Belize
In een luxe toeristenbusje gingen we van Flores naar Belize City. Een vlotte rit langs leuke wegjes met mooi landschap en het lokale leven. De grensovergang was streng maar verliep zonder problemen. En ja... we moeten ons weer aanpassen. Forget about Spanish, they speak English here. Alhoewel... tegen ons spreken ze Engels, onder mekaar is het Creools, of Broken English zoals ze het ook wel eens noemen. Prachtig om naar te luisteren, maar bijna onverstaanbaar. In Belize City namen we onmiddellijk een boot naar een van hun bekende Caribische eilandjes: Caye Caulker. Er zijn geen echte stranden, maar iedereen gaat zwemmen en zonnen aan "The Split". In 1961 was er een zware orkaan die het oorspronkelijke eiland in twee heeft gesplitst. In 2001 heeft een andere zware orkaan daar nog een schepje bovenop gedaan. Alle stranden zijn verdwenen en de pieren zijn vernield. Maar langs de zandwegen onder een palmboom of op een stuk oude pier kan je ook genieten.
De mensen zijn hier echt Caribisch: zwart en laid-back (lees: relax, traag, op het gemak, geen zorgen en heel vaak volgestopt met weed). Heel leuk allemaal, maar om als Europeaan hier te leven zou je wel een GROTE knop moeten omdraaien. Amai! Maar wij kijken en genieten vooral. Samen met Jadwiga, een Nederlandse die we in ons hostel hebben leren kennen, ben ik een dagje gaan snorkelen en gaan duiken. Belize heeft een prachtig rif voor zijn kust. We hebben gesnorkeld tussen haaien (die eten alleen vis, maar zijn toch een beetje eng als je er tussen zwemt hoor!) en reuzegrote roggen. Heel mooi en indrukwekkend. De waterschildpadden en zeekoeien hebben zich die dag jammergenoeg niet laten zien.
Het snorkelen was heel leuk, maar duiken is nog veel toffer. We gingen naar de Blue Hole. Dat is een van de bekendste duikplaatsen in de wereld, zeker in het Caribisch gebied. Het is als een soort donkerblauwe krater in de ondiepe helderblauwe zee, omringd door koraalriffen. Je duikt tot 40m diep in het donkerblauwe gat en je kan zwemmen in een soort grotten. Ik ben een onervaren duikster en mijn lieve kleine oortjes konden de druk jammergenoeg niet aan. Ik ben dus niet zo diep geraakt en ik moest het houden bij snorkelen rond de Blue Hole. Heel mooi, maar ik was wel ontgoocheld. Gelukkig volgden er nog 2 duiken die dag, die waren eens 23m en eens 18m en daar kan ik wel mee en genieten van de onderwaterwereld. Het is echt indrukwekkend wat je daar allemaal ziet. Prachtige planten, felgroene en paarse "orgelpijpen", wieren, kleurrijke vissen,... Je voelt je echt in "Snorkelland".
Nu zijn we met ons drietjes verder getrokken naar Hopkins. Vandaag is Hopkins Day, wij weten nog niet wat het gaat worden, maar het schijnt een leuk, lokaal feest te zijn. Maar voor we in Hopkins waren moesten we eerst een paar bussen nemen. We waren weer geweldig goed voorbereid op onze tocht dat we niet eens wisten dat de bus helemaal niet tot Hopkins kwam. De laatste 10km was enkel een zandweg een daar zette de bus ons af. We hadden geluk dat we onmiddellijk een lift kregen zodat we niet met onze grote rugzakken door de hitte moesten tsjoolen.
Schandaal in Guatemala
Op de bus van Flores naar Lanquin raakte ik al snel aan de praat met Sarah en Erik, een Amerikaans koppel, die de komende dagen mijn reispartners zouden worden. Onderweg stapte de schoonmoeder van de chauffeur op. Ze kwam naast me zitten en met haar schelle stem bracht ze haar schoonzoon op de hoogte van de laatste nieuwtjes. De burgemeester van het dorpje waar we net doorreden was opgepakt. Hij regelde papieren om gekidnapte kinderen de grens over de krijgen naar verschillende landen. Die kinderen worden dan vermoord en hun organen worden verkocht op de zwarte markt. Walgelijk!
