<?xml version="1.0" encoding="ISO-8859-15" ?>
		<rss version="2.0" xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/" xmlns:sy="http://purl.org/rss/1.0/modules/syndication/" xmlns:admin="http://webns.net/mvcb/" xmlns:rdf="http://www.w3.org/1999/02/22-rdf-syntax-ns#" xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/">

			<channel>
				<title><![CDATA[Saar in Latijns-Amerika]]></title>
				<link>http://saarinlatijns-amerika.blogse.nl</link>
				<description>reisverslag</description>
				<language>nl</language>

				<item>
					<title><![CDATA[The U.S. and A --> pretty amazing!]]></title>
					<link>http://saarinlatijns-amerika.blogse.nl/log/the-us-and-a-pretty-amazing.html</link>
					<description />
					<dc:subject>saarinlatijns-amerika.blogse.nl</dc:subject>
					<content:encoded>
	  				<![CDATA[
Op 7 juni - nee, wij gingen niet stemmen - vertrokken wij met US Airways richting Philadelphia. Klein detail: in business class met champagne! We hebben onze reis onmiddellijk goed ingezet. Na een vlucht van een uur of 8 moesten we een paar uurtjes wachten voor we de bus van &#39;Greyhound&#39; konden nemen naar New York. 3 nachten en 2 volle dagen New York waren echt de moeite. Verkenning van Manhattan, het weerzien van 2 vrienden van mijn AFS-jaar in Paraguay (na 10 en 7 jaar was het super om mekaar terug te zien!) , een tochtje door Central Park, wandelen over Brooklyn bridge, ontbijten on the road en koffie drinken in Starbucks! Op en top New York! 
]]>
					</content:encoded>
				</item>
			
				<item>
					<title><![CDATA[Europa Express: de circusroute]]></title>
					<link>http://saarinlatijns-amerika.blogse.nl/log/europa-express-de-circusroute.html</link>
					<description />
					<dc:subject>saarinlatijns-amerika.blogse.nl</dc:subject>
					<content:encoded>
	  				<![CDATA[
Op woensdag 30 april werden 55 personen of 27 liftteams verwacht in het station van Heverlee. We wisten nog altijd net zo weinig als toen we ons inschreven voor E.E., maar goed... we zouden het er toch maar op wagen zeker? Eerst nog een lekkere spaghetti gaan eten in de Via Via... want je weet maar nooit. Wat stond er op het menu de komende dagen? 


Met een plannetje in de hand moesten we onze eerste slaapplaats zien te vinden, blijkbaar maar een kwartier stappen, maar wij zijn onmiddellijk beginnen liften. Eindbestemming: scoutslokaal in Heverlee. We installeerden onze matrasjes en slaapzakken. Toen kregen we nog een ludieke introductie naar morgen toe en wat opdrachten om een VIP-arrangement in de wacht te slepen. Het heeft niet mogen zijn... 


Om 5u weer uit de veren, snel de bus op om te gaan inchecken voor vluchtnummer "nanana en vijftig". Uiteindelijk kwamen we er dan toch achter dat we naar Milaan vlogen. Niet slecht! Twee uur later werd de luchthaven van Milaan overrompeld door een hele bende verklede onnozelaars. De mensen wisten niet goed waar ze het hadden met ons. Maar wij hadden daar geen tijd voor want we moesten zo snel mogelijk weg geraken met een of andere lift... Dat bleek niet zo evident. Waren het onze pruiken die de mensen afschrikten? 


Dag 1: Traject Milan luchthaven - Levanto (Cinque Terra). Een rit van iets meer dan 300km. Met vallen en opstaan, hoewel we niet kunnen klagen over onze eerste liftdag. We hebben op de meest gevaarlijke plaatsen ooit gestaan. We hebben 10eur moeten betalen aan twee vrouwen toen ze ons afzetten - op de foute parking dan nog wel. We hebben in een 3 uur durende rit onze basis Italiaans goed op peil gebracht doordat de chauffeurs niks dan Italiaans spraken. 


Die eerste dag was een overrompeling en een onderdompeling. Aangekomen op de camping in Levanto moesten we zo snel mogelijk met de trein naar een dorpje, waar we zowaar een circusact moesten opvoeren op het dorpsplein. Als dat niet gênant is... :-) Maar we hebben veel gelachen en &#39;s avonds kregen we een heerlijke eerste-klasse maaltijd aangeboden van de Karavaankoks. Een lekker nachtje slapen in onze tentjes, een vroege morgen met een stevig ontbijt in de koelte van de dauw. En daar begonnen we aan een tweede liftdag... 


Nu moesten we van Levanto naar een klein bergdorpje in de buurt van Torino. Wat een dag! We kwamen weer bij de meest interessante en vreemde mensen terecht. We stonden vast in het stadscentrum van Genoa, en het koste ons grote moeite om daar weer uit te geraken. Maar eenmaal op dreef, bleven we op dreef. Van de ene Autogrill naar de volgende. Het waren telkens korte ritjes op de autosnelweg en onderweg kregen we hier en daar een opdracht. De meeste hebben we niet kunnen uitvoeren omdat we teveel gefocused waren op onze eindbestemming. 25km voor het einde kregen we een lift tot in een onooglijk dorpje. En daar stonden we dan! Twee medelifters - kwamen in onze kielzog staan- eerst was het nog elk voor zich... maar dit zag er hopeloos uit! 


