Jarig in Honduras
Ik had maar 1 wens dit jaar voor mijn verjaardag: niet alleen zijn! En die wens is meer dan vervuld. Ik heb echt een geweldige verjaardag achter de rug. Niemand is mij vergeten. Aan iedereen die me een mailtje, berichtje, kaartje of cadeautje heeft gestuurd: heel erg bedankt! Ik was er ongelooflijk blij mee.
En ook hier in Utila waren ze me niet vergeten. Het begon al mooi met veel dikke knuffels. En wie mij een beetje kent weet dat ik dat geweldig vind ;-). Ik had een zware dag voor de boeg. Voor mijn opleiding Dive Master, moest ik assisteren voor een cursus open water met theorie in de voormiddag en duiken in de namiddag. Maar na die dag mocht ik niks meer doen, behalve genieten. Ze hadden een BBQ gepland. Iedereen van de shop was er. Ik heb zelfs een paar cadeautjes gekregen, o.a een duikt-shirtje. En mijn huisgenootjes hadden een reuzechocoladetaart gemaakt. Na de BBQ zijn we met heel de bende uitgeweest in ons stamcafe.
Ik was echt helemaal onder de indruk want zoiets had ik echt niet verwacht. Ik wist dat het toffe mensen zijn in de duikschool, maar dat ze zoveel voor mij over hebben, daar had ik geen idee van. Een betere verjaardag kon ik me niet inbeelden.
Ondertussen wil ik van de gelegenheid gebruik maken om Ingrid en Evy ook een hele gelukkige verjaardag te wensen en alle andere mensen die nu jarig zijn maar waarvan ik de datum niet weet... Dikke verjaardagszoenen! XXX
Stuck on Utila
Ik ben gevangen... en wel door de duikmicrobe. Na Yojoa wist ik niet echt waar ik naar toe wou, wat ik wel wist is dat ik graag nog meer wou duiken. Dus ik ben van San Pedro Sula terug naar La Ceiba geweest. Na een nachtje en een halve dag in dit saaie stadje, heb ik de boot teruggenomen naar Utila. Ze keken wel een beetje verrast toen ik opnieuw in mijn bekende duikschool aankwam. Dit had er niemand verwacht. Ik ben welgeteld 3 dagen weggeweest.
Maar het is hier leuk, een duikshop met een goede sfeer en vooral ook niet te groot. Ik deel een appertementje met een Ierse en een Canadeze meid en ik mijn kamer is nog een bed vrij voor een toekomstige student. Ik ben hier ondertussen alweer een week en heb mijn cursus tot rescue diver voltooid. Het was een hele intense maar coole cursus. Ik kan nu duikers met problemen helpen en hen zelfs redden. Toch hoop ik dat dit laatste nooit nodig zal zijn. Mijn instructors hebben me goed laten afzien. De laatste duik heet "fun dive", dat is het vooral voor hen. Ze laten hun snorkelgerief los, geraken in de knoop, verliezen hun duikbrillen, hebben geen lucht meer... enfin, alles wat je je kan inbeelden liep fout en ik moest alles oplossen. Heel vermoeiend maar ontzettend leuk om te ontdekken hoe vrij en blij je in de diepe zee kan zijn.
En nu ben ik bezig met mijn DMT: Dive Master Training. Dit is een nog meer intensieve cursus met veel theorie, maar natuurlijk ook veel duiken. Binnenkort mag ik samen met een instructeur een paar nieuwe studenten begeleiden. Deze week ben ik al een paar keer meegeweest met een groep Advanced Open Waters om hen te begeleiden. En ik mag nu ook zonder begeleider gaan duiken, nooit alleen natuurlijk. Je moet altijd minstens 1 buddy meehebben, maar je kan met z'n 2 afspreken wat je gaat doen en je moet geen groep volgen. We zijn op die manier wel al een paar keer onze weg kwijtgeraakt, maar dat is vooral een kwestie van opletten en oefenen.