9u later, wat een tocht van 6u had moeten zijn, kwamen we aan in Lanquin. We verblijven in een prachtige plek, hangmatten en houten cabanas, aan een rivier. De eerste nacht sliep ik in een hangmat en daarna deelde ik een cabana met 3 Israelieten die is samen met papa en Marieke in Flores al had ontmoet. Samen met Erik, Sarah en Sarah (een Belgische) zijn we de rivier gaan afvaren met grote banden: Tubing. Hilariteit alom. Door de sterke stroming was het soms heel moeilijk om te sturen, met het gevolg dat ik op een bepaald moment zowat tussen de bomen hing aan de oever. Pijnlijk, maar we hebben ons heel goed geamuseerd.
En dan Samuc Champey. Die naam zal ik nu zeker nooit meer vergeten. Met een groep van 15 man werden we in een pick-up gepropt en reden we naar de grotten "Las Marias". In onze bikini en met sportschoenen aan gingen we op pad: heel sexy! ;-) Iedereen kreeg een kaars in z'n handen en we volgden de gids de donkere grotten in. We liepen voorzichtig in het water dat steeds dieper werd. Op een bepaald moment moesten we dus zwemmen en gewoon de zwemmende kaarsjes voor ons volgen. Heel gezellig. We klommen op een touwladder, kropen door smalle stukken en opeens stonden we onder een waterval. Na een hele tijd klauteren en zwemmen stonden we allemaal te rillen van de kou en waren we blij dat we toch weer naar buiten konden.
We vaarden de rivier weer af met banden (deze keer ging het al veel beter) tot aan een brug waar de durvers konden afspringen. En dan op blote voeten richting het nationale park. Na een half uur klimmen kwamen we aan het uitzichtspunt op de natuurlijke zwembaden van Samuc Champyey. Prachtig, turquoise water stroomt van de ene in de andere poel. Terug beneden zwommen we samen met de visjes die de hele tijd zoentjes gaven. Als afsluiter van deze avontuurlijke dag mochten we weer langs een touwladder een rots af. Ik moet zeggen, voor bibberende benen als de mijne is dat niet ideaal. Maar het resultaat was wel de moeite, want we kwamen aan in een rots onder de zwembaden, waar de rivier doorstroomt. Een heel speciaal fenomeen.
Ik had hier nog veel langer kunnen blijven, maar de bestemming ging weer richting Flores. Daar hadden Ellen en ik terug afgesproken om van daaruit naar Belize te reizen.
Maya's in de jungle
In Flores hebben we afscheid genomen van Ellen. Zij had afgesproken met haar zus Karolien en vriend Ken. Wij hebben het dorpje Flores, dat op een schiereiland ligt, wat verkend. De volgende dag zijn we naar Tikal geweest. Tikal heeft zowat de bekendste Mayaruines van Centraal-Amerika. Het mooie aan de ruïnes is dat ze in het midden van de jungle liggen. Als je bovenop een van de tempels staat zie je enkel een zee van groen en een paar uitstekende tempels. Je voelt je echt op het dak van de wereld.
Als je in het regenwoud wandelt van tempel naar tempel zie je constant spinapen in de bomen klauteren en van tak naar tak springen. Ze maken er een echte show van. Wij zijn "met veel geluk" wat verkeerd gelopen en zo hebben we ook een wild hert en een tapir gezien. We hoopten ook op een panter, maar die heeft zich -misschien gelukkig!- niet laten zien. We zijn blijven slapen in een hotel vlakbij het park, vergezeld door de junglegeluiden: brulapen, krekels, vogels, kikkers,... en een prachtige sterrenhemel met de melkweg. De volgende morgen wilden we de zonsopgang gaan bekijken vanop een tempel, maar een "zondvloed" heeft ons verplicht iets langer in ons bed gehouden.