 Niemand, maar dan ook niemand wilde stoppen! En als ze al wilden stoppen wilden ze ons zeker niet meenemen! Het begon te schemeren en we stonden daar nog steeds. Beginnen lopen had absoluut geen zin en bussen kwamen niet langs dit traject. Wat moesten we doen? Na 2uur wachten kwam er een jong koppel voorbij met een mini-auto. En zij waren zo lief om ons mee te nemen! Eindelijk! Onderweg hebben ze zelfs beslist om ons helemaal naar de camping te brengen! We wisten niet hoe we hen konden bedanken! Zo blij waren we!! Een heerlijke maaltijd en een leuk feestje hielpen ons weer helemaal op de been! 


Dag 3: een koude morgen in de bergen! Keihard knokken om mee te geraken. Dat lukte snel tot aan de oprit van de autosnelweg. En daar stonden we dan. Niemand wou ons meenemen... weeral! De politie stuurde ons terug naar het dorp, we mochten daar niet staan.  Niet ver van de oprit was de péage, hadden we gehoord. Dus we liepen snel langs de pechstrook naar boven. En ja hoor, daar stonden wel twintig groepjes. Met het systeem van first comes first served geraken alle groepjes uiteindelijk mee. We moesten door de tunnel van Fréjus tot Frankrijk en van daaruit naar onze eindbestemming Lyon. De derde dag was de moeilijkste dag, uitgeput kwamen we in de late namiddag aan op onze camping.


 De zon scheen, het was lekker warm en er was een ijskoud meer. Heerlijk om even snel te verfrissen en dan heerlijk uit te rusten aan de oever met een fris pintje. &#39;s Avonds kregen we zowaar champagne en hapjes! En weeral een heerlijke maaltijd... Om een schitterende afloop te vieren! 


 De volgende morgen was er nog een stadsspel voorzien voor de winnende ploegen om de ultieme winnaar te bepalen. Wij hoorden daar niet meer bij en zijn dus maar op een typisch Frans marktje gaan kuieren en op een van de vele pleintjes met fonteinen gaan zitten. Een gezellige morgen om af te sluiten met een goed gevoel en het idee van: volgend jaar doen we dit opnieuw!  We zullen zien...
]]>
					</content:encoded>
				</item>
			
				<item>
					<title><![CDATA[Een liftwedstrijd???]]></title>
					<link>http://saarinlatijns-amerika.blogse.nl/log/een-liftwedstrijd.html</link>
					<description />
					<dc:subject>saarinlatijns-amerika.blogse.nl</dc:subject>
					<content:encoded>
	  				<![CDATA[
Straks begint Europa Express... de voorloper en miniversie van het alombekende Peking Express. Samen met mijn collega Tamara hebben we ons ingeschreven. We weten zo goed als niks... om 20u worden we verwacht in het station van Heverlee, met onze rugzak, tent, slaapzak, circuskledij EN een circusact.


Die act... tja, dat is voorlopig niet onze sterkste troef om de wedstrijd te winnen. Hopelijk ons lifttalent en onze charme wel... 


Veel meer kan ik jullie er ook niet over vertellen op dit moment. Misschien kunnen jullie een link leggen tussen alle tips? Kijk maar eens na op www.meneerdvd.be/ee


En meer details volgen na het weekend. Als we die liftwedstrijd in Europa naar bestemming onbekend overleven...


Tot later!
]]>
					</content:encoded>
				</item>
			
				<item>
					<title><![CDATA[Würst und Zweibeln in Berlin]]></title>
					<link>http://saarinlatijns-amerika.blogse.nl/log/wurst-und-zweibeln-in-berlin.html</link>
					<description />
					<dc:subject>saarinlatijns-amerika.blogse.nl</dc:subject>
					<content:encoded>
	  				<![CDATA[
Hallo hallo! 


Wir sind nach Berlin gefahren und wir haben viel spass gehabt :) 


En nu maar verder in het Nederlands zeker? Want dat Duits... het is toch niet alles hé. Hoewel ik kan het best wel verdragen, ik vind het eigenlijk wel een grappig taaltje. 


Zaterdagavond vlogen Kris en ik naar Berlijn Schönerfeld. Micheline en Judith, een ex-collega van Kris, kwamen ons ophalen. Dat was aangenaam en zo konden we het "weg-zoeken" aan hen overlaten. Ze kennen Berlijn - inderdaad een grote stad - ook niet op hun duimpje. En wij hadden nu net een hostel geboekt ergens in het noordoosten van de stad, een buurt die Micheline (een Berlijnse) niet zo goed kent. 


We dropten onze bagage in het "Generator hostel".  Met school logeerden we ooit in de Londense versie hiervan. Daarna gingen we de stad in op zoek naar een restaurantje om onze grommende magen te sussen, en dit niet met sauerkraut maar wel heerlijk lamsvlees in een supergoedkoop Argentijns steakhouse. Die Duitsers kennen er wat van, zoals ze bier in kuipen drinken hadden ze ook hetzelfde formaat in coctails en bovendien aan ongeveer dezelfde prijs. 


Onze tijd in Berlijn was beperkt, dus zijn we met onze stadsgidse Judith langs de belangrijkste bezienswaardigheden gereden en gewandeld: Check point Charlie, Brandenburger Tor, Potsdammer Platz, Fernsehentur, Holocaust Memorial, Tiergarten. Voor 2,5eur mochten we de 285 treden van de Siegezuel beklimmen. Van daar hadden we wel een prachtig zicht op grote stukken van de stad. Er werd zelfs een auto weggetakeld onder onze neus. 


Zondagnamiddag namen we afscheid van Judith, die nog terug naar Halle moest rijden om &#39;s morgens te gaan werken. Wij hebben opt gemak de stad verder verkend en kennisgemaakt met de prachtige en ongelooflijk goed georganiseerde trein- en metrolijnen. We hadden heel goed weer, zodat we de laatste dag met ons snoetje in de zon hebben genoten van lekker niksdoen in een park langs het water tot we terug naar de luchthaven moesten. 


