en 2 man begon te roeien. En wij maar begeleiden want zij zaten met hun rug naar de bestemming: "Aussi, Spain... all together". Een hilarisch moment tot er water in de boot begon te komen. Blijkbaar zaten we met een man teveel in het bootje. De kapitein lag al te slapen en wij hadden geen idee... Op de koop toe was er een enorm sterke stroming. Eens we de zeilboot voorbij waren raakten we onmogelijk terug. En maar roeien en roepen... maar niks hielp. Er kwam alsmaar meer water in het bootje. Uiteindelijk sprong Claire in het water maar op dat moment liep de boot onder. Dus we kapzijsden met z'n allen. Iedereen greep iets vast om niks verloren te laten gaan. En maar zwemmen tegen stroming richting zeilboot. Tim kwam snel aan op de boot en begon de "captain" te roepen. Die kwam uit z'n diepe slaap even kijken en ging weer naar bed. En wij maar ploeteren. Toen iedereen eindelijk terug aan boord was, kwamen we tot de conclusie dat de dingi en de gitaar waren verdwenen. Maar we waren blij dat iedereen veilig aan boord was.
De kapitein was minder blij met dit verhaal de volgende morgen. Na een middag zoektocht zijn we aan een ander eilandje aangemeerd, maar die avond zijn we wel op de boot gebleven. Na 5 dagen zat de trip erop. 's Morgens gingen we naar de meest exotische paspoortcontrole ooit: een palmboomeilandje. Van daaruit voeren we richting Carti, onze eindbestemming met de zeilboot. We hadden een haven verwacht... maar we stopten bij een kade waarlangs allemaal houten huisjes stonden van de Kuna Indianen. De vrouwen waren heel mooi en traditioneel gekleed, de mannen liepen er zomers en verwesterd bij, wel allemaal op blote voeten. Hier kochten we een ticket naar Panama City in het "toerismebureau". Lees: een klein donker hok waar zakken suiker lagen te wachten om ergens naartoe gebracht te worden, waar een grappig mannetje de administratie aan het doen was op een echte typmachine en waar je vanachter ergens het "loket" had.
In een houten Kuna kano werden we overgezet naar het vaste land. Daar moesten we even wachten op ons vervoer naar Panama City. Voor ons een 4x4 pick-up, voor de rugzakken een beestenwagen die het eerste halfuur constant stilviel. Na een tocht van 4u door de jungle kwamen we vermoeid, maar veilig en wel aan in de hoofdstad van Panama. Hier blijven we een paar dagen en zaterdag vliegen we dan naar Guatemala waar mijn papa ons komt bezoeken. Olei!
Back to Paradise
Na 3 dagen duiken, video's bekijken en theoretisch examen afleggen, waarvoor ik geslaagd ben met 88%, heb ik nu het officiële brevet van "PADI Open Water Diver". Met andere woorden, het eerste niveau... maar het smaakt naar meer... we zullen zien!
Samen met Griet, Tom en Wouter (iemand van Zottegem die we hier toevallig zijn tegengekomen) hebben we leuke dagen gehad in Taganga. Met ons viertjes zijn we dan naar het nationale park van Tayrona geweest. Hier was ik ongeveer 2 jaar geleden al eens geweest met Anthony (ex-klasgenoot van in Kortrijk). Ik was toen zo onder de indruk dat ik hier nog eens terug wou komen. En ja hoor... nog steeds even zeer onder de indruk van dit paradijs: Caribische zee, witte stranden, heerlijke temperaturen, leuke wandelpaadjes, jungle en bergen op de achtergrond, hangmatten om in te slapen en muggenspray met veel DEET. Wat wil een mens nog meer? Dit is echt genieten.
Zondag kwamen Ellen, Rich, Jye, Paul en co terug van hun tocht naar "La Ciudad Perdida" en dus gingen we hen opwachten in het vretrouwde Taganga. Samen met een leuke bende uitgeweest tot in de vroege uurtjes en 2 dagen later moesten we alweer afscheid nemen van Griet en Tom. Jammer, maar zij moeten terug aan het werk.
Ellen en nog een paar wilden ook nog graag eens naar Tayrona en ik had geen probleem om voor een derde keer terug te gaan. Nog 2 nachten met de hangmat gevochten, maar in slaap vallen met de junglegeluiden en wakker worden met het geluid van de golven die tegen de rotsen slaan is echt zalig!
En toen was het weer tijd voor afscheid. Alle mensen waarmee we de hele tijd hebben samengereisd in Colombia gingen allemaal hun eigen weg. Wij gingen terug naar Cartagena op zoek naar een boot om ons naar Panama te brengen.
Waw...
Ondertussen zijn we bijna 3 weken in Colombia. Na een toffe week in Medellin zijn we samen met de Brit Rich naar Cartagena getrokken. We kwamen aan in een hostel en de eerste die we hoorden roepen was Paul, onze Australische roommate van Medellin. En zo kom je heel vaak dezelfde mensen weer tegen. Grappig!
2 jaar geleden was ik al eens in Colombia en het was een tof gevoel om in een "bekende" stad rond te lopen. Het is hier puffen en zweten, de hitte slaat ons om de oren. In de buurt van Cartagena is een vulkaan waar je een modderbad kan gaan nemen. Heerlijk drijven op brubbelende modder en je dan laten afspoelen door een dame in de modderige waterpoel.