Na een dagje rust in een heel klein dorpje El Remate zijn we teruggegaan naar Flores. We hebben nog een dagje genoten van ons samenzijn en deze morgen zijn papa en Marieke terug vertrokken naar Cancun om dan morgen naar België te vliegen. Ik heb niet stilgezeten. Met een leuke bende van in ons hostel zijn we naar de "zoo" geweest. Een boottochtje over het meer van Peten Itza om dan voor 2 Euro de kleinste zoo ooit te bezoeken. Maar we hebben wel een slapende Tepezcuintle gezien (voor papa!), een paar wasberen, wat papegaaien en een PUMA! Nog een beetje gezwommen in het meer om af te koelen van de hitte en terug naar ons hostel. Morgen ga ik naar een plaatsje waarvan ik de naam nooit kan onthouden: Samuc Champey.
Traditioneel Guatemala
Vanuit Antigua zijn we met een chickenbus naar Chichicastenango geweest. De Amerikanen zijn de lokale bussen "chickenbussen" gaan noemen omdat de mensen vroeger naast hun reuzegrote zakken ook kippen en andere dieren meenamen op de bus. Chichicastenango is een heel typisch dorpje in het Guatemalteekse bergland met de beroemdste markt van het land. Er is elke dag markt, maar donderdag en zondag zijn de topdagen. Dan stroomt de markt vol met lokalen die hun wekelijkse inkopen doen en met toeristen die graag artesania kopen en kleurrijke foto's nemen.
Om eerlijk te zijn, dit is de mooiste markt die ik al heb gezien tijdens onze reis in Latijns-Amerika. De vrouwen gaan nog allemaal in hun typische klederdracht en iedereen spreekt verschillende Maya-talen. Vlakbij de markt is een kerk waar mensen vuurtjes maken, offergaven doen, wierook laten branden en bidden. De kerktrappen zitten vol met vrouwen die bloemen verkopen en kindjes die "o-zo-zielig" kunnen kijken met hun lieve snoeten. Je zou je bijna slecht voelen als je niks van hen koopt.
Vanuit Chichi zijn we verdergegaan met een paar chickenbussen naar Panajachel. Een toeristisch dorpje aan het prachtige meer van Atitlan. Vanuit Pana kan je bootjes huren. Zo zijn wij een dagje met Victor en Dany naar 3 Atitlan-dorpjes geweest. San Pedro is het bekendste dorpje rond het meer, daar blijven veel toeristen plakken en zo is het wel een beetje van zijn typisch karakter verloren. Het tweede dorpje waar we stopten was Santiago. Hier was weeral een prachtige lokale markt aan de gang. We hebben ons al afgevraagd of de mensen hier nog iets anders doen dan markt houden. Het derde plaatsje was San Antonio, het meest lokale dorpje van de drie, jammergenoeg een heel arm dorpje. De Guatemalteken zijn nog zeer traditioneel, per dorpje hebben hun rokken een andere kleur, zijn hun bloezen anders geborduurd en hebben de mannen andere strepen en kleuren op hun broeken.
De dag nadien zijn we gaan wandelen rond het meer. Ze hadden ons verteld dat Santa Catalina een leuk dorpje was met warmwaterbronnen. Leuk. Na een mooie maar uitputtende wandeling in de felle zon kwamen we aan het meer in Santa Catalina. Iemand wou ons met zijn bootje naar de warmwaterbronnen brengen. Aangezien je er te voet niet bij kon stemden we in. Maar wat een afzetterij! We hadden er gemakkelijk zelf naar toe kunnen zwemmen, bovendien was er maar een heel klein plekje waar er heet water van tussen de rotsen kwam. Je moest het mengen met het koudere water van het meer anders zou je jezelf alleen maar verbranden. Alles behalve comfortabel, maar we hebben wel goed gelachen natuurlijk.
En van het meer van Atitlan terug met verschillende chickenbussen naar Guatemala City. Wij werden samen met de lokale mensen op kleine-mensjes-bankjes gepropt en de rugzakken lagen los boven op het dak. Zoals de chauffeurs door de bochten kunnen scheuren waren we heel blij dat zowel wij als onze zakken heelhuids zijn aangekomen in Guate.