Ons eerste weekendje samen was zeker geslaagd!


Tschüss Berlin!
]]>
					</content:encoded>
				</item>
			
				<item>
					<title><![CDATA[Dreaming...]]></title>
					<link>http://saarinlatijns-amerika.blogse.nl/log/dreaming.html</link>
					<description />
					<dc:subject>saarinlatijns-amerika.blogse.nl</dc:subject>
					<content:encoded>
	  				<![CDATA[
Eens reiskriebel, altijd reiskriebel... Is het een gezegde of een feit? 


Ik heb er wel een beetje last van moet ik toegeven. Elke dag denk ik aan het prachtige voorbije jaar. Meestal met de glimlach, want het is fantastisch geweest. Heel vaak met weemoed... want wanneer zal ik ooit nog es zoiets kunnen doen? Misschien binnenkort? Misschien nooit meer? In de reissector werken maakt het er ook niet echt gemakkelijker op. Ik word elke dag geconfronteerd met het feit dat mensen op reis gaan naar al die plaatsen waar ik heen wil...


Ik droom altijd, elke dag, elk uur een beetje, misschien wel elke minuut. Ik droom over wat ik gehad heb en ik fantaseer over wat nog zou komen.  


Reizen in je dromen is geweldig, is machtig en prachtig... reizen in &#39;t echt is evenwel geweldig, machtig en prachtig maar dan in het tienvoud of zo! :)
]]>
					</content:encoded>
				</item>
			
				<item>
					<title><![CDATA[The sound of silence]]></title>
					<link>http://saarinlatijns-amerika.blogse.nl/log/the-sound-of-silence.html</link>
					<description />
					<dc:subject>saarinlatijns-amerika.blogse.nl</dc:subject>
					<content:encoded>
	  				<![CDATA[
Patagonie is de Zuidelijke helft van Argentina en Chile. Het grensgebied is bergachtig, aan de kust is het helemaal vlak. Hoe zuidelijker je gaat hoe woestijnachtiger het landschap. De temperaturen schommelen sterk tussen de 20°C en onder het vriespunt. De sterke, meestal koude wind is de grote spelbreker in het klimaat. 


Bariloche is een prachtige streek. We zijn met Eduardo, onze gids, met een busje naar El Tronador geweest, een klein deeltje van het Nationale Park Nahuel Huapi. De tocht was indrukwekkend, we reden langs mooie weggetjes, door bossen, heuvels en valleien, langs en over riviertjes, met de besneeuwde toppen van de Andes voor ons was het een adembenemend showspel. Als afsluiter van de dag gingen we naar het zwarte ijs kijken. Enorme ijsbergen die van de gletsjer zijn afgebroken die helemaal zwart zijn van het stof en de aarde die de gletsjer met zich meeneemt op z&#39;n tocht naar beneden. 


Terwijl de rest van de groep zelf een excursie deed, ben ik samen met Heidi, een dagje gaan paardrijden in het heuvelachtige begied rond Bariloche. Het was even wennen want ik heb nog nooit paardgereden, maar we gingen traag genoeg dat we de tijd hadden om te genieten van het landschap. Echt heel tof. En op het einde van de tocht kregen we in de estancia (boerderij) een typisch Argentijnse asado (BBQ) voorgeschoteld met lekkere lokale wijn. 


De volgende dag trokken we het echte Patagonie in, met een busje en gids/cahuffeur Dirk, zouden we 4 dagen langs de legendarische ruta 40 rijden. Het merendeel van die weg is niet geasfalteerd wat het rijden nogal langzaam laat verlopen. De mensen die in dit gebied leven, wonen erg geisoleerd. Hun dichtste buur woont soms meer dan 100km ver. Als je dan es een ei nodig hebt of zo... We sliepen in estancias en hebben &#39;s avonds meestal zelf gekookt. We sliepen in grote slaapzalen en warmden ons voor de houtkachel. De geweldige natuur, de felle wind en de stilte zijn onbeschrijfelijk. Het is zalig om even stil te staan tijdens een wandeling en te luisteren naar het niets. 


Na 4 dagen op tocht kwamen we aan in de El Calafate, het eerste echte stadje na 1600km. Hier is de uitvalsbasis voor het Nationaal Park Los Glaciares. De eerste dag hebben we een boottocht gedaan langs de indrukwekkende gletsjers van Upsala en Spegazzini. De eerste is de grootste qua oppervlakte (595km²) en de tweede is de hoogste (80-135m boven het wateroppervlak, en 9/10 zit nog onder het water). De gigantische ijsblokken met kleurschakering tussen wit en felblauw zijn indrukwekkend. 


Gisteren zijn we naar de bekende Perito Moreno gletsjer geweest, die is gemiddeld 55m hoog en heeft een oppervlakte van 195km². Eerst hebben we de gletsjer van de voorkant en de bovenkant bewonderd op houten wandelbruggen. In de namiddag zijn we met een bootje naar de oevers aan de zijkant van de gletsjer geweest. Daar kregen we stijgijzers om onze schoenen gebonden en hebben we een minitrekking op de gletsjer gedaan. Heel indrukwekkend, als afsluiter kregen we allemaal een glaasje wiskey on the rocks, met ijsblokjes van de gletsjer. Salud! 
]]>
					</content:encoded>
				</item>
			
				<item>
					<title><![CDATA[Argentina]]></title>
					<link>http://saarinlatijns-amerika.blogse.nl/log/argentina.html</link>
					<description />
					<dc:subject>saarinlatijns-amerika.blogse.nl</dc:subject>
					<content:encoded>
	  				<![CDATA[
Op 28 november om 10 voor 4 uit de veren... fris en monter, of nee, toch eerder met piepoogjes m&#39;n rugzak op de rug en op tocht richting station. Om 6u hadden we afgesproken op de luchthaven met de deelnemers. We zagen het allemaal goed zitten, maar iedereen had nog wat last van het vroege ochtend syndroom, dus het werd een stille vlucht naar Madrid en daarna een overdreven lange vlucht naar Buenos Aires van 12u dubbeltoe zitten. Maar alles was zo perfect geregeld (vluchten op tijd, bagage mee van iedereen, transfer naar het hotel) zodat we onze gekraakte ledematen al snel in ons eerste Argentijnse bedje konden leggen. 


