The end...
Aan alles komt een einde, ook aan een prachtige reis door Latijns-Amerika. Een jaar geleden vertrokken Ellen en ik vol enthousiasme richting Venezuela. Zo gingen we door naar Brazilië, waar we onze onvergetelijke boottrip over de Amazone deden, waar we de warme cultuur van Bahia leerden kennen en waar we een zalige kerst en nieuwjaar vierden. Via Uruguay gingen we met de boot naar Buenos Aires. In het prachtige Vuurland bevroor mijn teen, maar dat kon de pret niet bederven want we hebben toen die mooie pinguintour gedaan. Van het Zuidelijke Argentijnse grote NIETS tot gletsjers, bergen, meren en natuurparken naar de Argentijnse en Chileense wijn.
In Paraguay wilden we even bekomen bij onze vrienden en familie. Waarna we in Bolivia de prachtige zoutvlaktes en het Andesleven gingen ontdekken. Over het Titicacameer gingen we naar Peru voor de Inca-cultuur, bezoek van mama en zus en een week doodziek zijn. Toen reisden we verder naar Ecuador. Na de mooie kustroute, kregen we bezoek van Ellen haar ouders. Samen bezochten we de adembenemende Galapagos. Met wat overtuigingskracht kreeg ik Ellen zover dat ze met mij mee wou naar mijn geliefde Colombia. We hadden er een heerlijke tijd met een bende toffe toeristen die we telkens weer tegen het lijf liepen.
En toen namen we een zeilboot naar Centraal-Amerika. Via de idyllische San Blas eilanden kwamen we aan in Panama en we bezochten er één van de belangrijkste architecturale en economische fenomenen van de wereld, het Panamakanaal. We hadden het een beetje gehad met lange busritten, dus namen we een vlucht naar het prachtige Guatemala. Daar splitsten we even op om gemakkelijker met ons bezoek rond te reizen. En toen we mekaar terug zagen kwam de waarheid aan het licht: Ellen zag het niet meer zitten. Nog een laatste poging met relaxen in Belize kon niet baten, Ellen is naar Amerika vertrokken om haar laatste 2 maand te spenderen.
Ik heb mijn plannen dan ook wat aangepast. In plaats van Mexico en Cuba te bezoeken ben ik naar Honduras, Utila gegaan. Ik leerde er toffe mensen kennen en vooral ik ontdekte hoe graag ik duik. Ik heb er mijn laatste 2 maanden gespendeerd, voornamelijk onder het water. De laatste 2 weken waren heel intensief: duiken, studeren, quality-time met vrienden, politiebezoek (de laatste week hebben ze ingebroken in ons appartement), mijn snorkeltest (iedereen die dive master wordt moet door een duikbril en snorkel een heel lekker (hmm), straf (!) drankje naar binnen werken).
Na afscheid van toffe mensen, mooie vissen en warme waters, muggen en zandvliegen, blote voeten, de Caribische zon... zag ik Ellen terug op de luchthaven van Mexico City. Na 2 maanden hadden we elkaar veel te vertellen. Onze buren tijdens de nachtvlucht naar Europa konden dit niet altijd appreciëren. OEPS!
Ik kan jullie wel vertellen, ik ben een gelukkige meid. Ik heb mijn jeugddroom nagestreefd en dat is zowat het mooiste wat een mens zich kan inbeelden. Ik heb een paar prachtige vriendschappen gesmeed dit jaar (zowel van oude als nieuwe vrienden), ik heb de mooiste dingen gezien, de tofste dingen gedaan en nu ben ik terug in België. Koud en grijs, maar mijn thuis met mijn lieve familie en vrienden. Ik kan jullie nog niet zeggen of ik hier lang zal blijven of niet. De toekomst zal dit wel vertellen...
Dit jaar is ten einde, mijn hart en hoofd zitten vol emoties en mooie herinneringen. Dank je wel aan mijn goede vriendin Ellen! Het was fantastisch om samen met jou dit unieke levensjaar te beleven. Bedankt aan alle mensen die ons bezocht hebben: mama, papa, Marieke, Griet en Tom, Christian, Miel en Mia, Pavlina. Het waren mooie momenten met jullie! Bedankt aan iedereen die ons gevolgd heeft op de blog en voor de berichtjes en emailtjes.
And remember:
"Nobody can take away the dances you danced, the food you ate nor the travels you travelled!"
Liefs, Saar xxx
Lees verder...