Deze week was Dean, onze nieuwe vriend de orkaan in de buurt. Iedereen was gaan hamsteren en zich mentaal aan het voorbereiden op hevige stormen. Volgens de weersvoorspellingen zouden we een deel van de staart opvangen en dat kon nogal hevig zijn. We waren allemaal vol spanning aan het wachten, de maandagmorgen waren we vertrokken om te duiken maar we moesten terug naar de lagune. We hadden een paar dagen films kijken gepland. En ja hoor... maandagmiddag begon het te regenen en te waaien... en dat was het, dinsdagmorgen was het weer volop zonneschijn. We waren toch een beetje ontgoocheld, want nu weten we nog niet hoe het voelt om in een orkaan/tropische storm te vertoeven. Dus iedereen die een beetje ongerust was... Ik leef!!! :-)
Lago Yojoa
Zaterdag zou ik Utila verlaten en naar Roatan gaan. Maar vrijdagavond leerde ik een Brits meisje kennen. Dus ben ik samen met haar, Inny, naar het meer van Yojoa geweest. Dit ligt in het binnenland, in de bergen, zowat in het midden op de weg tussen San Pedro Sula en Tegucicalpa. Op de laatste bus die we moesten nemen, van Guame tot Los Naranjos, leerden we een koppel van Canada kennen. Ze wilden naar hetzelfde hotel als wij (met zwembad!!). Toen we op het kruispunt werden afgezet moesten we nog een tuk-tuk (mototaxi) nemen tot aan het hotel. Dus kropen we gezellig met ons vieren en de 4 grote rugzakken in dit klein karretje. Ik schatte het risico om omver te vallen vrij groot in, maar we kwamen toch heelhuids aan. Het volgende probleem was dat er maar 1 kamer meer vrij was. Gelukkig waren we allemaal flexibel. Ik deelde het bed met Inny en we deelden de kamer met de Canadezen, een grote pad en een heleboel kakkerlakken. Maar we hadden en zwembad... en regen en het was zelfs een beetje koud! ;-)
Die avond leerden we een paar Amerikanen kennen van de US Air Force. Zij namen ons de volgende dag mee in hun jeep naar de waterval van Pulhapanzak. Die leek mij op het eerste zicht niet speciaal. Ik heb al prachtige watervallen gezien dit jaar en die was niet groot, hoog of geweldig... Een gids wou ons meenemen achter de watervallen voor 5$ per persoon. Nog eens betalen! Pff... Maar na wat twijfelen gingen we toch mee. Op onze blote voeten over glibberige rotsen, door natuurlijke zwembadjes en dan onder de waterval door. De kracht van het water was enorm. Je kon niks zien en soms kon je zelfs bijna niet meer ademen. Ik moet toegeven dat ik respect kreeg voor deze "kleine" waterval. Je hoorde niks behalve het donderen van het water, je zag niks anders dan een mist van water en dus moesten we voorzichtig voelend ons een weg banen langs dit avontuurlijke parcours. Doorweekt en met schrammen gingen we uitwaaien vanachter op de pick-up van de Amerikanen.
De volgende dag gingen Inny en ik mee met een Canadees (hij had zijn eigen auto) en een Amerikaan op zoek naar de grotten van San Jose. Dit zou ergens in de buurt van het meer moeten zijn... We reden over prachtige zandweggetjes langs het meer. We zijn wel 3 keer in hetzelfde dorp beland, wel 20 keer verkeerd gereden, maar na 2 uur rijden kwamen we aan in San Jose. Na wat rondvragen vonden we uiteindelijk iemand die wist over welke grotten we spraken. Er moest een gids geregeld worden. Dat was blijkbaar niet evident. Het was maandag, de ene was in school, de andere aan het studeren... Het kwam erop neer dat we niet in de grotten zijn geraakt want alleen kan je er niet naartoe en dus ja, daar moesten we dan maar mee leven.
We hadden Adam afgezet die al liftend zijn reis verder zou zetten en met Dan en Inny gingen we verder naar het meer van Yojoa. We zouden kayakken. Ik deelde een boot met Inny want ze had nog nooit in een kayak gezeten. We waren nog maar 5 min bezig of het begon te regenen. Maar die regen werd steeds harder, het voelde als hagel. We zijn hardnekkig blijven kayakken, genietend van de koude regen op ons lijf, onze voeten af en toe in het warme water van het meer. Na een uurtje hadden we het wel gezien. Ijskoud en weeral doorweekt gingen we ons omkleden in de toiletten. In het hostel aten we nog een warme soep en dan vertrokken we (met de auto van Dan) naar San Pedro Sula. Daar zouden we weer allemaal onze eigen weg gaan.
Zomerfestivals
Ik heb Rock Werchter, de Gentse Feesten, Afro Latino en Pole Pole gemist deze zomer, maar we hebben toch 2 festivalletjes meegepikt. Eerst gingen we in Belize naar Hopkins-Day. Dat was een lokaal feest. Iedereen was al vroeg in de weer in het dorpje, de eet- en drankkraampjes werden klaargezet. De meesten waren ook al sinds de vroege ochtend onafscheidelijk van hun bierflesje. Het beloofde een mooie dag te worden. Na een fietstochtje door het dorp gingen we tegen de middag ook eens een kijkje nemen naar het hele gebeuren. De eetkraampjes verkochten allemaal typische gerechten zoals rijst, bruine bonensaus, cole slaw, ossestaart, varkenspoot en gelukkig ook kip. Het zag er allemaal een beetje verdacht uit, maar we hadden honger dus dat smaakte toch voortreffelijk.