De volgende ochtend was iedereen vrij terwijl ik de excursies voor Buenos Aires kon regelen. Ik had zelfs de tijd om nog heel snel even langs te gaan bij Gwendolyn (vriendin die ook in Paraguay woonde en waar we in januari zijn blijven logeren). In de namiddag deden we een fietstocht door de grootstad met 13miljoen inwoners. Een heel leuke tocht door zowel het drukke deel van de stad als langs rustige wijken. We waren nog maar een kwartier weg of ik had al een platte band. Toen we dus even stilstonden voor de reparatie kwam opeens iemand naar me toe. Rene, een Boliviaan die we in maart in Sucre hebben leren kennen, stond voor mijn neus. Hij was met een paar vrienden door Argentinië aan het reizen. De toevalligheden van het leven... amai! 


Die avond had ik wat stress want de excursie voor de volgende dag bleek niet geregeld te zijn... Maar opeens kreeg ik telefoon en was alles toch opgelost. Met een Nederlandse gids zijn we naar Tigre geweest, dat is een dorpje aan de delta van de Rio de la Plata. Een gebied net buiten Buenos Aires waar de lokalen in het weekend gaan vertoeven om even uit de drukte van de stad te zijn. Tijdens een boottocht kwamen we langs allemaal hele leuke vakantiehuisjes. We hadden prachtig weer dus het was een geslaagde dag. En als kers op de taart hadden we &#39;s avonds een Tango-show. Eerst kregen we les in de basispassen... ik had de foute schoenen aan, jammer, anders was ik zeker fantastisch geweest . Daarna kregen we een lekker 3-gangen menu en dan de onvergetelijke tango-show.


Vandaag hebben we de temperatuur gedeeld door 2. Van 30°C in Buenos Aires naar 14°C in Bariloche, Patagonië. Ik heb mijn mensen nu op tocht gestuurd en ik ga straks de excursies voor de komende dagen regelen. Reisleider zijn is heel druk, ik heb absoluut geen tijd voor mezelf en ik zal oververmoeid zijn na 3 weken. Maar ik heb een hele aangename groep mee, ik ben de kneepjes van het vak aan het leren en het feit dat ik zelf zoveel nieuwe dingen zie maakt alles goed.


Tot de volgende!


xxx
]]>
					</content:encoded>
				</item>
			
				<item>
					<title><![CDATA[Een maandje terug]]></title>
					<link>http://saarinlatijns-amerika.blogse.nl/log/een-maandje-terug.html</link>
					<description />
					<dc:subject>saarinlatijns-amerika.blogse.nl</dc:subject>
					<content:encoded>
	  				<![CDATA[
Ja, het gaat snel, ik ben ondertussen al een maand terug in ons Belgenlandje. En of ik nu echt weer moet aanpassen? Heel eerlijk, tot nu toe valt het me allemaal goed mee. Het mocht iets zonniger zijn natuurlijk, maar aangezien ik hier geboren en getogen ben wist ik op voorhand dat ik niet te veeleisend mag zijn op dit vlak.


Ik ben terug thuis. Je kent alles en iedereen, het voelt gewoon goed en vertrouwd. Het is ook fijn om die bankrekening weer wat te zien aandikken in plaats van richtig "rood" te gaan.


Maar dat wil natuurlijk niet zeggen dat het reizen me nu opeens niks meer zegt... Ik denk dat het in mijn bloed zit, een virus dat met geen stokken is weg te krijgen, Helaas! :)


Op 28 november vertrek ik dan ook weer richting de zon, het verre zuiden... Argentinië om precies te zijn. Ik ga een reis begeleiden, een nieuwe uitdaging in mijn leven. Ik vind het heel spannend! 3 weken lang zal ik met een groepje van 8 mensen door één van mijn favoriete landen reizen.


Je hoort nog van me!
]]>
					</content:encoded>
				</item>
			
				<item>
					<title><![CDATA[The end...]]></title>
					<link>http://saarinlatijns-amerika.blogse.nl/log/the-end.html</link>
					<description />
					<dc:subject>saarinlatijns-amerika.blogse.nl</dc:subject>
					<content:encoded>
	  				<![CDATA[
Aan alles komt een einde, ook aan een prachtige reis door Latijns-Amerika. Een jaar geleden vertrokken Ellen en ik vol enthousiasme richting Venezuela. Zo gingen we door naar Brazilië, waar we onze onvergetelijke boottrip over de Amazone deden, waar we de warme cultuur van Bahia leerden kennen en waar we een zalige kerst en nieuwjaar vierden. Via Uruguay gingen we met de boot naar Buenos Aires. In het prachtige Vuurland bevroor mijn teen, maar dat kon de pret niet bederven want we hebben toen die mooie pinguintour gedaan. Van het Zuidelijke Argentijnse grote NIETS tot gletsjers, bergen, meren en natuurparken naar de Argentijnse en Chileense wijn. 