De dag nadien zijn we naar "Playa Blanca" geweest. Daarvoor moesten we een bootje nemen in een van de vuilste haventjes die je je kan voorstellen. Met 25 Colombianen inclusief baby's en een papagaai en 5 toeristen zaten we goed op mekaar gepakt in dat bootje. Eerst moesten we onze afdingkunsten nog eens bovenhalen want ze wilden er ons weer eens "goed opleggen". Toen werden er nog kilo's zakken met eten bijgegooid en ons bootje zakte alsmaar dieper in het water... Maar na een uur konden we dan eindelijk toch vertrekken en na een kwartier met onze neus in de zeewind kwamen we op het mooie strand. Hier werden we wel onmiddellijk overvallen door een bende "masseurs" die vonden dat we er heel gestresseerd uitzagen, mensen met fruit, drankjes, snorkelmateriaal, artesania, enz. Maar na wat negeren en afwimpelen hebben we genoten van een heerlijk dagje strand, helderblauw water en beachvolley.
En die avond kwamen Griet en Tom aan in Cartagena. Voor de mensen die hen niet kennen: Griet is mijn ex-collega van bij Continental en Tom is haar vriend. Echt leuk om elkaar terug te zien. Ze hadden bovendien hopen Belgische chocolade mee, de Humo en de Flair. Leuk, leuk!! Ondertussen zijn we in Taganga. Dit is een strand-, duik- en vissersdorpje in de buurt van Santa Marta en Tayrona, waar het krioelt van de Israelieten en andere toeristen. We logeren in een reuzegezellig hostel. We genieten en zien af van de warmte. Ellen is een trek gaan doen naar de "Ciudad Perdida of The Lost City" met een paar vrienden van in Medellin en Cartagena. Ik wou leren duiken en bij Griet en Tom blijven, dus moest ik het andere laten vallen.
Duiken is fantastisch. Het idee is gekomen na het snorkelen in Galapagos. Vandaag ben ik tot 20m diepte geweest. M'n oren zitten nog dicht, maar het was een prachtige ervaring. Ik moet nu wel weer een beetje studeren wat niet evident is na 8 maand reizen en in deze hitte, maar dat hoort bij de duikcursus. De praktijk is jammergenoeg maar 3 dagen, maar ik merk het verschil al enorm met de eerste duik. Nu kan ik naast oefeningen doen onder waren ook echt genieten van de onderwaterwereld. Een nieuwe wereld gaat open...
Colombia
Vorige dinsdag hebben we een vlucht genomen naar Colombia. Een vlucht naar Medellin met tussenstop in Bogota waar we moesten rennen om onze connectievlucht te halen. Meestal reizen we met de bus, maar de grens met Colombia is toch iets speciaals. Het zuiden is toch nog altijd niet 100% veilig "zeggen ze", dus namen we toch maar het zekere voor het onzekere.
We zijn ondertussen 5 dagen in Medellin. Dit is een van de grootste steden in Colombia, gelegen op de uitlopers van de Andes. De stad is een grote hectische boel. We waren van plan om in het centrum te logeren, maar toen we daar rondliepen op zoek naar een hostel is ons idee snel veranderd. We werden constant nageroepen: "gringa, americana" en er liepen enorm veel bedelaars rond. Avontuur kan spannend en leuk zijn. Maar het moet ook leuk blijven. En dit vonden we niet echt comfortabel. Nu logeren we dus in een Kiwi-gerund hostel in een woonwijk buiten het centrum. Een heel gezellig hostel waar we toffe mensen hebben leren kennen: Kiwi's, Aussi's, Nederlanders, een Brit, Israelieten,... vanalles wat... maar we zijn toch bijna altijd overal de enige Belgen. Zinnen als "Hey, Belgians are you coming too" of "The other half of Belgium is still missing" maken het soms wel grappig.
Heel veel hebben we niet gedaan. Het is regenseizoen en elke middag ongeveer tussen 13 en 14u begint het te regenen voor de rest van de dag. Af en toe opklaringen en soms regent het later of vroeger. Gelukkig zitten we in een tropisch klimaat zodat we onze kledingstijl toch niet moeten aanpassen. We hebben filmpjes bekeken, in de hangmat gehangen onder het afdak gelezen, naar de cinema geweest met zowat de helft van het hostel en uitgeweest.
We hebben ook een klein beetje aan toerisme gedaan. Colombia is eigenlijk best een modern land in vergelijking met wat we gewoon waren in de Andes. Medellin heeft een hele goede, moderne en nette (dit is iets zeer uitzonderlijks in Z-Amerika) metro. Toen we in het centrum aankwamen, bezochten we het cultureel centrum, gebouwd door een Belgische architect 'Goovaerts'. Daar kregen we spontaan een serenade van een oude man die gitaarlessen volgt bij de 65+. Heel grappig. We zijn ook es samen met een Aussi en een Brit een dagje naar Guatape geweest. Dat is een klein dorpje op zo'n 2u prachtig landschap en haarspeldbochten van Medellin vandaan. Daar in de buurt heb je "La Piedra" een rots waar je met zo'n 700 trappen naar boven kunt klimmen. Van daar heb je een prachtig zicht op een soort groot meer met allemaal eilandjes. Heel mooi.
Wel en morgenavond reizen we naar Cartagena. Op naar de Caribische kust... yihaaa! Here we come!