Vanuit Guate vertrokken we de volgende dag naar Rio Dulce. Een hectisch stadje met veel te veel lawaai aan een meer vlakbij de Caribische kust. Het meer is prachtig en we logeerden in een heel mooie lodge. Houten cabañas met muskietennetten boven ons bed, een prachtig overdekt terras met zicht op het meer, Caribische temperaturen en tropische stormen inclusief. Heerlijk! 's Morgens vroeg zijn we gaan kanovaren over het meer tot aan het kasteel van San Felipe. Een heel mooi kasteeltje met ondergrondse gangen en echte kantelen op een hoek tussen het meer en de rivier. De Spanjaarden hadden hier wel hun plekje gevonden. En wij nu ook hé!
Panama tot Guatemala
Panama City is een overweldigende stad: rijk, mooi, modern, geamerikaniseerd,.... We logeerden in het bankdistrict en naast Zwitserland zou dit het tweede grootse en rijkste bankwezen van de wereld zijn. Het was er ook aan te merken: veel banken, grote en chique hotels, prachtige en vooral dure auto's.
We zijn ook een kijkje gaan nemen naar het bekende Panama Kanaal. Dit is de enige doorgang van het Amerikaanse continent. Vroeger moesten alle boten helemaal rond Zuid-Amerika varen en dit kanaal is voor vele boten/bedrijven een veel snellere en daardoor goedkopere oplossing. De doortocht duurt gemiddeld 8 tot 10u van de Caribische naar de Pacifische Kust. Er zijn nu 3 sluizen en in de nabije toekomst zullen ze nog 2 sluizen bijbouwen. Als je het kanaal en de sluizen in 1 woord moet beschrijven, dan zou ik zeggen: enorm! Alles is zo groots. Om te beginnen de schepen die erdoor varen. De eerste boot had ik zelfs niet gezien, het was een grijze en ik dacht dat het een gebouw was. Dit is de enige plaats in de wereld waar de kapitein het stuur afstaat. Hier moeten "specialisten van het kanaal" de boten door de nauwe doorgangen loodsen. Het was echt heel tof om te zien.
En dan op naar Guatemala. Na een comfortabele vlucht met een tussenlanding in Costa Rica kwamen we aan in een bouwwerf. Guatemala City is kandidaat voor de volgende Olympische Spelen en ze zijn dus de hele luchthaven aan het herbouwen. Het zal waarschijnlijk prachtig zijn... maar het is nog even afwachten!
Zondag zijn we dan naar het centrum geweest. Zondag is familiedag en het was een drukte van jewelste in de stad. We zijn gaan eten in een typische ondergrondse markt, onder het kerkplein. Je mag niet te veel kijken want het ziet er allemaal niet echt kosjer uit, maar lekker was het wel. Na wat mensen-kijken gingen we terug. Mijn papa zou die namiddag aankomen vanuit Cancun. Ik ben 2 keer naar de luchthaven geweest, en telkens gaven ze andere informatie. De vlucht zou i.p.v 17u om 23u aankomen, dan opeens om 21u, dan rond middernacht en opeens helemaal niet meer. Opeens om 3u 's nachts stond papa aan de deur van onze kamer. En wat een verrassing... Marieke was ook weer mee.
Nu zijn we in Antigua. Een gezellig, koloniaal stadje met kleurrijke huisjes. Ze hebben een prachtige artesania-markt en een hele grote lokale markt. We liepen zelfs bijna verloren tussen de grote stukken koe en de vele kleurrijke vruchten die verkocht worden door dames in traditionele kledij.
Deze morgen zijn we naar Pacaya geweest. Guatemala heeft 37 vulkanen waarvan er nog 3 actief zijn. Pacaya is 1 van die 3. We waren om 6u vertrokken in Antigua. Aan de ingang van het natuurpark stonden allemaal kindjes om een wandelstok te verhuren. Het was een serieuze tocht naar boven met prachtige uitzichten op de Pacaya en nog 3 andere vulkanen aan de andere kant van Antigua. Onderweg stootten we op "rivieren" van gestolde lava. De eerste waren volledig gestold en koud, maar hoe hoger we wandelden hoe warmer de stenen werden en hoe vaker je de kolen zag gloeien. De wandeling was allesbehalve gemakkelijk en de angst om te vallen op de hete lava maakte de situatie niet beter. Hadden we maar een wandelstok gekocht... Soms roken we zelfs schoenzolen die een beetje aan het smelten waren. De onze zijn gelukkig heel gebleven. :-)