In Paraguay wilden we even bekomen bij onze vrienden en familie. Waarna we in Bolivia de prachtige zoutvlaktes en het Andesleven gingen ontdekken. Over het Titicacameer gingen we naar Peru voor de Inca-cultuur, bezoek van mama en zus en een week doodziek zijn. Toen reisden we verder naar Ecuador. Na de mooie kustroute, kregen we bezoek van Ellen haar ouders. Samen bezochten we de adembenemende Galapagos. Met wat overtuigingskracht kreeg ik Ellen zover dat ze met mij mee wou naar mijn geliefde Colombia. We hadden er een heerlijke tijd met een bende toffe toeristen die we telkens weer tegen het lijf liepen. 


En toen namen we een zeilboot naar Centraal-Amerika. Via de idyllische San Blas eilanden kwamen we aan in Panama en we bezochten er één van de belangrijkste architecturale en economische fenomenen van de wereld, het Panamakanaal. We hadden het een beetje gehad met lange busritten, dus namen we een vlucht naar het prachtige Guatemala. Daar splitsten we even op om gemakkelijker met ons bezoek rond te reizen. En toen we mekaar terug zagen kwam de waarheid aan het licht: Ellen zag het niet meer zitten. Nog een laatste poging met relaxen in Belize kon niet baten, Ellen is naar Amerika vertrokken om haar laatste 2 maand te spenderen. 


Ik heb mijn plannen dan ook wat aangepast. In plaats van Mexico en Cuba te bezoeken ben ik naar Honduras, Utila gegaan. Ik leerde er toffe mensen kennen en vooral ik ontdekte hoe graag ik duik. Ik heb er mijn laatste 2 maanden gespendeerd, voornamelijk onder het water. De laatste 2 weken waren heel intensief: duiken, studeren, quality-time met vrienden, politiebezoek (de laatste week hebben ze ingebroken in ons appartement), mijn snorkeltest (iedereen die dive master wordt moet door een duikbril en snorkel een heel lekker (hmm), straf (!) drankje naar binnen werken). 


Na afscheid van toffe mensen, mooie vissen en warme waters, muggen en zandvliegen, blote voeten, de Caribische zon... zag ik Ellen terug op de luchthaven van Mexico City. Na 2 maanden hadden we elkaar veel te vertellen. Onze buren tijdens de nachtvlucht naar Europa konden dit niet altijd appreciëren. OEPS! 


Ik kan jullie wel vertellen, ik ben een gelukkige meid. Ik heb mijn jeugddroom nagestreefd en dat is zowat het mooiste wat een mens zich kan inbeelden. Ik heb een paar prachtige vriendschappen gesmeed dit jaar (zowel van oude als nieuwe vrienden), ik heb de mooiste dingen gezien, de tofste dingen gedaan en nu ben ik terug in België. Koud en grijs, maar mijn thuis met mijn lieve familie en vrienden. Ik kan jullie nog niet zeggen of ik hier lang zal blijven of niet. De toekomst zal dit wel vertellen... 


Dit jaar is ten einde, mijn hart en hoofd zitten vol emoties en mooie herinneringen. Dank je wel aan mijn goede vriendin Ellen! Het was fantastisch om samen met jou dit unieke levensjaar te beleven. Bedankt aan alle mensen die ons bezocht hebben: mama, papa, Marieke, Griet en Tom, Christian, Miel en Mia, Pavlina. Het waren mooie momenten met jullie! Bedankt aan iedereen die ons gevolgd heeft op de blog en voor de berichtjes en emailtjes. 


And remember: 


"Nobody can take away the dances you danced, the food you ate nor the travels you travelled!" 


Liefs, Saar xxx 
]]>
					</content:encoded>
				</item>
			
				<item>
					<title><![CDATA[Utila op blote voeten]]></title>
					<link>http://saarinlatijns-amerika.blogse.nl/log/utila-op-blote-voeten.html</link>
					<description />
					<dc:subject>saarinlatijns-amerika.blogse.nl</dc:subject>
					<content:encoded>
	  				<![CDATA[
Mijn laatste weekjes zijn aangebroken... Nu is de grote hamvraag: Komt Saar terug of niet?  


Het leven op Utila... De zon is veel te heet, zweetdruppels parelen van m&#39;n gezicht alsof mijn leven ervan afhangt. Mijn voeten en tenen hebben al meer dan eens opengelegen omdat ik me altijd verplaats op blote voeten. Zal ik ooit weer kunnen wennen aan schoenen? Waarschijnlijk wel, alles went, is het niet? Bijna elke dag eet ik "baleadas", dat zijn maistortillas met bruine bonen en dan afhankelijk van de dag eet je dat met ei, vlees, advocado. En in ons stamcafe "Tranquila" is mijn favoriete drankje Rum &#39;n&#39; pineapple. Heerlijk! 


Ik heb mezelf al een paar keer vervloekt met dit geweldige idee om Dive Master te worden. Het gaat niet alleen over duiken, waar ik ondertussen wel een beetje verslaafd aan ben (zou dit een gevaarlijke drug zijn?), je moet ook behaoorlijk wat studeren. Het gaat hier dan over wetenschappen, en dat is nooit echt mijn ding geweest. Vandaag heb ik een examen fysica gemaakt, 85%. Ik was meer dan blij, ik meen me te herinneren dat ik daar in het 3e middelbaar ooit eens 22% voor heb gehaald. Toen heb ik besloten om "toerist" te worden. Ik heb nog 4 examens te gaan. Verder moet ik nog meer duiken, vaardigheden oefenen, duikers begeleiden, af en toe de duikshop openhouden, ... Toch ben ik heel blij met mijn beslissing om hier te blijven. Dan heb ik na een heel jaar prachtige dingen zien en leuke dingen doen, ook werkelijk iets bereikt. 