Als bleke toeristen vielen we ongelooflijk op tussen deze leuke zwarte Afro-Caribische feestvierende bevolking. Hun dorpsfeest heeft ook wel een ander sfeertje dan wat je bij ons kan verwachten op een gemiddeld straatfeest. Er stond een tent met een podium. Dit was niet voor een of andere grote artiest, maar voor een danswedstrijd tussen de dorpsbewoners. Noem het een kontschudwedstrijd, want daar ging het om. Oud en jong, jongens en meisjes, allemaal even enthousiast om hun billen te zwieren voor de menigte. Onder luid geklap en gegil werden de beste schudders beloond met een fruitsapje. Het was hilarisch, maar enigszins ook shokerend om te zien hoe kleine jongetjes rond de paal stonden te dansen. 's Avonds was er dan fuif, niks van bekende muziek voor onze oren, alleen kontgedraai... En zodat jullie het beter zouden kunnen voorstellen. De jongen staat recht en het meisje staat voor hem, vaak half gebukt, met haar kont te draaien tegen zijn geslachtsdelen. Zelfs na 10 maanden trekken we hier nog vaak onze ogen open!
Samen met Jadwiga ben ik naar SunJam geweest, het festival op een eilandje bij Utila in Honduras. Dat zou blijkbaar heel goed worden, tot in Mexico werd er over dit feest gesproken. Ik had geen idee, maar ik dacht, leuk een festival op een onbewoond palmbomeneiland. Had ik geweten dat het een rave-party was met alleen maar techno-muziek dan had ik deze avond zeker gemist. Gelukkig wist ik het niet, want het was een heus festival. Vanop Utila vertrokken we de zaterdagnamiddag met een bootje naar Water Caye, de bestemming van het feest. Er stonden al heel wat tentjes van mensen die bleven slapen, de techno-muziek weerklonk al over het eilandje, de mensen schoven in rijen aan de dranktent. Hier en daar stonden kleine kraampjes waar je BBQ en tortilla's kon kopen. Maar wij waren voorbereid met onze muslirepen. Na wat verkenning van het eilandje, wat kletsen met bekende en minder bekende toeristen gingen we de dansvloer op. Het was een leuke swingende massa, regelmatig kwamen vuurdansers de menigte opvrolijken. Zo hebben we tot de vroege uurtjes staan shaken waarna we moe maar tevreden een bootje terug namen naar Utila om lekker in ons bedje te kruipen.
Na een dagje uitrusten zijn we weer gaan duiken. Zoals ik al vertelde is het hier een duikparadijs. Jadwiga en ik hebben nu allebei onze advanced duikcursus afgerond. Ik moet de pijn in mijn oren wel verdragen, maar het is altijd weer opnieuw meer dan de moeite waard. We hebben onder andere naar een scheepswrak gedoken. Behalve de vorm van het schip en van de 2 fietsen die erop liggen, zie je niks meer. Het metaal is een geworden met de zee: koralen, zeeplanten, oesters, vissen, krabben, kreeften,... Een heel mooi en kleurrijk stukje zee.
Ondertussen is ook Jadwiga vertrokken, de andere mensen die ik heb leren kennen gaan allemaal een andere kant op, dus vanaf morgen ben ik alleen. Ik vind het toch wel een beetje spannend hoor. Tot de volgende!
Plannen gewijzigd...
Na 2 weekjes Belizianen is er heel wat veranderd in de reisplanning. Mijn lieve reispartner heeft besloten om ermee te stoppen. Ellen was het reizen al een tijdje moe en nu kreeg ze een mooi aanbod om naar Los Angeles te gaan. Dus heeft ze die unieke kans met beide handen gegrepen. Ik heb nog geen zin om ermee te stoppen dus heb ik besloten om alleen verder te reizen. We zullen zien hoe lang ik het volhoud...
Ik begin in elk geval niet alleen want Jadwiga is nog steeds bij ons. Nadat we dinsdag afscheid hebben genomen van Ellen ben ik samen met mijn nieuwe Nederlandse vriendin naar de zoo geweest. Die ligt op een half uur van Belize City. Het schijnt een van de mooiste dierentuinen van de wereld te zijn. En dat geloof ik graag. Een zoo in het midden van de jungle. De dieren leven dus eigenlijk in hun natuurlijke habitat. We hebben prachtige puma's, jaguars, krokodillen, toekans, apen, otters (mijn scoutstotem!) en heel wat soorten speciale vogels gezien. Echt de moeite!
De volgende dag zijn we naar Honduras gevlogen. Via een tussenstop in San Pedro Sula kwamen we aan in het kuststadje La Ceiba. De volgende morgen gingen we de boot op naar Utila, dat is het kleinste eiland van de Bay Islands. The Barrier Reef die voor de kust van Belize loopt gaat verder langs de kust van Honduras. De Bay Islands zijn dus een geschikte plek om te gaan duiken. We hebben onze Advanced Padi duikcursus geregeld en deze morgen zijn we al begonnen met 2 prachtige duiken tussen de koralen. We hebben heel wat bijgeleerd over de vissen, zeedieren en verschillende planten. En ook over de orientatie onder water. Niet evident, maar heel interessant. Deze avond wordt het spannend want we gaan een night dive doen. In het donker het water in... ik hoop dat ik mijn weg terugvind. Brr...
