The sound of silence
Patagonie is de Zuidelijke helft van Argentina en Chile. Het grensgebied is bergachtig, aan de kust is het helemaal vlak. Hoe zuidelijker je gaat hoe woestijnachtiger het landschap. De temperaturen schommelen sterk tussen de 20°C en onder het vriespunt. De sterke, meestal koude wind is de grote spelbreker in het klimaat.
Bariloche is een prachtige streek. We zijn met Eduardo, onze gids, met een busje naar El Tronador geweest, een klein deeltje van het Nationale Park Nahuel Huapi. De tocht was indrukwekkend, we reden langs mooie weggetjes, door bossen, heuvels en valleien, langs en over riviertjes, met de besneeuwde toppen van de Andes voor ons was het een adembenemend showspel. Als afsluiter van de dag gingen we naar het zwarte ijs kijken. Enorme ijsbergen die van de gletsjer zijn afgebroken die helemaal zwart zijn van het stof en de aarde die de gletsjer met zich meeneemt op z'n tocht naar beneden.
Terwijl de rest van de groep zelf een excursie deed, ben ik samen met Heidi, een dagje gaan paardrijden in het heuvelachtige begied rond Bariloche. Het was even wennen want ik heb nog nooit paardgereden, maar we gingen traag genoeg dat we de tijd hadden om te genieten van het landschap. Echt heel tof. En op het einde van de tocht kregen we in de estancia (boerderij) een typisch Argentijnse asado (BBQ) voorgeschoteld met lekkere lokale wijn.
De volgende dag trokken we het echte Patagonie in, met een busje en gids/cahuffeur Dirk, zouden we 4 dagen langs de legendarische ruta 40 rijden. Het merendeel van die weg is niet geasfalteerd wat het rijden nogal langzaam laat verlopen. De mensen die in dit gebied leven, wonen erg geisoleerd. Hun dichtste buur woont soms meer dan 100km ver. Als je dan es een ei nodig hebt of zo... We sliepen in estancias en hebben 's avonds meestal zelf gekookt. We sliepen in grote slaapzalen en warmden ons voor de houtkachel. De geweldige natuur, de felle wind en de stilte zijn onbeschrijfelijk. Het is zalig om even stil te staan tijdens een wandeling en te luisteren naar het niets.
Na 4 dagen op tocht kwamen we aan in de El Calafate, het eerste echte stadje na 1600km. Hier is de uitvalsbasis voor het Nationaal Park Los Glaciares. De eerste dag hebben we een boottocht gedaan langs de indrukwekkende gletsjers van Upsala en Spegazzini. De eerste is de grootste qua oppervlakte (595km²) en de tweede is de hoogste (80-135m boven het wateroppervlak, en 9/10 zit nog onder het water). De gigantische ijsblokken met kleurschakering tussen wit en felblauw zijn indrukwekkend.
Gisteren zijn we naar de bekende Perito Moreno gletsjer geweest, die is gemiddeld 55m hoog en heeft een oppervlakte van 195km². Eerst hebben we de gletsjer van de voorkant en de bovenkant bewonderd op houten wandelbruggen. In de namiddag zijn we met een bootje naar de oevers aan de zijkant van de gletsjer geweest. Daar kregen we stijgijzers om onze schoenen gebonden en hebben we een minitrekking op de gletsjer gedaan. Heel indrukwekkend, als afsluiter kregen we allemaal een glaasje wiskey on the rocks, met ijsblokjes van de gletsjer. Salud!
Argentina
Op 28 november om 10 voor 4 uit de veren... fris en monter, of nee, toch eerder met piepoogjes m'n rugzak op de rug en op tocht richting station. Om 6u hadden we afgesproken op de luchthaven met de deelnemers. We zagen het allemaal goed zitten, maar iedereen had nog wat last van het vroege ochtend syndroom, dus het werd een stille vlucht naar Madrid en daarna een overdreven lange vlucht naar Buenos Aires van 12u dubbeltoe zitten. Maar alles was zo perfect geregeld (vluchten op tijd, bagage mee van iedereen, transfer naar het hotel) zodat we onze gekraakte ledematen al snel in ons eerste Argentijnse bedje konden leggen. 
De volgende ochtend was iedereen vrij terwijl ik de excursies voor Buenos Aires kon regelen. Ik had zelfs de tijd om nog heel snel even langs te gaan bij Gwendolyn (vriendin die ook in Paraguay woonde en waar we in januari zijn blijven logeren). In de namiddag deden we een fietstocht door de grootstad met 13miljoen inwoners. Een heel leuke tocht door zowel het drukke deel van de stad als langs rustige wijken. We waren nog maar een kwartier weg of ik had al een platte band. Toen we dus even stilstonden voor de reparatie kwam opeens iemand naar me toe. Rene, een Boliviaan die we in maart in Sucre hebben leren kennen, stond voor mijn neus. Hij was met een paar vrienden door Argentinië aan het reizen. De toevalligheden van het leven... amai!
Die avond had ik wat stress want de excursie voor de volgende dag bleek niet geregeld te zijn... Maar opeens kreeg ik telefoon en was alles toch opgelost. Met een Nederlandse gids zijn we naar Tigre geweest, dat is een dorpje aan de delta van de Rio de la Plata. Een gebied net buiten Buenos Aires waar de lokalen in het weekend gaan vertoeven om even uit de drukte van de stad te zijn. Tijdens een boottocht kwamen we langs allemaal hele leuke vakantiehuisjes. We hadden prachtig weer dus het was een geslaagde dag. En als kers op de taart hadden we 's avonds een Tango-show. Eerst kregen we les in de basispassen... ik had de foute schoenen aan, jammer, anders was ik zeker fantastisch geweest 
. Daarna kregen we een lekker 3-gangen menu en dan de onvergetelijke tango-show.
Vandaag hebben we de temperatuur gedeeld door 2. Van 30°C in Buenos Aires naar 14°C in Bariloche, Patagonië. Ik heb mijn mensen nu op tocht gestuurd en ik ga straks de excursies voor de komende dagen regelen. Reisleider zijn is heel druk, ik heb absoluut geen tijd voor mezelf en ik zal oververmoeid zijn na 3 weken. Maar ik heb een hele aangename groep mee, ik ben de kneepjes van het vak aan het leren en het feit dat ik zelf zoveel nieuwe dingen zie maakt alles goed.
Tot de volgende!
xxx