Verder verbetert mijn Engels elke dag omdat ik voornamelijk samenleef met Engelstaligen. Het is niet gemakkelijk hoor, die Britten en Kiwi&#39;s met hun "slang". Soms krijg ik de kriebels, maar het is wel een uitdaging. 


To be continued... 
]]>
					</content:encoded>
				</item>
			
				<item>
					<title><![CDATA[Jarig in Honduras]]></title>
					<link>http://saarinlatijns-amerika.blogse.nl/log/jarig-in-honduras.html</link>
					<description />
					<dc:subject>saarinlatijns-amerika.blogse.nl</dc:subject>
					<content:encoded>
	  				<![CDATA[
Ik had maar 1 wens dit jaar voor mijn verjaardag: niet alleen zijn! En die wens is meer dan vervuld. Ik heb echt een geweldige verjaardag achter de rug. Niemand is mij vergeten. Aan iedereen die me een mailtje, berichtje, kaartje of cadeautje heeft gestuurd: heel erg bedankt! Ik was er ongelooflijk blij mee. 


En ook hier in Utila waren ze me niet vergeten. Het begon al mooi met veel dikke knuffels. En wie mij een beetje kent weet dat ik dat geweldig vind ;-). Ik had een zware dag voor de boeg. Voor mijn opleiding Dive Master, moest ik assisteren voor een cursus open water met theorie in de voormiddag en duiken in de namiddag. Maar na die dag mocht ik niks meer doen, behalve genieten. Ze hadden een BBQ gepland. Iedereen van de shop was er. Ik heb zelfs een paar cadeautjes gekregen, o.a een duikt-shirtje. En mijn huisgenootjes hadden een reuzechocoladetaart gemaakt. Na de BBQ zijn we met heel de bende uitgeweest in ons stamcafe. 


Ik was echt helemaal onder de indruk want zoiets had ik echt niet verwacht. Ik wist dat het toffe mensen zijn in de duikschool, maar dat ze zoveel voor mij over hebben, daar had ik geen idee van. Een betere verjaardag kon ik me niet inbeelden. 


Ondertussen wil ik van de gelegenheid gebruik maken om Ingrid en Evy ook een hele gelukkige verjaardag te wensen en alle andere mensen die nu jarig zijn maar waarvan ik de datum niet weet... Dikke verjaardagszoenen! XXX 
]]>
					</content:encoded>
				</item>
			
				<item>
					<title><![CDATA[Stuck on Utila]]></title>
					<link>http://saarinlatijns-amerika.blogse.nl/log/stuck-on-utila.html</link>
					<description />
					<dc:subject>saarinlatijns-amerika.blogse.nl</dc:subject>
					<content:encoded>
	  				<![CDATA[
Ik ben gevangen... en wel door de duikmicrobe. Na Yojoa wist ik niet echt waar ik naar toe wou, wat ik wel wist is dat ik graag nog meer wou duiken. Dus ik ben van San Pedro Sula terug naar La Ceiba geweest. Na een nachtje en een halve dag in dit saaie stadje, heb ik de boot teruggenomen naar Utila. Ze keken wel een beetje verrast toen ik opnieuw in mijn bekende duikschool aankwam. Dit had er niemand verwacht. Ik ben welgeteld 3 dagen weggeweest.


Maar het is hier leuk, een duikshop met een goede sfeer en vooral ook niet te groot. Ik deel een appertementje met een Ierse en een Canadeze meid en ik mijn kamer is nog een bed vrij voor een toekomstige student. Ik ben hier ondertussen alweer een week en heb mijn cursus tot rescue diver voltooid. Het was een hele intense maar coole cursus. Ik kan nu duikers met problemen helpen en hen zelfs redden. Toch hoop ik dat dit laatste nooit nodig zal zijn. Mijn instructors hebben me goed laten afzien. De laatste duik heet "fun dive", dat is het vooral voor hen. Ze laten hun snorkelgerief los, geraken in de knoop, verliezen hun duikbrillen, hebben geen lucht meer... enfin, alles wat je je kan inbeelden liep fout en ik moest alles oplossen. Heel vermoeiend maar ontzettend leuk om te ontdekken hoe vrij en blij je in de diepe zee kan zijn.


En nu ben ik bezig met mijn DMT: Dive Master Training. Dit is een nog meer intensieve cursus met veel theorie, maar natuurlijk ook veel duiken. Binnenkort mag ik samen met een instructeur een paar nieuwe studenten begeleiden. Deze week ben ik al een paar keer meegeweest met een groep Advanced Open Waters om hen te begeleiden. En ik mag nu ook zonder begeleider gaan duiken, nooit alleen natuurlijk. Je moet altijd minstens 1 buddy meehebben, maar je kan met z&#39;n 2 afspreken wat je gaat doen en je moet geen groep volgen. We zijn op die manier wel al een paar keer onze weg kwijtgeraakt, maar dat is vooral een kwestie van opletten en oefenen.


Deze week was Dean, onze nieuwe vriend de orkaan in de buurt. Iedereen was gaan hamsteren en zich mentaal aan het voorbereiden op hevige stormen. Volgens de weersvoorspellingen zouden we een deel van de staart opvangen en dat kon nogal hevig zijn. We waren allemaal vol spanning aan het wachten, de maandagmorgen waren we vertrokken om te duiken maar we moesten terug naar de lagune. We hadden een paar dagen films kijken gepland. En ja hoor... maandagmiddag begon het te regenen en te waaien... en dat was het, dinsdagmorgen was het weer volop zonneschijn. We waren toch een beetje ontgoocheld, want nu weten we nog niet hoe het voelt om in een orkaan/tropische storm te vertoeven. Dus iedereen die een beetje ongerust was... Ik leef!!! :-) 
]]>
					</content:encoded>
				</item>
			
				<item>
					<title><![CDATA[Lago Yojoa]]></title>
					<link>http://saarinlatijns-amerika.blogse.nl/log/lago-yojoa.html</link>
					<description />
					<dc:subject>saarinlatijns-amerika.blogse.nl</dc:subject>
					<content:encoded>
	  				<![CDATA[
Zaterdag zou ik Utila verlaten en naar Roatan gaan. Maar vrijdagavond leerde ik een Brits meisje kennen. Dus ben ik samen met haar, Inny, naar het meer van Yojoa geweest. Dit ligt in het binnenland, in de bergen, zowat in het midden op de weg tussen San Pedro Sula en Tegucicalpa. Op de laatste bus die we moesten nemen, van Guame tot Los Naranjos, leerden we een koppel van Canada kennen. Ze wilden naar hetzelfde hotel als wij (met zwembad!!). Toen we op het kruispunt werden afgezet moesten we nog een tuk-tuk (mototaxi) nemen tot aan het hotel. Dus kropen we gezellig met ons vieren en de 4 grote rugzakken in dit klein karretje. Ik schatte het risico om omver te vallen vrij groot in, maar we kwamen toch heelhuids aan. Het volgende probleem was dat er maar 1 kamer meer vrij was. Gelukkig waren we allemaal flexibel. Ik deelde het bed met Inny en we deelden de kamer met de Canadezen, een grote pad en een heleboel kakkerlakken. Maar we hadden en zwembad... en regen en het was zelfs een beetje koud! ;-)


Die avond leerden we een paar Amerikanen kennen van de US Air Force. Zij namen ons de volgende dag mee in hun jeep naar de waterval van Pulhapanzak. Die leek mij op het eerste zicht niet speciaal. Ik heb al prachtige watervallen gezien dit jaar en die was niet groot, hoog of geweldig... Een gids wou ons meenemen achter de watervallen voor 5$ per persoon. Nog eens betalen! Pff... Maar na wat twijfelen gingen we toch mee. Op onze blote voeten over glibberige rotsen, door natuurlijke zwembadjes en dan onder de waterval door. De kracht van het water was enorm. Je kon niks zien en soms kon je zelfs bijna niet meer ademen. Ik moet toegeven dat ik respect kreeg voor deze "kleine" waterval. Je hoorde niks behalve het donderen van het water, je zag niks anders dan een mist van water en dus moesten we voorzichtig voelend ons een weg banen langs dit avontuurlijke parcours. Doorweekt en met schrammen gingen we uitwaaien vanachter op de pick-up van de Amerikanen. 


De volgende dag gingen Inny en ik mee met een Canadees (hij had zijn eigen auto) en een Amerikaan op zoek naar de grotten van San Jose. Dit zou ergens in de buurt van het meer moeten zijn... We reden over prachtige zandweggetjes langs het meer. We zijn wel 3 keer in hetzelfde dorp beland, wel 20 keer verkeerd gereden, maar na 2 uur rijden kwamen we aan in San Jose. Na wat rondvragen vonden we uiteindelijk iemand die wist over welke grotten we spraken. Er moest een gids geregeld worden. Dat was blijkbaar niet evident. Het was maandag, de ene was in school, de andere aan het studeren... Het kwam erop neer dat we niet in de grotten zijn geraakt want alleen kan je er niet naartoe en dus ja, daar moesten we dan maar mee leven.


We hadden Adam afgezet die al liftend zijn reis verder zou zetten en met Dan en Inny gingen we verder naar het meer van Yojoa. We zouden kayakken. Ik deelde een boot met Inny want ze had nog nooit in een kayak gezeten. We waren nog maar 5 min bezig of het begon te regenen. Maar die regen werd steeds harder, het voelde als hagel. We zijn hardnekkig blijven kayakken, genietend van de koude regen op ons lijf, onze voeten af en toe in het warme water van het meer. Na een uurtje hadden we het wel gezien. Ijskoud en weeral doorweekt gingen we ons omkleden in de toiletten. In het hostel aten we nog een warme soep en dan vertrokken we (met de auto van Dan) naar San Pedro Sula. Daar zouden we weer allemaal onze eigen weg gaan.
]]>
					</content:encoded>
				</item>
			
				<item>
					<title><![CDATA[Zomerfestivals]]></title>
					<link>http://saarinlatijns-amerika.blogse.nl/log/zomerfestivals.html</link>
					<description />
					<dc:subject>saarinlatijns-amerika.blogse.nl</dc:subject>
					<content:encoded>
	  				<![CDATA[
Ik heb Rock Werchter, de Gentse Feesten, Afro Latino en Pole Pole gemist deze zomer, maar we hebben toch 2 festivalletjes meegepikt. Eerst gingen we in Belize naar Hopkins-Day. Dat was een lokaal feest. Iedereen was al vroeg in de weer in het dorpje, de eet- en drankkraampjes werden klaargezet. De meesten waren ook al sinds de vroege ochtend onafscheidelijk van hun bierflesje. Het beloofde een mooie dag te worden. Na een fietstochtje door het dorp gingen we tegen de middag ook eens een kijkje nemen naar het hele gebeuren. De eetkraampjes verkochten allemaal typische gerechten zoals rijst, bruine bonensaus, cole slaw, ossestaart, varkenspoot en gelukkig ook kip. Het zag er allemaal een beetje verdacht uit, maar we hadden honger dus dat smaakte toch voortreffelijk. 


Als bleke toeristen vielen we ongelooflijk op tussen deze leuke zwarte Afro-Caribische feestvierende bevolking. Hun dorpsfeest heeft ook wel een ander sfeertje dan wat je bij ons kan verwachten op een gemiddeld straatfeest. Er stond een tent met een podium. Dit was niet voor een of andere grote artiest, maar voor een danswedstrijd tussen de dorpsbewoners. Noem het een kontschudwedstrijd, want daar ging het om. Oud en jong, jongens en meisjes, allemaal even enthousiast om hun billen te zwieren voor de menigte. Onder luid geklap en gegil werden de beste schudders beloond met een fruitsapje. Het was hilarisch, maar enigszins ook shokerend om te zien hoe kleine jongetjes rond de paal stonden te dansen. &#39;s Avonds was er dan fuif, niks van bekende muziek voor onze oren, alleen kontgedraai... En zodat jullie het beter zouden kunnen voorstellen. De jongen staat recht en het meisje staat voor hem, vaak half gebukt, met haar kont te draaien tegen zijn geslachtsdelen. Zelfs na 10 maanden trekken we hier nog vaak onze ogen open! 


Samen met Jadwiga ben ik naar SunJam geweest, het festival op een eilandje bij Utila in Honduras. Dat zou blijkbaar heel goed worden, tot in Mexico werd er over dit feest gesproken. Ik had geen idee, maar ik dacht, leuk een festival op een onbewoond palmbomeneiland. Had ik geweten dat het een rave-party was met alleen maar techno-muziek dan had ik deze avond zeker gemist. Gelukkig wist ik het niet, want het was een heus festival. Vanop Utila vertrokken we de zaterdagnamiddag met een bootje naar Water Caye, de bestemming van het feest. Er stonden al heel wat tentjes van mensen die bleven slapen, de techno-muziek weerklonk al over het eilandje, de mensen schoven in rijen aan de dranktent. Hier en daar stonden kleine kraampjes waar je BBQ en tortilla&#39;s kon kopen. Maar wij waren voorbereid met onze muslirepen. Na wat verkenning van het eilandje, wat kletsen met bekende en minder bekende toeristen gingen we de dansvloer op. Het was een leuke swingende massa, regelmatig kwamen vuurdansers de menigte opvrolijken. Zo hebben we tot de vroege uurtjes staan shaken waarna we moe maar tevreden een bootje terug namen naar Utila om lekker in ons bedje te kruipen. 


Na een dagje uitrusten zijn we weer gaan duiken. Zoals ik al vertelde is het hier een duikparadijs. Jadwiga en ik hebben nu allebei onze advanced duikcursus afgerond. Ik moet de pijn in mijn oren wel verdragen, maar het is altijd weer opnieuw meer dan de moeite waard. We hebben onder andere naar een scheepswrak gedoken. Behalve de vorm van het schip en van de 2 fietsen die erop liggen, zie je niks meer. Het metaal is een geworden met de zee: koralen, zeeplanten, oesters, vissen, krabben, kreeften,... Een heel mooi en kleurrijk stukje zee. 


Ondertussen is ook Jadwiga vertrokken, de andere mensen die ik heb leren kennen gaan allemaal een andere kant op, dus vanaf morgen ben ik alleen. Ik vind het toch wel een beetje spannend hoor. Tot de volgende! 
]]>
					</content:encoded>
				</item>
			
				<item>
					<title><![CDATA[Plannen gewijzigd...]]></title>
					<link>http://saarinlatijns-amerika.blogse.nl/log/plannen-gewijzigd.html</link>
					<description />
					<dc:subject>saarinlatijns-amerika.blogse.nl</dc:subject>
					<content:encoded>
	  				<![CDATA[
Na 2 weekjes Belizianen is er heel wat veranderd in de reisplanning. Mijn lieve reispartner heeft besloten om ermee te stoppen. Ellen was het reizen al een tijdje moe en nu kreeg ze een mooi aanbod om naar Los Angeles te gaan. Dus heeft ze die unieke kans met beide handen gegrepen. Ik heb nog geen zin om ermee te stoppen dus heb ik besloten om alleen verder te reizen. We zullen zien hoe lang ik het volhoud... 


Ik begin in elk geval niet alleen want Jadwiga is nog steeds bij ons. Nadat we dinsdag afscheid hebben genomen van Ellen ben ik samen met mijn nieuwe Nederlandse vriendin naar de zoo geweest. Die ligt op een half uur van Belize City. Het schijnt een van de mooiste dierentuinen van de wereld te zijn. En dat geloof ik graag. Een zoo in het midden van de jungle. De dieren leven dus eigenlijk in hun natuurlijke habitat. We hebben prachtige puma&#39;s, jaguars, krokodillen, toekans, apen, otters (mijn scoutstotem!) en heel wat soorten speciale vogels gezien. Echt de moeite!


De volgende dag zijn we naar Honduras gevlogen. Via een tussenstop in San Pedro Sula kwamen we aan in het kuststadje La Ceiba. De volgende morgen gingen we de boot op naar Utila, dat is het kleinste eiland van de Bay Islands. The Barrier Reef die voor de kust van Belize loopt gaat verder langs de kust van Honduras. De Bay Islands zijn dus een geschikte plek om te gaan duiken. We hebben onze Advanced Padi duikcursus geregeld en deze morgen zijn we al begonnen met 2 prachtige duiken tussen de koralen. We hebben heel wat bijgeleerd over de vissen, zeedieren en verschillende planten. En ook over de orientatie onder water. Niet evident, maar heel interessant. Deze avond wordt het spannend want we gaan een night dive doen. In het donker het water in... ik hoop dat ik mijn weg terugvind. Brr... 
]]>
					</content:encoded>
				</item>
			
	</channel></rss>

